Metallica - Death Magnetic (2008)

Metallica was in de jaren 80 'dat herrie-bandje' waar een goede vriend van mij zo'n fan van was. Slayer, Iron Maiden; ik hoorde het ook allemaal voorbij komen. Toch kreeg ik wel een zwak voor And Justice for All omdat daar toch wel een paar geweldige nummers op stonden (en dat vind ik nog steeds). Toen The Black Album uitkwam was ik helemaal om: die vriend ging door mij meer op de alto toer (Nirvana en Pumpkins braken net door) en ik werd Metallica liefhebber. Op zich opmerkelijk omdat ik verder niet goed thuis ben in metal en dat is later ook nooit echt veranderd. Toch heb ik deze band altijd goed gevolgd. Ik had een minder grote hekel aan het duo Load en Reload dan menig ander, maar dat vorige album (hoe heet dat ook al weer? ) was toch wel een tegenvaller.
Na 17 pagina's kan er dan eindelijk echt over dit nieuwe album gesproken worden en ik moet zeggen: het voldoet exact aan mijn verwachtingen. Het klink beter dan St. Anger, maar het scoort ook weer niet de 4* of 4,5* die de jaren '80 albums (en The Black Album) wel scoorden.
Ik merk ook wel een beetje dat ik anno nu ook niet meer zo heel erg op dit soort metal zit te wachten (doet u mij dan maar liever System of a Down; die vind ik spannender). Het oude werk draai ik nog wel maar dat is toch meer nostalgie en die band zal ik wel nooit gaan opbouwen met Death Magnetic.
Er zullen ongetwijfeld nog vele pagina's volgen of dit nu wel goed is of niet. Of de heren nu voortaan beter wel kunnen gaan rentenieren of niet. Het zal allemaal wel: het toont aan dat de band toch nog wel degelijk leeft en dat vind ik knap. Kritiek of niet, ze brengen nog steeds aardig wat teweeg en gelukkig weer met wat betere nummers

De euforie die overheerst is aan mij niet besteed, alhoewel de verrassing er ook bij mij is.

Niet alleen klinkt Metallica weer als metal, een klein aantal keer spelen ze zowaar ook nog eens écht kwalitatief erg goede thrash.
Het probleem is alleen dat ze maar al te vaak niet weten wanneer ze moeten stoppen, waardoor de nummers te vaak veelste lang duren en bovendien herhalend worden.

Zoals hier al eerder (zeer terecht) gezegd is, zijn de drums niet echt om naar huis over te schrijven. Erg simplistisch, soms leuk maar nergens beter dan middelmatig.
Vooral Suicide & Redemption had een hoogtepunt voor Ulrich kunnen zijn, maar dat is 't helaas niet.

Hetfield is vreemd genoeg qua zang niet half zo storend als ik gedacht had. Waarschijnlijk ook omdat ik 'r niet 'r al teveel op probeerde te letten, want hij noch z'n teksten zijn erg goed.

Vooral er bij een tweede luisterbeurt op lettend zijn BB&S én The Unforgiven III toch stuitende voorbeelden van slecht gezever (show your scars..|:), waarbij alles ook nog eens te vaak herhaald wordt.

Bass-, maar voor 't gitaarwerk is érg puik, iets wat Hetfield blijkbaar niet verleerd is, maar waar vooral Kirk dit album in z'n eentje redt. Alhoewel sommige solo's (All Nightmare Long) onnodig en geforceerd lijken, zijn er een paar solo's die mij erg tevreden stellen. Denk aan The Judas Kiss. - Maar ook Suicide & Redemption is een nummer, waarbij 't eind dan misschien best weg gelaten mag worden, maar die toch goed te doen is door 't sterke gitaarwerk.

Dieptepunt : Broken Beat & Scarred.
Hoogtepunt : Suicide & Redemption.

Geen klassieker en een terugkomst is 't ook niet. Maar we zijn zowaar een grote stap dichterbij gekomen.

