Metallica - Death Magnetic (2008)

Het is ook net de insteek waar je op beoordeelt. In vergelijking met de voorganger is het album een vooruitgang. Als je de eerste 5 albums van de band in je achterhoofd hebt zitten dan haal ik er 0,6 punt vanaf en vanuit die gedachte vind ik het voldoende maar ook niet meer dan dat. Om een album goed te vinden moet een plaat minstens 3,5 punt hebben. Glas halfvol dat verhaal :0

"De nummers blijven simpelweg niet hangen" Een kreet die onderhand een groter cliché is geworden dan een Manowarplaat.

Interesseert mij vrij weinig. Het leven bestaat soms uit cliches. Ik gooi er gewoon nog 1 in: de nummers beklijven niet.

Ik denk dat het vaak meer zegt over het slechte geheugen van de luisteraar dan over de plaat.

Of: er is een onverzadigbare behoefte aan hapklare brokjes.

Bij dit album snap ik het ergens wel. De nummers zijn memorabel genoeg maar deels bestaan ze vaak uit een aaneenschakeling van inwisselbare gitaarriffs. Zet een nummer halfweg op tijdens zo'n spervuur aan riffs en veel kans dat ik niet weet welk nummer het is, terwijl ik het album toch heel vaak heb beluisterd en mijn geheugen nog redelijk is. Maar omdat ik geen liefhebber ben van hapklare brokjes en wel van lekkere riffs, stoort het sporadische gebrek aan herkenbaarheid mij niet.

Volledig mee eens.

Ik heb Metallica pas echt leren kennen met deze plaat en dit is dan ook hun enige plaat die ik van a tot z kan meebrullen en -riffen. In de loop der jaren ook geluisterd naar RTL, MOP en TBA, maar om een of andere reden heb ik daar wat minder mee. Die instapplaat drukt blijkbaar toch vaak zijn niet uit te wissen stempel. Nu goed, ook drie topplaten, maar naar Death Magnetic grijp ik het vaakst terug. Ik vind de nummers wel beklijven en ze blijven goed hangen. Geef me een fragment van 3 seconden en ik zeg je welk lied het is zal wel weer allemaal met tijdsgeest en productiekwaliteit te maken hebben zeker...? Ik kijk alleszins enorm uit naar die langverwachte nieuwe plaat. Ergens in 2016 mag ik hopen?

Jep!

ik denk dat het eerder met interesse te maken heeft dan met geheugen, of eigenlijk is het een combinatie van beiden! Als iets je enorm interesseerd dan blijft het vaak wel hangen. Je kunt nu eenmaal niet overal van houden, en alles leuk vinden

Je kent ongetwijfeld genoeg nummers waar je geen interesse in hebt maar die helaas wel erg blijven hangen. Het heeft dus ook iets met de aard van de muziek te maken. Op Death Magnetic staan geen hapklare brokken, maar dat is volgens mij nog niet het enige. De manier van schrijven voor dit album heeft er wellicht ook mee te maken. Los van elkaar bedachte gitaarrifs aan elkaar plakken om tot een nummer te komen. Dat zal men vroeger ook al wel eens gedaan hebben, maar ik heb toch de indruk dat het schrijfproces in de begintijd meer in functie van het idee voor een nummer verliep, met meer samenhang als resultaat.

Dat aan elkaar plakken van riffs deden heren op Justice ook al. Qua feel hoor ik ook overeenkomsten. Al hoor ik op Death Magnetic ook veel modernere invloeden.

Bij Justice gebeurt het ook wel eens dat ik even niet meer weet welk nummer er bezig is. Een overbodige hoeveelheid en herhaling van riffs was bij het verschijnen al mijn kritiek. Maar nogmaals, ik kan altijd wel genieten van knap in elkaar zittende gitaarrifjes dus een groot punt is het voor mij niet. De voorkeur blijft echter uitgaan naar Kill 'Em All, Ride the Lightning en Master of Puppets. Daarin hoor ik veel meer die liefde voor de NWoBHM terug.

Toevallig ook de albums met Cliff Burton (RIP) die als grote liefhebber van Bach mee instond voor de arrangementen. Verre van een slecht album, hoor, maar die blik van mij wordt telkens aangetrokken naar mijn kast met de eerste drie albums.

Ik ben Justice met de jaren wel meer gaan waarderen eigenlijk. Heeft vooral met de sfeer te maken en het zit technisch ook mooi in elkaar.

Dat nieuwe album van Metallica duurt overigens wel erg lang. Tussen St. Anger en Death Magnetic zat 5 jaar, wat al lang was. Maar nu zijn we alweer 7 jaar verder, met enkel Beyond Magnetic als snel tussendoortje.

Tussen het voorlaatste ecchte metal album van enige waarde en deze zat "slechts" 20 jaar. Ik vind deze best een verademing derhalve.

Niet zozeer een verademing maar wel een plezierig album ommte luisteren. Af en toe wat rommelig maar dat mag ik juist wel.

