Queen - Live Killers (1979)

Dit is mijn eerste cd album die ik destijds ooit gekocht heb. Ik keek achterop de hoes en zag dat alle klassiekers van Queen hierop stonden. Ik denk die kan ik wel blind kopen. Ik deze afgespeeld, en dat was echt een enorme teleurstelling voor mij toen, want ik was toen niet echt bezig met live of studio tracks, ik wilde gewoon alle bekende hits van Queen op cd hebben, maar live vond ik het helemaal niets aan. Slechte kwaliteit van geluid en publiek wat er doorheen joelde en juichte, niets voor mij toen. Ik heb deze toen wel ongeveer 10 jaar niet gedraait denk ik. Later toen ik meer cd's gekocht had ook van Queen de greatest hits deel1 en 2 die ik eigenlijk wilde hebben toen, maar er gewoon te weinig vanaf wist toen. Die 2 heb ik toen helemaal grijs gedraait. Toen heb ik deze ook maar weer eens opgezet na10 jaar in de kast gehad te hebben. En plots beviel hij mij enorm goed en geeft het de sfeer en authentikiteit van die tijd goed weer en ook dat ze toen nog niet in staat waren een super geluid op een album te krijgen. Ik ben er nu erg blij mee dat ik deze org in huis heb, want ik draai hem de laatste 10 jaar weer regelmatig. Gewoon een live klassieker vind ik dit toch wel, en ik luister hier toch wel liever naar, dan naar hun op de radio tot den treure uitgekauwde en grijsgedraaide studio nummers.Vroeger was ik een groot liefhebber van Queen, maar draai nu eigenlijk alleen nog maar deze of live in Wembley, want dat blijven gewoon 2 magistrale concerten, en laten de heren gewoon horen dat ze gewoon tot de beste live bands ooit behoorden. Vooral de improvisaties en de interactie met het publiek blijft gewoon geweldig.

Ik was een enorme Queenfan in die periode . Ik was 11 en heb ze in Januari van ''79'' live gezien in de Ahoyhal . Als kereltje mee met mijn oudere zus en zwager .
Natuurlijk kocht of kreeg ik het album dat zelfde jaar nog . Ik heb 'm grijsgedraaid .
Zoveel jaar na dato vind ik vooral Now 'i m Here t/m Brighton Rock geweldig .
Alles wat er voor en na zit is naar mijn idee een stuk minder . Te routineus , modderige sound en Freddie die uiteindelijk zijn stem aan het kapot zingen is .
Ik heb eigenlijk nooit zo goed begrepen dat ze juist die opnames hebben gekozen . Maar 9 t/m 16 is Queen in grootse doen .
En eerlijkheidsgehalve , het is wel een heel puur album . Recht voor z'n raap , dat kan ik dan ook wel weer waarderen .

Je kritiek is terecht. Queen op hun best is 2x beter dan dit. Freddie sukkelde gewoonweg enorm met zijn stem tijdens die tournee. Eind 1979 was er de Crazy tour en de opnames die daarvan bestaan bewijzen dat ze beter toen een live album hadden opgenomen(Freddie in briljante stem na 6 maand rust). Of de tournee van 1978 of 1977 of....

Heb gisteren op Koninginnedag maar weer de originele versie gekocht (ja, buitengewoon morbide titel en groepsnaam gezien alle gebeurtenissen, maar daar laat ik hem toch niet voor liggen) en de geluidskwalitieit van de digitale master uit '94 is inderdaad beter.

Wat ik vooral wil benadrukken is, dat alle nummers van de volgens mij zeer tegenvallende News of the world en Jazz albums behoorlijk aardig zijn opgepimpt.

Zo begint het zowaar met een hele redelijke versie van We will rock you en ook Let me entertain you heeft eindelijk eens wat venijn. Maar ook Dreamer's ball, Don't stop me now en Spread your wings zijn duidelijk verbeterd. Aan Bicycle race valt niets meer te redden, niet voor niets op deze live-registratie snel afgeraffeld.

Maar het oudere werk (Now I'm here, Brighton rock, Keep yourself alive) blijft toch beter, vooral omdat de composities sowieso veel beter waren.

Overigens zou ik waarschijnlijk bier gaan halen bij het onderdeel Audience Participation time (vrij naar Phil Collins tijdens Genesis concert), door Mercury op touw gezet. Meezingen, links, rechts, de meisjes, de jongens, moeilijk verzonnen teksten: niet voor mij weggelegd en daarom een behoorlijke minpunt voor dit onderdeel op Now I'm here.