Oke, weliswaar geen perfect album, maar wat een aangename verrassing. Ik besefte opeens weer waarom Metallica altijd mijn favoriete band is geweest. De energie spat eindelijk weer eens uit de speakers. Sterke, catchy songs, vol heerlijke riffs en spetterende solo's. En de zang van Hetfield is gweldig. Het drumwerk klinkt nog steeds niet helemaal tof wat mij betreft, maar de productie is een verademing vergeleken met de gortdroge hap van voorganger St. Anger. De mannen hebben er weer zin in en terecht. Ze hebben een dijk van een album afgeleverd waar ze weer een paar jaar mee vooruit kunnen. Ook live zullen deze songs heel bruut gaan klinken. Hier en daar herken je elementen van eerdere platen (Creeping Death, Enter Sandman etc.), maar nergens wordt het jatten uit eigen werk storend. Gaat zeker hoog eindigen in mijn jaarlijstje!

Een enorme vooruitgang ten opzichte van St. Anger, maar dat kon ook bijna niet anders. Overtuigen doet het echter allerminst. Voornaamste manco is dat het allemaal veel te lang duurt om echt interessant te blijven. En dan is daar natuurlijk weer de stem van Hetfield, die is tegenwoordig toch uitermate zwak en vervelend als je 'm met pakweg 20 jaar geleden vergelijkt.

Voor de rest een aardig album met hier en daar redelijk tot goed uitgewerkt songmateriaal, maar het had ook met 2/3 van de nu verbruikte tijd uitgekund. Opzich leuk voor een band die al een jaar of 15 op z'n gat ligt, maar nog steeds ondermaats voor artiesten met zo'n grote staat van dienst. Een krappe 3.

That Was Just Your Life:
het is een sterk nummer, en dat zou je niet direct denken met zo'n titel imo, het nummer zelf doet me zo nu en dan denken aan blackened wat natuurlijk niet verkeerd is

The End of the Line:
het minste nummer van het album, begint met stukje van "the new song", doet me veel denken aan fuel (in dat stukje voor dat hetfield zingt you've reaced the end of the line) dus ook aan reload, het nummer is net zoals het hele album wel harder dat reload

Broken, Beat & Scarred:
fantastisch nummer, een van de beteren van dit album, vooral dat show your scars stukje vind ik supervet.

The Day That Never Comes:
de veel besproken 1e singel van dit album, een mooie ballad met een iets minder einde, wat rommelig imo maar wel een mooie solo van kirk

All Nightmare Long:
net als B,B&S een van de betere nummers van dit album, aan het eind hoor je weer een stuk van the new song erin plus de solo die daar ook in zat, die trouwens heel strak is

Cyanide:
het 1e nummer van dit album dat ze live speelden, imo een degelijk nummer, met een sterk refrein en mooie solo.

The Unforgiven III:
schitterde intro waar ik kippenvel van krijg, weer een goede ballad beter dan the day that never comes, weer een mooie solo zoals eigelijk bij elk nummer.

The Judas Kiss:
hoor ook in het rijtje thuis van B,B&S en all nightmare long, een geweldig nummer met een heerlijk refrein.

Suicide & Redemption:
een schitterde instrumental, die imo beter is dan to live is to die maar minder dan orion en call of ktulu.

My Apocalypse:
een ouderwets thrash nummer, snel, strak en hard. de damage inc. of dyers eve van dit album.

wou hier eerst een 4.5* voor geven maar nu toch na meerdere luisterbeurten toch gewoon een dikke 5* voor de mannen van metallica

Heb het album nu 3,5 maand in huis en moet zeggen dat ik het nu eigenlijk al niet zo vaak opzet.
De muziek begint een beetje eentonig te worden, ik ken bijna alle nummers nu wel uit mijn hoofd, maar het allerbelangrijkste: het pakt me gewoon niet meer beet. Toch blijft het wel lekker klinken, maar de impact die het in het begin op me maakte is weg helaas. Ik verlaag mijn stem dan ook maar met een halfje. 3,5* nu.

Metallica - Death Magnetic (2008)

Vergeleken de de top albums van Metallica, is dit (vind ik) niks waard. Maar als ik het vergelijk met de gemidelde Metal(ze noem zich zelf nog Heavy-metal) band, is het een redelijk tot goed album.

Het is apsoluut niet mijn smaak, maar ik besef wel dat het voor veel een erg populair album is.

Maar ik blijf steeds zeggen ze hadde beter kunne stoppe na And justic for all, dan was het een legendarische heavy-metal band geweest.

