Metallica - Death Magnetic (2008)

I agree.




Is dat ook je eigen conclusie? Ik vind namelijk dat die laatste minuten van The Day That Never Comes juist heel goed uitpakken. Een afwisseling van strak gespeelde riffs wat inderdaad fragmentarisch overkomt omdat het de verwachte samenhang mist. Maar dat past helemaal bij het einde van dat nummer, een oorlogs song, als een uitbarsting van geweld waarin de structuur van het dagelijkse leven weggeblazen wordt.

Mijn stem verlaagt naar 3,5 omdat na vele keren luisteren het toch wat tegen begint te vallen. Als je de oudere albums van Metallica hebt dan zet je die toch eerder op als deze omdat die toch wel heel wat beter zijn , hij is niet slecht maar er staan te weinig nummers op die in je kop blijven zitten of waar je dat Metallica gevoel bij krijgt zoals Welcome Home (sanitarium) . Toch is dit wel een vooruitgang na St anger maar naar mijn idee hadden ze na de black album er beter mee op kunnen houden of een andere band beginnen want met het oude Metallica heeft dit weinig te maken, de cover vind ik trouwens erg lelijk,

Ik dacht altijd dat de gemiddelde heavy-metal liefhebber een hekel heeft aan van die al te meezingbare refreintjes die je na een keer horen nooit meer uit je kop krijgt. Ik hou daar in ieder geval niet van. Een Bruce Dickinson die tien keer achter elkaar heaven can waai-ai-ai-aait staat te kelen bijvoorbeeld. Dan krijg je een soort van lichtverteerbare pop-metal.

Geef mij dan maar zo'n weerbarstig Death Magnetic dat langzaam maar zeker onder je huid kruipt als je koppig volhoudt. Dat ze hierop materiaal van verschillende jaren bijeen gebracht hebben is goed te horen. Zo'n hoeveelheid aan sterke riffs verzin je niet zo snel bij elkaar. Daar waar de goeie oude Metallica albums sterker zijn in de songs zelf, daar heeft er geen enkele zo'n rijkdom aan riffs. Dat is misschien een van de redenen waarom deze mij zo bevalt. De riffs blijven in mijn hoofd hangen, al weet ik niet altijd meteen bij welke song ze horen. Maar dat hoeft ook niet, als ik de nummers hoor hebben die toch altijd heel sterk hun eigen identiteit.

De hoes vind ik wel geslaagd overigens, tenminste zoals ik 'm heb, zonder goedkoop plastiekje over dat gat in de grond.

uiteraard mijn eigen mening/conclusie, of dacht je dat de heren metallica in een interview zouden melden dat een nummer slecht heeft uitgepakt

Ik kon me dat al moeilijk voorstellen. Dat zouden ze dan pas doen bij een volgend album, om eventuele afhakers na Death Magnetic ervan te overtuigen dat op de nieuwe alles veel beter uitpakt.

Waar las je het interview trouwens? Ik wil het ook wel eens lezen.

in het blad Guitarist

Oké, thnx!

Kronos op elk willekeurig album uit de goeie Metallica periode staan betere riffs dan op dit album.

Dat vind ik ook. Maar ik had het over de rijkdom aan goeie riffs. Daar waar er vroeger al eens louter begeleidend rhythm guitar gespeeld werd leeft men zich hier op elk moment uit. Laat de vocals weg en er blijft een sterke instrumental over. Dat levert een plaat op die niet meteen aangenaam in het gehoor ligt, maar wel veel luisterplezier te bieden heeft.

Bovendien vind ik het gitaarwerk op Death Magnetic wel erg verfrissend klinken. Zowel in riffs als in de solo's van Kirk. Geen slecht woord over de goeie oude Metallica, maar beluisterd in vergelijking met de nieuwe gaan de gitaren nu soms toch wat oubollig klinken voor mij

Ik vind het leuk om te lezen Kronos dat jij dit album eigenlijk met hand en tand verdedigd, en dat je goede argumenten gebruikt daarvoor, daardoor draai ik deze af en toe nog eens. ik vind het een wat rare plaat, ik heb hem destijds met veel enthousiastme gekocht, en vond hem gelijk na de eerste luisterbeurt al helemaal geweldig, maar hij ging mij na iedere luisterbeurt een stuk minder bevallen. afgelopen week vond ik er helemaal niets meer aan en hoorde ik de goede dingen niet meer. ik ben hem nu aan het draaien, maar hij valt eigenlijk best mee. help wat moet ik aan met dit album, ik weet het niet meer of ik hem nu wel of niet goed vind. ik haal mijn stem maar weg geloof ik, want ik weet op dit moment echt niet meer wat ik hiervoor moet geven.

