Metallica - Death Magnetic (2008)

Hoor ik daar een Pearl Jam-achtige riff in The End Of The Line? Verder goed album, ondanks het feit dat er toch bijzonder veel St. Anger, Load, Reload elementen inzitten.

Bij het zien van de tracklist was ik wel geschrokken van The Unforgiven III, maar na een paar luisterbeurten is dit eigenlijk de beste van de Unforgiven-trilogie.

Over de zang van James Hettfield: ik noem dat het Thomas Acda-effect. Die ging op een gegeven moment ook 'anders' zingen. Of dat nou een hele verbetering was....

Karakteristiek is het echter nog steeds kan wel een paar bands noemen die zich op latere releases een beetje in hun eigen identiteit verloren (zo ook Metallica op St. Anger)

Wat is eigenlijk het verschil tussen de digipak en de gewone, op het kartonnen hoesje na?

Een gedeelte van de riff van Shadow of the Cross (B-side St. Anger) zit dus in All Nightmare Long: http://nl.youtube.com/watch?v=Y4VBpcqGIMk&feature=related

st. anger was oliedrums voor een groot deel geloof ik, alleen
jammer dat de cover van st. anger een mooier jasje heeft dan van het komende nieuwe album

zal mij benieuwen hoe dit album word opgenomen in de charts
hier in nederland, top 10 moet lukken lijkt mij of is dat weer te hoog gegrepen?

Klik eens op de Wiki-link bovenaan. Volgens mij staat het daar.

Vandaag voor de eerste maal beluisterd en amai: goed geluid, goede songs, goede muziek. Voor mij een zeer aangename verrassing en ik koop hem zeker.

Release versions

* Experience 2

Digital download of Death Magnetic at 320 kbit/s, ringtones, two live shows, additional two hours of exclusive "making of" footage, 250 photos. Also includes exclusive Mission: Metallica footage of the writing and recording of Death Magnetic, as well as riffs and excerpts from it, exclusive photos and live tracks.

* Experience 3

A physical copy of Death Magnetic CD. Also includes the same extras as Experience 2.

* Experience 4

A set of Death Magnetic on five vinyl LP albums, in a 180-gram box, with five individual sleeves and a Mission: Metallica lithograph. Also includes the same extras as Experience 2 and 3.

* The Box Magnetic

A collector's edition white coffin-shaped box, available in three different sizes (M, L, or XL), which includes a Death Magnetic CD in a special carton box, an additional CD with 10 demos of the songs from the album,[30] a DVD of additional "making of" footage not seen on Mission: Metallica, an exclusive t-shirt with the Death Magnetic logo, a flag, guitar picks, a fold out coffin-shaped poster with the members of Metallica,[30] and a collector's credit card with a code for a free download of a performance in Europe in September.

Bij de large heb je:

- Box Magnetic
- Experience 4 (5LP-Box)
- Maar dan heb je nog:
* CD
* Digipak

Wat is exp 3? Digipak zeker? Maar gewoon 'CD'. Staat er niet bij op wikipedia.

CD zal de experience 1 ofzo zijn?

Tja, de nieuwe Metallica. Heb de nummers nu 1 a 2 keer beluisterd en het klinkt allemaal een beetje hetzelfde. Drums klinken minder erg dan op St. Anger, maar nog steeds niet goed en mooi en ze storen heel erg.

Wat dat betreft wint Opeth het met Watershed met gemak van dit album Death Magnetic.

Leuk om een keer te luisteren, maar het is veel van hetzelfde laken een pak.

Nipte 3,5* dan maar.

Ik ben wel overtuigd van dit album. All Nightmare Long, The End Of The Line, Suicide And Redemption voorop.

-- moderator knip -- (offtopic gelul over Opeth en andere bands verwijderd)

Ik heb hem nu 2 keer beluisterd,vind het tot nu het beste werk sinds The Black Album,zanger James Hetfield´s tem gaat wel achteruit vind ik persoonlijk

Death Magnetic. Ik krijg er een steeds beter gevoel over. De drums hadden naar mijn mening iets minder op de voorgrond gemogen. Maargoed Lars zijn wil is wet. Dit is toch echt stukken beter als st. wateenrukplaatanger.

Dit album is wel goed wat ik tot nu toe heb gehoord, en the unforgiven III valt zeker niet tegen.

De nieuwe single klonk in het begin erg goed, maar na hem enkele keren beluisterd te hebben... blijft hij even goed! Ja, je hebt het al ergens anders gehoord, maar dat neemt niet weg dat de riffs geweldig klinken en kirk volledig los gaat naar het einde toe.

All Nightmare long klinkt in mijn mening nog vetter, soms lijkt het wel heel erg op slayer, maar wat goede ouwe thrash metal kan nooit geen kwaad.