Maar wat al bekent was, ze woude weer bij het oude thrash-metal geluid komen, en dat is ze dan aardig gelukt.

Ik las laatst dat dit het eerste album is waar alle leden aan alle nummers hadde meegewerkt. Klinkt eigelijk best logisch.

En nog even over The Day That Never Comes, dat nummer word echt overschat. Mensen noeme het de ''nieuwe'' One. Als dat de bedoeling was, is dat wel flink mislukt.

Een mooie 3.5

Death Magnetic is volgens fans een album dat alleen maar slecht gevonden wordt omdat het van Metallica is, volgens haters is de naam Metallica juist enige reden dat er überhaupt mensen op deze planeet rondlopen die plezier beleven aan het beluisteren van Death Magnetic. Jammer genoeg is het onmogelijk om dit album te beluisteren zonder me te bedenken dat het van Metallica is en zullen we er dus nooit achter komen welke groep gelijk heeft. De klachten dat dit album te lang en veel te hard en rommelig opgenomen is deel ik in ieder geval.

Aan de andere kant heeft Death Magnetic ook veel leuks te bieden. The End of the Line geeft naar mijn mening een inzicht in hoe St. Anger had geklonken als niet alles dat mis had kunnen gaan mis ging. The End of the Line heeft ook een leuke meezingclimax, al is dat iets waar de echte metalhead van schrikt en in een soort psychose belandt waarin hij denkt dat hij door een leger van poseurs wordt aangevallen, een duidelijk symptoom hiervan is het spontaan krijsen van het woord Slayer en een onverstaanbaar zinnetje waarin het woord bier gebruikt wordt. All Nightmare Long en That Was Just Your Life hebben leuke en pakkende refreinen en sterke riffs en zijn prima luisterbare nummers die wat mij betreft boven het gemiddelde van Metallica uitsteken. Broken, Beat & Scarred is dan weer een rommelig rotnummer. De flauwe en veel te vaak gebruikte kreet ‘What don't kill you'll make you more strong’ helpt daar ook bepaald niet bij. The Day That Never Comes is een aardige ballad, maar ik krijg toch de sterk het gevoel dat Metallica een nieuwe Fade to Black of One probeerde te maken en de mist in ging. Het nummer duurt te lang en de bekkens klinken behoorlijk irritant, jammer.

De tweede helft van Death Magnetic is een stuk rommeliger dan de eerste, al heeft Suicide & Redemption een paar aardige momenten. The Unforgiven III is een welkom rustpunt. Death Magnetic is geen verschrikking, maar ook absoluut geen evenaring van het oudere werk. Uiteindelijk maakt het allemaal echter geen zak uit, de setlist van Metallica zal toch wel tot ze er bij neervallen uit jaren 80 nummers met wat Black Album erbij blijven bestaan.

Bij "Death Magnetic" van Metallica hink ik op twee gedachten. Aan de ene kant hoor ik eindelijk weer eens een aantal goede riffs en venijnige solo's. Het logge, zware en depressieve geluid van "St. Anger" hebben ze nu achterwege gelaten. "Death Magnetic" grijpt duidelijk terug naar de begintijd van Metallica. Aan de andere kant vind ik de plaat productietechnisch best zwak. De bas is niet herkenbaar genoeg in de mix en de drums klinken vlak. Nu kan dat ook aan drummer Lars Ulrich die ik eigenlijk nog niet vaak heb kunnen betrappen op enige groove of dynamiek. Uiteindelijk slaat de balans toch door naar een voldoende. Gedeeltelijk geslaagde comeback.

Naast Master of puppets en Garage inc. is dit het Metallica album wat ik het meeste draai.En met een goede reden want zo'n vier jaar na de release bevalt Death magnetic me bij elke draaibeurt nog steeds beter.Nummers als All nightmare long en The end of the line (om maar enkele voorbeelden te noemen) zijn gewoon erg sterk en daarnaast kan de produktie me juist wel bekoren.Dit alles maakt Death magnetic tot één van de betere Metallica albums en ieder geval met gemak hun beste van de laatste 20 jaar

Weer veel te lang geleden iets geschreven, maar nu het vakantie is toch maar weer eens de tijd nemen om wat stukjes te schrijven. Deze lag al een tijdje bijna klaar op de plank, wat kan de tijd toch snel gaan. Hierbij weer een vervolg bij de Metallica albums!