@ricardo,

Ik vind de negatieve kritieken hier lezen eigenlijk wel leuk. Elke keer ga ik dan geloven dat er inderdaad wel vanalles mis is met dit album. Maar wanneer ik het dan weer eens draai dan vind ik het gewoon erg goed. En dan vind ik het ook leuk om hier te schrijven waarom.

Volgens mij heeft een en ander met torenhoge verwachtingen te maken. Metallica heeft de lat voor zichzelf destijds wel ontzettend hoog gelegd natuurlijk. En als liefhebber wil je dan meer van hetzelfde maar toch ook weer niet. Eigenlijk zijn 'we' op zoek naar dezelfde kick die een oude plaat van Metallica ons geeft of ooit heeft gegeven, zo lijkt het mij.

Ik merk bij mezelf dat ik naar dit album vaak anders luister dan naar andere albums. Veel kritischer en afmetend aan voorop erg hoog gestelde eisen. Dat mag natuurlijk ook wel als het over Metallica gaat. Maar bevorderlijk voor het luisterplezier is dat niet altijd.

Wat me ook wel opvalt is dat ik het nu meer en meer gewoon eens een beetje achteloos opzet zonder overdreven kritisch te gaan luisteren naar wat er aan dit album in vergelijking met de oude Metallica allemaal mis zou kunnen zijn. En dan kan de aanstekelijke kracht van dit plaatje me echt verrassen.

er staan idd veel riffs op, er zit ontzettend veel diversiteit in voor metallica'sdoen, en wellicht is dat een zwaktebod want niet alles komt even sterk over

een nummer als Suicide & Redemption vind ik persoonlijk helemaal te gek
het staat werkelijk als een huis, niks op aan te merken niks aan toe te voegen

een nummer als all nightmare long vind ik dan weer erg zwak, het is een rommeltje, je vraagt je af waar het heen gaat en nergens is het echt vlammen of boeiend genoeg om je aandacht vast te houden

zomaar 2 nummers, daartussenin heb je nog vanalles en nogwat van zeer sterk tot zwak en ertussenin

overall gezien maakt dat de plaat sterk, er zit toch voor ieder wat in, en er zijn vast mensen die het 180 graden anders zien dan ik

vind trouwens, hoe vaak ik ook op hem heb afgegeven, meneer hammet erg goed op deze plaat

Iemand die 1,5* geeft aan het beste album van Pink Floyd kan ik helaas niet al te serieus nemen.....

Ik vind dat er ook erg veel variatie inzit qua riffs, maar vind dat soms ook erg rommelig en ongeorganiseerd klinken vaak. ik heb eerst Ride The Lightning gedraaid en daarna deze (meestal doe ik het andersom) maar ik vind dit inderdaad ook wat minder gedateerd klinken dan Ride The Lightning. ik vind deze plaat op de 1 of andere manier wel moderner klinken dan het jaren 80 werk. vandaag vind ik hem weer een stuk beter dan vorige week. eigenlijk nog nooit meegemaakt met een cd dat ik soms wel een 4* kan geven en een dag later hem een 1,5* waard vind, vind ik wel opmerkelijk. heeft niemand anders hier op mu.me dat gevoel ook bij dit album?

Ik vind dat er geen enkel zwak nummer op deze plaat staat. Voor mij is dit een heel puur thrash-album.

Ergens begin jaren negentig toen de grunge ontstond gingen metalbands zich ook meer concentreren op de song zelf. Dat vind ik voor metalmuziek nu net een zwaktebod. Zie ook Megadeth, met Countdown for Extinction begon het en het ging verder op Youthanasia. Liedjes met een begin, stroofjes, refreintje, nog een bridge ook en het loopt als een treintje tot aan het voorspelbare einde. Voor een deftige gitaarsolo is vaak geen plek meer.

Heavy-metal hoort in de eerste plaats om de riffs en de afwisseling te gaan, niet om lekker in het gehoor liggende liedjes die de rest van de dag aangenaam door het hoofd blijven spoken. De song zelf is bijna een bijkomstigheid, om het even al te scherp te stellen. Uiteindelijk gaat het daar natuurlijk even goed om, maar het gaat me hier nu even over waar de klemtoon op komt te liggen.

Zo vind ik All Nightmare Long een heerlijk dreigend nummer.

Hunt you down without mercy
Hunt you down all nightmare long

Luck! Runs! Out!!

Zalig hoe Hetfield die woorden eruit spuugt.

Goed dat jij de dingen hier op de juiste wijze benoemd, daardoor blijf ik wel nieuwschierig naar dit plaatje, en zet ik hem af en toe nog wel eens op. ik moet zeggen dat ik niet een 'echte' heavy metal fan ben, en dat ik meer richting de prog rock/metal en de jazz kant meer op ga. vroeger was het bij mij alleen maar metal of hardrock, en bij rustige muziek was het altijd Pink Floyd. ik heb mijn muzieksmaak gelukkig behoorlijk weten uit te breiden, misschien dat ik dit soort muziek daarom niet zo enorm meer kan waarderen. ik ben wel blij dat ik deze org in huis heb en ik zal hem denk ik ook nog veel draaien, hangt ervan af hoe vaak jij bij dit album gaat posten.