Dit is alles wat ik tot nu toe beluisterd heb, en meer wil ik ook niet beluisteren, kwestie van de plaat in z'n geheel te kunnen beluisteren voor de eerste keer Maar deze twee vallen geweldig mee, de riffs zijn er, de solo's zijn er en hoewel het niet het niveau haalt van een "Master of Puppets" (zo'n beetje het beste album dat ik al gehoord heb) klinkt het toch geweldig goed. Het is soms eenvoudig, net zoals ook "St. Anger" dat was, maar de solo's maken alles goed. De gitaarpartijen van Kirk zijn geniaal, en laat dat nu net het gene zijn waar ik graag naar luister

Ik moet zeggen dat de solo's op dit album me steeds beter beginnen te bevallen. Aanvankelijk vond ik ze nogal ongeïnspireerd klinken. Beetje een herhaling van oude trucjes zeg maar. Maar na vaker luisteren ben ik achter waarom dit wel vette solo's zijn, ze zijn erg los en spontaan gespeeld en voedden zich met de energie van de riffs. Kirk houdt zich echt totaal niet in, waardoor er af en toe zelf Tom Morello-achtig gefreak aan te pas komt. Luister bijvoorbeeld maar 's naar de solo in Suicide & Redemption na 6 minuten, dat aanloopje dat als het ware genomen wordt.

Inderdaad, de solo's zijn eigenlijk een pak noten zonder al te hoge sprongen zeer snel achter elkaar gespeeld, dus je zou kunnen zeggen dat ze vrij eenvoudig in mekaar zitten, maar het is de techniek die het hem doet vind ik. Die power, die snelheid...

Het is alsof Hammett het al sinds ReLoad opspaart en dat die energie nu in één keer vrijkomt met goed effect.

Tegen mijn verwachtingen in toch een heel sterk album. Alle nummers behalve The Judas Kiss en The Day That Never Comes weten mij te bekoren.
Vind alleen het solo-werk van Kirk allemaal wat gezocht. We weten allemaal dat het niet op de grootste gitaarheld is, maar op eerdere albums wist hij zijn beperkte kwaliteiten ten minste origineel te gebruiken. Dat mis ik op deze plaat een beetje.
Ben wel blij dat Metallica eindelijk een echte trash-plaat op een fatsoenlijke manier heeft weten te produceren. Dat is namelijk iets wat op Load en ReLoad wel dik in orde was, maar daarvoor beduidend minder. Ze zijn weer terug!

Zonder al te lyrisch te worden 4*

dave mustaine zal straks ook wel weer met een claim komen
dat van een liedje van dit album een riff die door hem is gemaakt gejat was

maar ff per nummer beoordelen

the day that never comes

begint niet echt heel geniaal balladeachtig, eenvoudige akkoorden, eenvoudige solo der overheen, het doet enorm denken aan fade to black, maar dan slechter, erg voorspelbaar

de scheurgitaar zet in en je denkt aan fade to black/for whom the bell tolls

de ballade gaat op dezelfde voet verder en het begint al wat in te kakken

rond 3 minuut 50 komt de versnelling,dit begint misschien ergens op te lijken

hetfield, schreeuwt, love is a 4 letter word, eg waar joh?

de riff wordt gebroken door een ander en het tempo gaat nogmaals omhoog, ah dit is de metallica van one, waarmee met dit nummer een poging wordt gedaan terug te keren naar dat hoogtepunt

solowerk komt er in, en ik denk, ah een stukje iron maiden doet altijd goed (gaap)

het gebeuk gaat verder en weer een verandering van riff,6 minuut 12

waarom, denk ik en kirk begint met zijn bekende sologepiel

het klinkt bij vlagen strak maar ook rommelig en slordig, waar gaat dit nummer eigenlijk heen?

het doet ook niet consistent aan, teveel wisselingen van riffs, teveel en te geforceerd wordt er geprobeerd een echt nummer van te maken a la one, wat niet lukt en de trukendoos wordt opengetrokken om dmw leentjebuur en mix van stijlen er nog wat van te maken

helaas, het verzand in van alles en nog wat maar nergens echt schokkend of vernieuwend en zeker geen geheel

de clip?

niemand zit anno 2008 nog te wachten op beelden van een oorlog die nooit gevoerd had mogen worden, daar is de afgelopen jaren al teveel van vertoond en het concept is kompleet uitgemolken

mosterd na de maaltijd

ik geef het nummer een 2

overall gezien, de hele plaat, heb ik het id dat men eigenlijk dolgraag een AJFA of een MOP heeft willen maken, dat er niet meer inzit, leeftijd enzo, en tegelijkertijd ook wel weer snakt naar succes en water bij de wijn ging of moest doen

dus wordt het een allegaartje van van alles en nog wat, soms goed klinkend, soms goed uitgewerkt, soms afgeraffeld , soms misplaatst, en wordt er terug gegrepen op dat verleden omdat eigenlijk de koek wel zon beetje op is maar men wil zo graag, waar op zich niets mis mee is