Metallica keert terug naar hun roots, Death Magnetic komt een stuk minder geforceerd hip over dan voorganger St. Anger. Na jaren van ‘experimenteren’ is dit het eerst album wat terug lijkt te grijpen naar albums als Master of Puppets en ...And Justice for All. Lange nummers in een oldschool sausje, geen laag gestemde gitaren meer en terug naar de sound die Metallica groot heeft gemaakt. Normaal gesproken ben ik niet zo’n super groot voorstander als bands teveel terug willen grijpen naar hun eerdere succes, maar na afgelopen albums denk ik dat Metallica dit zich goed kan veroorloven.

Wat betreft productie, als het de bedoeling was dat dit het hardste album ooit zou worden is dit aardig gelukt. Rick Rubin heeft met zijn zogenaamde ‘loudness war’ behandeling de productie behoorlijk verkloot. Van dynamiek is geen sprake meer, het is een geluidsbrij geworden waardoor het best vermoeiend is om het album uit te zitten, wat erg zonde is want de nummers zijn over het algemeen vrij sterk. Vooral de drums en basgitaar lijden zwaar onder de productie, de drums (met name de snaredrum) klinken door gebrek aan dynamiek erg laag in kwaliteit en de basgitaar is weer eens ouderwets zo goed als niet te horen. Ik geloof dat ik zo’n beetje de enige ben, maar puur op productioneel vlak was Bob Rock de beste producer die Metallica ooit gehad heeft. Maar goed, ondanks de slechte productie is het album toch zeker wel de moeite waard.

Het album gaat lekker van start met That Was Just Your Life. Na een iets wat onheilspellend intro krijgen we meteen een gave riff naar ons hoofd geslingerd. Erg gaaf nummer met een behoorlijke solo van Kirk Hammett. Metallica weet met dit nummer weer voor een lekkere opener te zorgen. Tijd om bij te komen krijgen we niet, de beuk gaat er weer goed in met The End of the Line. Het nummer doet mij wat denken aan het oude werk van Metallica (iets wat ongetwijfeld de bedoeling was op Death Magnetic). Vooral de opbouw van het refrein en de vele tempowisselingen geeft het een wat ...And Justice for All gevoel. Het wat rustigere stukje op het einde past er prima in, zeer geslaagd nummer. Broken, Beat & Scarred begint lekker maar weet mij toch minder te pakken dan de vorige 2 nummers. De coupletten en refreinen zijn net even wat té geforceerd cathy voor mijn gevoel. Het instrumentale stuk en de solo maken het gelukkig voor een groot deel goed en zorgen ervoor dat het zeker geen slecht nummer is.

Dan volgt er een nummer wat vrij rustig begint maar uiteindelijk toch helemaal los gaat. The Day That Never Comes doet me erg aan Fade to Black denken (vergelijkbare opbouw/refrein riff). Het nummer is gaaf opgebouwd en er worden weer de nodige gave riffs op ons afgevuurd. Een van de betere nummers van het album. Meteen volgt er een ander zeer sterk nummer, namelijk All Nightmare Long. Ongetwijfeld het meest dreigende nummer van Death Magnetic, het heilige vuur van vroeger lijkt weer helemaal terug te zijn! Erg gaaf tussenstuk met 2 gitaarsolo's en een sterk einde maken het volledig af. Een van mijn favoriete Metallica nummers.

Cyanide is al met al toch 1 van de mindere nummers van het album. Het begint zeker niet slecht en ook het refrein is niet verkeerd, maar het tussenstuk klinkt nogal uit te lucht gegrepen waardoor het geheel nogal chaotisch overkomt. Iets te veel plakwerk naar mijn smaak maar slecht is het nummer zeker niet. Het is me trouwens een raadsel waarom ze dit nummer zo vaak live spelen als er zoveel beters van dit album voor handen ligt. Vervolgens wordt het gas een beetje ingehouden met het 3e deel van The Unforgiven serie. Het begin van The Unforgiven III klinkt wel erg cliché dramatisch, het ligt er allemaal wel erg dik bovenop. Gelukkig is de rest van het nummer erg goed en is de sfeer toch best wel mooi. De opbouw naar de solo begint mooi subtiel om vervolgens volledig los te barsten. Ik vind hem vergelijkbaar qua kwaliteit aan The Unforgiven II, het 1e deel blijft toch veruit het beste.