Ja, er zitten solo's in, een paar (zeer) goed, een paar heel erg flauw die bijna verplicht aanvoelen, maar het is niet alsof Death Magnetic die tergende herhalingen en structuur niet heeft, want die zitten er bij vlagen in.

By the way, ik luister ook niet alleen naar metal hoor. Een hele tijd luisterde ik er zelfs helemaal niet meer naar, behalve dan een handvol albums die het genre echt overstijgen. Maar de laatste tijd heeft de mikroob mij weer goed te pakken, onder andere door dit nieuwe album van Metallica.

Vaak bestempelen mensen dit album gewoon als slecht, gewoon omdat ze vinden dat het zo hoort. Want niets boven de 4 eerste albums natuurlijk, en dan stemmen ze meteen laag op deze.

Weet ik want anders had jij je top 10 ook wel anders samengesteld.

Geen zorgen hoor, er zijn 'r ook genoeg die zelfs de eerste 4 albums niet helemaal de hemel in prijzen.

Ik veralgemeen niets natuurlijk, maar ik heb vaak het gevoel dat mensen zo denken, en daarom een lage beoordeling geven aan Death Magnetic.

Ik heb dit album al eens een 4.5* gegeven maar ook een 1,5*, blijkt dat ik het een beetje vreemd album vind. ik ben er eigenlijk na 30 luisterbeurten nog steeds niet achter of ik hem nu wel of niet goed vind. Sommige riffs vind ik inderdaad ook wat plichtmatig klinken, en soms een beetje geforceerd, wat Likathea ook al zei. maar er zitten ook erg lekkere momenten in zoals All Nigtmare Long wat ik eigenlijk het beste nummer op dit album vind.

Natuurlijk zit er structuur en herhalingen in, maar die zijn niet tergend. Het vormt juist een goede balans met de afwisseling en het fragmentarische. De solo's kwamen mij in het begin ook wel eens over alsof dat er nog even verplicht bij hoorde, In That Was Just Your Life bijvoorbeeld. Maar eens ik de song in zijn geheel begon te vatten bleek die solo ook perfect op zijn plaats te vallen. Het blijft mij trouwens altijd verbazen hoe snel de zeven minuten die de song duurt voorbij vliegen.

Er hoort geen "balans" te zijn in thrash metal, niet op die manier in elk geval. - Instrumentaal kan je 't proberen, maar als je ook nog eens de teksten eindeloos gaat herhalen én ze bovendien rijmend zijn dan kom je toch erg dicht in de buurt van jouw voorstelling van "lekker in het gehoor liggende liedjes"

iemand die tdb het beste album van floyd vind idem

die mag het floyd ouvre nog eens goed onder de loep nemen

het zei je vergeven, maar hier gaat het over DM, en zo teruglezen kan ik me zowel in de voors en tegens vinden van velen, en dat maakt de plaat dan toch aardig interessant

na wat background info gelezen te hebben over hoe het de band nu vergaat na de crisis van st anger en de sorus onderling, kan ik wel respect opbrengen voor wat men heeft afgeleverd

Dat vind ik nu weer al te 'dogmatisch'. Volgens mij is die balans juist altijd de kracht van Metallica geweest. Om enerzijds memorabeler te zijn wat songs betreft dan vele andere thrashbands en anderzijds juist verder te gaan in het uitwerken van lange songs waarin gitaarriffs en afwisseling van doorslaggevend belang zijn.

Maar als ik het goed begrijp heb jij het nooit zo op Metallica begrepen gehad.

Ik snap niet waar je die afwisseling vandaan haalt.

Als er één ding is waar ik mij aan stoor aan Metallica is het wel de totale afwezigheid van afwisseling. Vooral nu. - Het is professioneel knip en plak werk geworden.

En nee, Metallica heeft hun status bij mij nooit waar weten te maken, maar mede door dat gemis zijn ze des te interessanter.

Teksten boeien me niets bij dit soort muziek, zolang het geen muzikale elementen gaat herhalen. En tot en met Cyanide herhalen ze geen delen van het nummer (misschien het begin van The Day That Never Comes): de nummer blijven zich maar ontwikkelen en omvormen in plaats van plichtsgetrouw het refrein er telkens uit te deunen. Afwisseling die ik verder niet zo heel vaak hoor.

Tool, Opeth, Mastodon, etc...
Er zijn (gelukkig) genoeg bands die zich niet blindstaren op de standaard gangbare songstructuren. Ook veel van Metallica's eigen jaren '80 werk kan hieronder geschaard worden. In de mainstream vind je dat soort afwisseling echter niet.