de grote minpunten zijn de momenten van, hey, dit heb ik eerder gehoord, het gemep van ullrich, die zon beetje het meest inspiratieloze laat horen uit zijn gehele carriere,de teksten van hetfield, tenenkrommend bij vlagen, en de poging van hammet om wat andere solos te spelen dan normaal maar dat afraffelt

de pluspunten zijn de gedrevenheid waarmee men de plaat gemaakt lijkt te hebben, het geknok, het gezwoeg om weer als vanouds een plaat te maken die klopt van klop tot staart

de poging is goed, de uitwerking laat zeker te wensen over , maar men lijkt zich langzaamaan te herpakken

nu nog de grote middelvingen naar de commercie en een plaat gaan maken met de houding, nothing to loose , fuck off en we maken wat we maken, of dat nu succes heeft of niet, en dan heb ik goede hop

nog 1 zon perfecte plaat lieve metalica , en dan niet weer verkloten,echt stoppen en terugkijken op een interessante carierre

Ik jaag mij het meest op aan dat zinnetje Love is A 4 Letter Word

Dat zinnetje doet me altijd denken aan een afschuwelijk slecht lied

http://nl.youtube.com/watch?v=P7Z_kUU2jsE

Bwaak!!!!

De rest van het nummer is leuk, maar niet meer dan dat.
Ik volg Joy dus grotendeels in zijn mening.

De twee ballads zijn zeker niet het sterkste van het album... Hoewel ik met name van The Day That Never Comes kan genieten. Het briljantste van het album zit hem vooral in de geniale riffs en solo's van de twee eerste nummers, All Nightmare Long en Suicide & Redemption. Maakt het overigens meteen het allereerste Metallica album waar ik de ballads niet tot de sterkere nummers vind horen.

Overigens vind ik het wel verrassend dat All Nightmare Long over het algemeen als een van de populairste nummers wordt gebombadeerd (inclusief mezelf). Ik denk dat dat het nummer is op het album wat de meeste raakvlakken met St. Anger vertoont. Alleen dan nu wel goed uitgewerkt.

ik vind juist een nummer als suicide lijken op een jamsessie die men speelt om wat op te warmen

de poging is weer goed maar het mist het originele , het onbekende, het is te standaard en ieder andere metal band zou dit gespeeld kunnen hebben

ok in dit nummer weer de breaks en verandering van riffs die totaal haaks staan op wat men speelt en derhalve dan ook niet overtuigt

het balladestukje begint goed , iif goed getimed, maar wordt heel snel standaard,het solowerk is te eenvoudig, het gebeuk wat volgt verzand weer in, waar gaan we heen met dit nummer? en dat blijkt wel, je krijgt de neiging het af te zetten en de bijna 10 minuten zijn er dna ook 4 te lang

misschien moet men accepteren dat men monsternummers uit het verleden niet meer kan maken (orion bijv)

misschien is dat het wel, over de gehele lijn gezien

men wil teveel bewijzen, te veel laten zien , teveel laten horen dat men het nog kan, maar men is niet meer in staat tot het houden van consistentie,, en het wordt overkill

that was just your life is daar ook een goed voorbeeld van, tot aan 5 minuten was het ok, consistent, daarna begon het gewaai weer en het duurt dan ook 2 minuten te lang

Ik vind dit album goed.
Ik ben meer van de Metallica - Black muziek. Ik kon dus ook Load waarderen. Ik vind het oude werk van Metallica vaak iets te hard om heel het album uit te luisteren.

Dit album daarintegen vind ik erg fijn, de gitaar solo's enz zijn erg lekker.. vind ik zelf.

ik geef dit album een 4

hele verbetering t.o.v.St Anger

Ik vind het altijd moeilijk om een cijfer te geven aan muziek. Waarschijnlijk zal ik het debuut van Metallica altijd wel het beste blijven vinden. Dat heeft zeker ook te maken met het moment waarop dat verscheen en de jonge gast die ik toen was. In de loop van de jaren zijn de jongens hun spontaniteit bij het schrijven van liedjes wat verloren geraakt vrees ik.

De periode tussen The Black Album en deze heb ik Metallica gewoon links laten liggen. Ze hebben nu weer een kansje gekregen maar echt overtuigen doen ze mij al lang niet meer, ook niet met deze Death Magnetic.

Voorlopig een 3,0 dan maar.

De single The Day That Never Comes klinkt in ieder geval veel belovend!

Het nummer begint ronduit slecht! (heel erg kaal gitaar riffje en een wat blikken drum geluid) maar zoals Joy eerder ook al aangaf maakt het nummer na 2 min. 50 een echte vlucht een groeit het uit tot werkelijk een top nummer!

Vind de hoes wel okee. Het oude logo in ere hersteld wat inhoudt "Back to the roots". Afrekenen met die reload shit.

Johnny Cash