Naar aanleiding van de discussie hier Death Magnetic maar weer eens geluisterd. De laatste keer dat ik dat deed, is jaren geleden. Nu weet ik weer waarom: het album is een te lange zit voor mij. Niet alleen door de lengte van de plaat, maar ook door het te harde, "moderne", geluid en de verzameling bij elkaar gegooide riffs die nummers moeten voorstellen.
Voor mijn gevoel zit ik naar een ProTools knip- en plakwerkje te luisteren in plaats van naar een album waar hard aan gewerkt en geschaafd is.

De afgelopen weken na langt weer eens wat Metallica opgezet. Zoals gebruikelijk met name de eerste 5 albums. Uiteindelijk ook de laatste albums maar weer eens voorbij laten komen. St. Anger kan ik helemaal niets mee, Death Magnetic is altijd een twijfelgeval geweest voor me. Eerste grote probleem is de mastering van het album; ik trek het typische Loudness war geluid niet, kan het album echt niet in een ruk uitluisteren daardoor. De bekende Guitar hero versie is wat dat betreft al een stuk aangenamer.
Grootste probleem zit echter in de nummers. Op .... And Justice had Metallica al de neiging passages erg lang te laten duren. Echter op dat album zaten de nummers geweldig in elkaar waardoor het niet storend is. DM kampt ook met dit euvel, maar op dit album stoort het me wel. Ik denk dat dit veroorzaakt wordt doordat de nummers te geforceerd aanvoelen, alsof er heel veel losse ideeën waren die op een of andere manier in elkaar gevlochten zijn. Alsof ze niet spontaan in een oefenruimte zijn samengekomen. Het flowt allemaal niet heel lekker, de composities zijn niet van het niveau dat ze op de oude albums wel wisten te bereiken.
Wat het album nog enigszins redt is het feit dat de heren wel in staat zijn goede en strakke riffs te schrijven waardoor er nog wel een en ander te genieten is. Het stapje terug naar de roots kan ik ook waarderen. Als ze dit nu op een eventueel volgend album nog een keer weten te vertalen naar een album waarop de composities/liedjes echt centraal staan moet er nog een keer iets echt moois uit te halen zijn.

Ik heb Metallica al lang opgegeven. Band kan als verloren worden beschouwd.

Mijn favoriete platen zijn The Black Album, Load, Reload en in mindere mate Garage Inch. De rest kan mij gestolen worden. Op de vorige plaat staan best nog wel een nummer of drie die me kunnen bekoren.
Waarom ik deze ooit gekocht heb is mij tot op de dag van vandaag een compleet raadsel.
Ik heb deze denk ik tot viermaal toe in een ruk uitgezeten. En meschien daarna nog een keer of acht in stukjes voorbij laten komen. En iedere keer kwam ik tot de conclusie dat dit niet gaat werken voor mij. En dat geldt ook voor de eerste vier platen van James en co.

Dat hoor, of lees, je toch niet vaak. De eerste albums vind je juist hun minste?

Minste is nog zwak uitgedrukt, ha. Ik vind er geen barst aan. Maar ik ben ook geen metal liefhebber. Op een enkele uitzondering na dan.

Ah ok, dat kan natuurlijk. Ieder zijn ding he. Maar je hoort heel vaak en clichématig van metal-liefhebbers dat alleen de eerste platen de ''echte Metallica'' zou zijn en dat het daarna niks meer is.

Wel leuk om een keer de andere kant te lezen.

Ik kan Metallica in alle periodes eignelijk goed waarderen, maar dit album vind ik nogal eentonig. Dik een uur lang lijkt het wel 1 riff, met af en toe een verdwaald Kirk-momentje. Daardoor vind ik de grootste klacht dat dit album veel te lang duurt.

wat valt mij dit album net als St. Anger vies tegen. Eentonig, veel teveel lange nummers. Er staan naar mijn mening maar 3 echte goede nummers op dit album.
My Apocalypse
The unforgiven III
The day that never Comes

Door Hard-wired dit album weer uit de spreekwoordelijke kast getrokken. Maar wat is dit album toch verschrikkelijk gemixt. De drum doet pijn aan je oren en daarnaast ook nog eens slachtoffer van de loudness war. Ontzettend zonde, want er zitten potentieel goede nummers op.
Ik ben het eens met brutus dat Unforgiven 3 erg goed is. The day that never comes en suicide & redemption vind ik ook goed.

Heb mijn hoop gevestigd op het nieuwe album die in november uitkomt. Hard wired is een lekker nummertje wat wel goed gemixt is.

Mijn idee. Hier is niet doorheen te komen. Ik vind een gemiddelde van 3,57 dan nog een vrij hoge score op MU. Dit album rammelt qua composities en productie aan alle kanten.

De nummers hadden korter gekund, de productie is matig maar het beukt zo lekker weg. Verder kun je heerlijk meebrullen en de gitaarsolo's (die in Suicide & Redemption ) zijn ook weer terug.

En de riffs natuurlijk he, ik zet deze net zo graag op als ouder werk.

Dit is een goede luchtgitaarplaat