The Judas Kiss is weer een nummer die van begin tot het eind lekker beukt. Ook hier kom je weer in een behoorlijke riffoceaan uit maar dit pakt gelukkig wel goed uit. Het nummer vormt wel een geheel en klinkt erg gaaf. Met Suicide & Redemption levert Metallica eindelijk weer zijn 1e instrumentaal af sinds To Live is to Die van ...And Justice For All. Hij kwam eerst nog niet helemaal binnen bij mij en vond hem in eerste instantie een beetje langdradig. Het heeft mij de nodige luisterbeurten gekost, maar het kwartje is dan toch gevallen. Erg gaaf nummer met de een paar solo's die het nog wat extra interessant maken. Hopelijk komt er op hun volgende album ook een instrumentaal nummer. Het album wordt in stijl afgesloten met een korte (naja, het kortste nummer van het album tenminste) beuker genaamd My Apocalypse. Het nummer klinkt erg Thrash Metal achtig, iets wat Metallica al heel lang niet meer gedaan heeft. Goede keuze om dit nummer voor het laatst te bewaren.

Toch een geslaagd ‘back to the roots’ album van Metallica. Het geheel is misschien wat aan de lange kant, maar vervelen doet hij zeker niet. De productie is de grootste boosdoener, die maakt het vermoeiend om het album uit te zitten. Ben benieuwd hoe het album met een andere producer had geklonken. Het zal vast wel al door iemand genoemd zijn, maar voor mensen die ook liever naar het album luisteren met een verminderde loudness war, is de Guitar Hero versie zeker aan te raden. Hier moeten vast wel nummers van op Youtube staan, klinken echt een stuk beter dan de cd versie!

Mijn twee sterren zijn gegaan naar: That Was Just Your Life en All Nightmare Long
Minste nummers: Broken, Beat & Scarred en Cyanide

4*

Nog even kijken of mijn volgende stukje gaat over Kill 'em All of het door bijna iedereen als meesterwerk geprezen Lulu

De afgelopen weken na langt weer eens wat Metallica opgezet. Zoals gebruikelijk met name de eerste 5 albums. Uiteindelijk ook de laatste albums maar weer eens voorbij laten komen. St. Anger kan ik helemaal niets mee, Death Magnetic is altijd een twijfelgeval geweest voor me. Eerste grote probleem is de mastering van het album; ik trek het typische Loudness war geluid niet, kan het album echt niet in een ruk uitluisteren daardoor. De bekende Guitar hero versie is wat dat betreft al een stuk aangenamer.
Grootste probleem zit echter in de nummers. Op .... And Justice had Metallica al de neiging passages erg lang te laten duren. Echter op dat album zaten de nummers geweldig in elkaar waardoor het niet storend is. DM kampt ook met dit euvel, maar op dit album stoort het me wel. Ik denk dat dit veroorzaakt wordt doordat de nummers te geforceerd aanvoelen, alsof er heel veel losse ideeën waren die op een of andere manier in elkaar gevlochten zijn. Alsof ze niet spontaan in een oefenruimte zijn samengekomen. Het flowt allemaal niet heel lekker, de composities zijn niet van het niveau dat ze op de oude albums wel wisten te bereiken.
Wat het album nog enigszins redt is het feit dat de heren wel in staat zijn goede en strakke riffs te schrijven waardoor er nog wel een en ander te genieten is. Het stapje terug naar de roots kan ik ook waarderen. Als ze dit nu op een eventueel volgend album nog een keer weten te vertalen naar een album waarop de composities/liedjes echt centraal staan moet er nog een keer iets echt moois uit te halen zijn.

Zwaar geforceerde plaat die hun oude niveau natuurlijk nergens haalt.. gemiste kans.