Behalve At the Beeb (1973?), dat vooral gaat over Queen I, heb ik geen eerdere live-cd van Queen. Het verbaast me dat er nog nooit iets is uitgebracht over de periode tussen '74 en '79. Vooral omdat Queen én buitengewoon actief was in die tijd én veel live gespeeld heeft van ouder werk (buiten het nog steeds overbekende gedeelte).

Daar moeten prachtige cd's van te maken zijn. Misschien komt het er ooit nog eens van. Maar dan wel graag een beetje opschieten als het kan, we praten inmiddels over 30, 35 jaar geleden.

Inderdaad buitengewoon jammer dat voor 1979 men karig is met het uitbrengen van livespul .
Er valt toch genoeg samen te stellen lijkt me .
Daarbij rond de periode 74 t/m 77 was Queen nog een lekker fris bandje met veel aandacht voor de albumtracks tijdens de liveshows .
Op een gegeven moment , en dan met name de 80er jaren , werd de groep steeds meer een livejubox met zo veel mogelijk hits spelend .
Live KIllers hangt daar nog een beetje tussen in . In ''79'' rockte Queen behoorlijk .

Deze heb ik helemaal grijs gedraaid! Vond ze toen op hun best.

Volgens mij werd dit toendertijd nogal verguisd, zowel door het publiek als de band zelf.
De geluidkwaliteit is inderdaad niet overal al te best, ook is er voor een live elpee te veel aan geknutseld.
Maar de songkeuze en de uitvoering maakt bovenstaand w.m.b. meer dan goed. Queen was toen echt op hun hoogtepunt! Vervelende popdraken als I Want To Breakfree, Who Wants To Live Forever en A Kind Of Magic waren toen gelukkig nog helemaal niet geschreven, zodat ze ook niet de setlist konden vergallen.

Ik bezit ook een bootleg, van een optreden vanuit The Marquee in London in `74, en daarop is Queen misschien wel het allerbest!
Maar Live Killers is de beste officiële keus voor een live plaat!

4*

Freddie had hier duidelijk niet zijn beste periode als zanger . Roger Taylor lijkt ook erg naar voren gemixt om 1 en ander aan te dikken als meest belangrijke backgroundvocalist . Brian May had duidelijk niet het volume in zijn stem om te ondersteunen .
Ik kan mij ook tijdens het concert herinneren ( Januari 1979) dat Freddie op een gegeven moment door zijn stem heen zat .
Al met al is dat jammer hier .
Toch rond ''81 '' zong Freddie live misschien wel beter dan ooit .
Maar ga er maar aan staan . Qua toonhoogte was het meestal ook amper te doen .

grijsgedraaide elpee (mijn eerste van queen want alle bekende nrs er op), geeft een goed beeld van een band op de top van haar kunnen.

Ik vond de plaat vroeger helemaal fantastisch, van begin tot eind. Samen met Jazz was dit de eerste plaat die ik helemaal grijs draaide (ik was een jaar of 10, denk ik). Heb heel lang van deze plaat gehouden.

Sinds ik me realiseer hoeveel er in geknipt en geplakt is weet ik niet meer zo goed wat ik ervan moet denken. Moeilijk om me daar overheen te zetten, dus ik laat 'm maar in de kast.

Wat zou het mooi zijn als er uit deze periode een album of dvd zou uitkomen die net zo puur was als Montreal of Milton Keynes. Queen Live in Paris 1979 of zo. Of van de Crazy Tour in Engeland, eind '79. Maar ik vrees dat dat er niet in zal zitten.

Beste buurman, laat je toch niet kisten! Zet je over het plakken en knippen heen en luister en geniet gewoon van Queen Live uit 1979. Ik was 11 en leende de dubbel lp van een vriendje (hij leende later Paris van Supertramp weer van mij). Het TDK cassettebandje heb ik veel gedraaid (het paste er precies op). Je wist: dit was Queen live als je naar hun concert ging. Ik was diep onder de indruk. Natuurlijk was niet alles even goed opgenomen, but who cares?