Een album dat ik nooit eerder heb gehoord en waarvan ik ook niet weet of ik het graag nog een keer ga doen. Slecht is het niet, maar blij word ik er ook niet van. Het is in ieder geval duidelijk weer metal, soms zelfs weer thrash, maar er gebeurt dit keer vooral een hoop zonder dat er enige samenhang in de songs te vinden is. Het pluspunt: dit album heeft goeie stukken waarop een riff of solo echt wel degelijk werkt, of Hetfield lekker in zijn vel als zanger lijkt te zitten. Maar ik heb geen song gehoord die ik als geheel echt vond werken. Het is hard, het is afwisselend, maar het is ook wederom los zand. Op Load kwamen hier nog enkele goeie songs uit, waardoor ik dat album toch echt hoger waardeer dan dit.

En wederom is Ulrich hinderlijk aanwezig. Soms echt gruwelijk lelijke partijen weer en zoals vaker veel te hard in gemixt. De teksten zijn ook janken met de pet op en de algehele productie zit me gewoon niet lekker. Te luid en te gruizig daardoor. En als ik een album met een matige productie, songs die nergens heen gaan en ongemakkelijke teksten hoor, dan kom ik toch tot de conclusie dat het geheel me meer aan St. Anger doet denken dan ik durfde te bekennen. 2.5 sterren voor de moeite. Dat het afsluitende My Apocalypse het meeste aanspreekt spreekt gezien de korte tijdsduur ook boekdelen.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Death Magnetic
8. Reload
9. St. Anger

Metallica is een band van uitersten. Het bracht misschien wel de beste metalplaat ooit uit, maar ook zeker een van de allerslechtsten. Anders dan Lennert moet ik zeggen dat Lars Ulrich me hier niet opgevallen is. De drumsound klinkt op zich weer ok. James is weer wat normaler gaan zingen, gitaarsolo's zijn niet van topniveau, maar ze zijn tenminste weer terug.

De uiterste die hier tegen staat, is die van de speelduur. Er komt geen eind aan! Nu hebben we gisteren deze plaat pas laat opgezet, maar het is lang geleden dat ik zo tegen de slaap heb moeten vechten als bij Death Magnetic. De nummers duren gemiddeld een kleine 8 minuten waar de helft of minder zelfs meer dan voldoende is. Een ander manco is dat het schrijftalent van de heren nagenoeg verdwenen is. Songs zijn in veel gevallen niet meer dan een verzameling ideeën. Het is los zand allemaal. Op z'n best zijn momenten nog redelijk te noemen. Voeg daar de slechte teksten aan toe en Death Magnetic is heeft als enige verdienste dat het niet zo slecht is als St. Anger.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Death Magnetic
9. St Anger

Het is al meermaals gezegd in de berichten hier, maar de laatste vermelding dateert alweer van vierenhalf jaar geleden, dus voor alle hierboven geciteerde mensen en anderen die zich storen aan de productie van dit album een boodschap van algemeen nut: probeer zeker eens de Guitar Hero-versie van dit album op de kop te tikken. Ze hebben de opnames te pakken gekregen voor ze kapot zijn gemixt door Lars en het verschil met het origineel is dag en nacht. Er is veel meer dynamiek tussen de rustige en harde stukken, de bas komt een stuk beter tot zijn recht en weg is de clipping (het zogenoemde "geruis" gecreëerd doordat het volume kunstmatig overal de hoogte in is gejaagd tijdens het mixen), waardoor het tenminste mogelijk is om dit album in zijn geheel af te luisteren zonder naar de aspirine te moeten grijpen.

Zelfs dit YouTube-filmpje van deze versie van het album klinkt al beter dan de FLAC-versies van de CD als je het mij vraagt. Ik luister ook nooit meer naar het origineel wegens onverdraagbaar voor mijn oren.

Metallica is een vette band die ik al mag volgen vanaf de demo's rond '82.
De laatste tijd weer flink onder de indruk van hun,en zeker ook het latere werk is niet voor de poes.
Daarnaast gaan miepen over iemands muzikale kwaliteiten als men waarschijnlijk nog niet eens de blokfluit beheerst is iets wat ikzelf altijd als zeer ergerlijk ervaar.
Just sayin.

Laat ik dan ook Death magnetic maar eens uit de kast trekken. Ik vermoed dat deze voor het laatst rond de release van Hardwired... op mijn draaitafel heeft gelegen.