Nu jaren later heb ik de mini LP cd ontvangen. 4 inch groot (van de cd), exact uitgevoerd als de lp toen (10 inch). Gemaakt in Japan, dus heel mooi gedaan. En ze hebben wat gedaan aan dat andere minpunt van dit album: het baggergeluid. Vanuit de 2001 remaster is dit in 2004 nog eens geremastered. En het resultaat? Dat valt tegen. Het geluid dan he!
Zelfs de zo capabele Japanners hebben moeite hiermee. Wat mij opvalt is het verschil tussen de hardere stukken: meer 1 brij en de zachtere stukken muziek: is meestal beter opgenomen en klinkt helderer. Duidelijk is dat dit er niet echt één voor de koptelefoon is, maar via mijn stereo klinkt het nu toch best prima, dit Live Killers.

En wat hoor je dan? Een geweldige setlist natuurlijk, gespeeld door 1 van de beste live bands ooit. Wat een power, wat een muziek, wat een publiek! Groot voordeel is natuurlijk dat dit een rockconcert is en dat de popnummers van Queen nog niet bestaan. Alleen al het absoluut briljante Brighton Rock is reden om deze dubbelaar aan te schaffen. Wow, wat klinkt dat fantastisch!

Andere geweldige tracks vind ik: opener We Will Rock You, Death On Two Legs, Killer Queen / Bicycle Race, Now I'm Here, Dreamer's Ball / Love of My Life, oudste track: Keep Yourself Alive, Don't Stop Me Now, Spread Your Wings, Bohemian Rhapsody, Tie Your Mother Down & Sheer Heart Attack. Hé verdraaid: dat is bijna het hele concert!

Voor mij is dit één van de beste live-platen ooit gemaakt. Alles valt perfect in elkaar, vier ongelofelijk op elkaar ingestelde kerels met een set-list om van te smullen. De eerste kant met de perfect aan elkaar geregen versies van death on two legs, killer queen, bicyle race en i'm in love with my car. de pure queenmagie van Brighton rock, de onvoorstelbare drumsolo in keep yourself alive, het mooie akoestisch setje en de zeer stevige finale met sheer heart attack als toemaatje. Wat een plaat

Ik kom niet echt verder dan 2,5 en dat is puur om de geluidskwaliteit. Heb ik toch meer met Live Magic, maar dat zullen weinige met me eens zijn... helaas het is niet anders.

Dat is volgens mij mede te danken aan EMI, die het zich blijkbaar eigen hebben gemaakt om alleen producten uit te brengen voor maximaal geldelijk gewin.

Die nieuwe deal met Island, daar zie ik zoiets nog wel uit voortkomen...

Laten we het hopen. De 80er jaren zijn wel genoeg aan bod gekomen lijkt mij.

Idd. laat het geluid nog wel het e.e.a. te wensen over. Toch is er genoeg speelplezier om er van te kunnen genieten. Vooral May & Taylor zijn goed op drift. Merqury mag dan vocaal gezien niet op zijn best zijn, maar dan nog is hij gewoon goed. Live doen ze wat ik graag hoor van een band bij een optreden, buiten de paden van het nummer treden en er iets eigens aan geven. Zelf vind ik May tot de meest originele gitaristen horen die er zijn. Er is meer als techniek en vingervlugheid, hoewel May daar zeker ook zijn snaartje meepikt, is hij bovenalles een snaren innovator, die vooral in de jaren zeventig zichzelf met zijn geluid onsterfelijk heeft gemaakt. Niemand klinkt als May en datzelfde geld ook voor Merqury.

D'r is in de performance bijna niet geknipt hoor, wat het natuurlijk wel is is een compilatie van meerdere live performances maar dat lijkt me gezien de vele hoorbare overgangen (fades) ook vrij logisch.

Moet je toch voor de gein deze site eens bekijken:

http://www.queenlive.ca/lkanalysis.htm

goedemorgen zeg, dat heeft inderdaad weinig meer met een live-opname te maken. De echte kunstenaar was zo te zien de geluidstechnicus...

Het was inderdaad wel bekend dat er aardig wat aan gesleutelt is, maar dit slaat alles inderdaad.

Ik kan me nu ook wel voorstellen dat May en Taylor niet zo te spreken zijn over deze plaat.

Het geeft in ieder geval een indruk van de liveprestaties van Queen.
De Live Killers Tour was muzikaal een stuk ruiger dan voorheen, rauwer in opzet.

Zo hé inderdaad wat een gesleutel. Inderdaad is het dan erg knap gemixt e.d. Op deze manier gaat er voor mij toch een beetje puurheid verloren van deze plaat..

100% juiste constatering

Ondanks het geluid vind ik dit toch een lekker live album! Ook omdat het uit een zeer sterke periode van de heren komt.