Gelijk wordt me weer de afgrijselijk vervormde mastering in herinnering gebracht als That Was Just Your Life start. Maar als de oren een beetje gewend zijn is het vooral genieten van een Metallica dat op dit album prima in vorm is. De band klinkt bevlogen, agressief en overtuigend. Lars' bijzondere drumstijl zit de nummers hier niet te vaak in de weg (Cyanide is misschien een uitzondering) en Kirk soleert hier weer aardig. Op My Apocalypse klinkt de band bijna als Slayer in hun nadagen, zo agressief.

Death Magnetic was een soort van return to form voor de band. En het was voor mij toentertijd de echte kennismaking met de band. Ik kende wel wat nummers maar pas toen deze uitkwam ben ik hun oudere albums echt ingedoken. Vanuit die ervaring zit er wel wat nostalgie bij dit plaatje. Maar nu ik deze zo weer eens beluister moet ik eerlijk zeggen dat ik dit toch wel erg fijn vindt klinken.

De laatste jaren ben ik steeds negatiever tegen hun modernere werk gaan staan. En de vorige paar platen hielpen daarin niet mee. Maar nu ik deze zo weer eens goed beluister schiet mijn waardering (voor deze plaat in ieder geval) wel weer omhoog. Nee het is geen Master of Puppets of Ride the Lightning, maar dit knalt wel verdomd lekker uit de speakers.

De plaat opent heerlijk energiek en vol venijn, met een lekker hoog tempo en wat levendige wendingen erin. Hetfield klinkt hier ook weer goed en lekker bij stem. De drums klinken weer wat meer als drums. Helaas wel wat minder levendig maar dat gaat Lars ook niet meer fixen ben ik bang. Het gitaarwerk is vooral weer erg fijn en springt er voor mij wel echt lekker bovenuit. Ze doen zo af en toe zelfs weer eventjes denken aan hun oudere werk.

Het beukt en schuurt eindelijk weer eens als Metallica vroeger deed. Ja dankzij die hele loudness productie is het eindresultaat niet zo geweldig als het kan zijn. Maar ik stoor me er niet heel erg veel aan eigenlijk. Wel is het een wat vermoeiendere luisterbeurt dan het oudere werk. Waar de nuances toch beter naar voren kwamen. Hier is het 74 minuten grotendeels een constante bombast die je oren belasten.

Een van de terugkerende kritieken is de veelal te lange duur van de nummers (en het album). Dat gaat hier natuurlijk ook weer op. De nummers zijn lang, maar in veel gevallen stoort het mij hier toch minder vaak. Dat komt ook doordat ze er toch weer aardige wendingen en solo’s in hebben verwerkt. Maar ook omdat het materiaal weer wat boeiender klinkt. Wil trouwens niet zeggen dat ze hier en daar wel een minuutje of 2 van een nummer af hadden kunnen halen. Dat zou de algehele flow wel wat beter uitkomen. Maar vooral de vermoeidheid ook wat tegengaan. Waarbij een betere productie ook zou helpen trouwens.

De lengte begint mij bij All Nightmare Long echt op te vallen waarbij vooral de tweede helft ingekort had mogen worden. Cyanide had van mij wel helemaal van de plaat gemogen, evenals My Apocolypse trouwens (hoewel ze daar wel op heerlijk tempo knallen). The Unforgiven III is dan wel weer een fijne toevoeging en de nummers die volgen bieden meer dan genoeg moois om de plaat sterk te laten eindigen. Persoonlijke favorieten zijn toch wel de opener That Was Just Your Life, Broken, Beat & Scarred en The Day That Never Comes.

Na 17 jaar en al hun vorige platen grondig beluisterd te hebben kan ik wel concluderen dat ik deze toch wel erg goed kan waarderen. Hij hangt voor mij redelijk gelijk met …And Justice For All. Die ironisch genoeg ook een twijfelachtige productie heeft. Ze halen niet het niveau van weleer, maar de eerste helft bied zeer goede kwaliteit. De tweede helft zakt iets in, maar weet zeker nog sterke momenten te leveren. Een fijne opleving van de heren.

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. St. Anger
8. Garage Inc.
9. Load
10. Reload