Ik heb m zeker 15 jaar niet geluisterd, en nu ik m weer hoor vind ik de wat slechtere geluidskwaliteit niet echt storend meer.

wat is het toch lekker om Dreamer's Ball, of spread your wings eens live te horen!

En het is gewoon een document van een van de beste live bands die op deze aarde hebben rond gelopen!

Voor mij ook een behoorlijk stuk jeugdsentiment. Ik was toen echt in de overtuiging dat ik Queen's grootste fan was. Plakboeken, posters, naast de lp's ook alle singles kopen. Heerlijke tijd.
Deze plaat memoreert aan dezelfde tour waarvan ik het optreden in de Ahoyhal eind Januari 1979 zag.

Onvergetelijk. De 1e en de laatste keer overigens.

Mijn favoriete tour van de band. Qua setlist, qua podium. Het geklooi aan Live Killers moeten we maar even vergeten. Uiteindelijk wordt iedere live-registratie in zekere zin bewerkt voor het op een elpee of cd kan worden gezet.

Volgens mij zijn er trouwens veel meer grote livealbums waar ontzettend mee gekloot is. Kiss, Judas Priest, Thin Lizzy, Rolling Stones, Black Sabbath. Zelfs Simon & Garfunkel. Allemaal hebben ze vrolijk geknipt, geplakt en overgedubt. Is het erg? Nou, een beetje.

Deze dubbelaar heeft hier en daar wat overdubs, en ze hebben flink lopen puzzelen om de beste stukjes van de Europe tour uit '79 aan elkaar te leggen. Maar ze hebben er wel het beste Queen-concert van gemaakt dat je ooit gehoord hebt. Gewoon beleven dit album, en niet teveel bij nadenken. En hoe je het ook wendt of keert, de band heeft iedere noot zelf gespeeld en gezongen. Ooit.

De crazy tour hierna is bijna identiek maar dan met crazy litlle.. en save me ipv dreamers ball en..uh.. Enniewee, staat als concert op utube. Ik vind die setlist nog eigenlijk iets beter dan deze van livekillers. Maar als nostalgie mee gaat spelen... deze dus. Overigens was het gesleutel mij niet bekent toen en speelt dan ook geen enkele rol in de beleving van dit album.

Prachtige Iconische hoes ook. En dan de lichtinstallatie, zo groots , massief , eenvoudig qua ontwerp ( slecht 3 kleuren in wat simpelen banen) maar ze maakten er wel inventief gebruik van.
Tijdens de concerten met Adam Lambert in 2012 werd naar deze opstelling nog subtiel verwezen. Tijdens het intro en opkomst zie je dezelfde keur afstelling als op deze hoes.

Jeetje wat had ik deze lang niet gedraaid. Door de discussie omtrent Queen II en A Night At The Opera deze weer te voorschijn gehaald. Ik draai de remaster uit 1994.

Queen heeft diverse officiële live platen uitgebracht en naar schijnt behoort Queen tot de groepen waar de meeste Bootlegs van rond circuleren. Daar heb ik er ook diverse van.

Live Killers komt heel puur over. Lekker veel nummers uit de beginperiode. Ik was nogal geneigd om live nummers te draaien van de live platen uit de jaren negentig. Deze zij in stadions opgenomen en dan wordt je echt overdonderd. Zo is Love Of My Love gezongen door 80.000 man waanzinnig. Maar ook de versie op Live Killers is bijzonder mooi. Deze versie komt intiemer over.

In live plaat is echt anders dan een studioplaat. Je moet er van houden en naar mijn menig over een bovengemiddelde installatie beschikken om het goed toe zijn recht te laten komen. Heb je Live Killers in je kast staan dan raad ik aan hem even af te stoffen en er weer eens lekker naar gaan luisteren.

De allereerste plaat die ik kocht in mijn leven. Helemaal grijsgedraaid, vond het een plaat met zoveel afwisselende nummers en toch gewoon allemaal goed. Bombastisch soms, ruig, echt rock.
Queen maakte toen hele mooie composities.

En dan staan die mooie composities lang niet altijd op dit live album. Queen I en II en Sheer heart attack worden hier toch al erg overgeslagen, het zijn vooral de albums ANATO t'm Jazz.
De liveband Queen laat zich hier idd wel horen, zij het in een wat tegenvallende geluidskwaliteit. Wat dat betreft prefereer ik de 'bekendere' en eerdere bootlegs boven deze plaat.