Steve Morse - Prime Cuts (2005)

Nu heb ik een vermoeden dat dit album uit alleen maar covers bestaat. Niet dat ik alle nummers ken maar als ik zie dat La Villa Strangiato erop staat dan houd ik mijn hart vast. Begrijp me niet verkeerd ik vind Steve een prima gitarist maar ik denk dat iedereen zich aan LVS vertild. Maar goed ik kan het mis hebben.

Prime Cuts | Steve Morse - stevemorse-magnacarta.bandcamp.com

Nee, geen coveralbum al staan er wel covers op. The Clap is natuurlijk van Yes gitarist Steve Howe, maar de nummers van Major Impacts en Split Decision zijn door Steve Morse zelf geschreven en dat zijn albums die ik hier heb liggen. Prime Cuts is een compilatie van de Steve Morse Band, soloalbums en rariteiten.

Een verzamelaar die méér is dan slechts "We kwakken de grootste successen bij elkaar". Niet alleen omdat het instrumentale solowerk van gitarist Steve Morse zich niet leent voor hits, ook omdat label Magna Carta met veel liefde een keuze maakte uit werk dat Morse bij hen opnam.
Hij vond er vanaf 2000 een warm én inspirerend welkom: het idee om zijn grootste invloeden eens bij elkaar te verwerken op zijn debuut voor dat label (Major Impacts uit 2000) is veelzeggend. De trackkeuze voor Prime Cuts is dus met passie gedaan en bovendien staat er werk op dat níet afkomstig is van zijn soloalbums, te weten tracks 3, 4 en 5, alsmede een remix op track 7.
Plus dat de geluidsdrager een interview met de man bevat en op streaming tref ik als bonustrack Migration aan, afkomstig van Major Impacts.

Eerst de "nieuwe" nummers: La Villa Strangiato duurt een dikke 9 minuten en is afkomstig van Working Man: Tribute to Rush (1996), met naast Morse op gitaren tevens slaggitaristen Brendt Allman en David Townson met de eindsolo voor James Murphy, bassist Billy Sheehan en drummer Mike Portnoy. Het leidt tot veel zwaarder werk dan ik ken van Morse en hóe lekker!
Dit wordt gevolgd door het akoestische The Clap van Tales From Yesterday: Tribute To Yes (1995). Quantum Soup duurt 11 minuten en staat oorspronkelijk op het album Feeding The Wheel (2001) van Jordan Rudess, toetsenist bij Dream Theater. Hij laat zijn klavieren heerlijk zingen en bovendien klinkt in zijn spel de nodige jazz. Met andere gitarist John Petrucci, violist Mark Wood en drummer Terry Bozzio is het volop genieten. Rudess werd overigens tevens toetsenist bij de incidentele reünietournees van Dixie Dregs, de eerste groep van Steve Morse.
Op Major Impacts staat ook Led On, dat we hier echter aantreffen in de geheel afwijkende versie van Sonic Residue from Vapourspace (2002) van Mark Gage. Duurt me met z'n 6 minuten lange beat van Indiase tabla's te lang.

Het overige werk komt dus van eerder werk van Morse. Van de Steve Morse Band komen Heightened Awareness en Busybodies voorbij, oorspronkelijk op Split Decision (2002). Van Morses soloalbums zijn afkomstig Prognosis van het al genoemde Major Impacts, gevolgd door Air On A 6 String en Wooden Music van Major Impacts 2 uit 2004. Opvallend is dat Morse en Magna Carta hierbij kozen voor twee nummers die knipogen naar J.S. Bach.

Méér dan een verzamelaar, dit cd'tje. In datzelfde 2005 bracht Morse met Deep Purple Rapture of the Deep uit én met leden van die groep het vrij obscuur gebleven E-thnik van de Italiaan Mario Fasciano. Dit album ontbreekt op MuMe, hier op Discogs.
Eens kijken of ik 'm kan toevoegen en anders ga ik door naar de Steve Morse Band en Out Standing in Their Field uit 2009. Maar nu eerst de heg snoeien...

Ja, gelukt. Eens goed gaan zitten voor Mario Fasciano, Steve Morse, Ian Paice, Don Airey - E-Thnik (2005)

Ik ben nu alleen nog maar Steve Morse albums aan het draaien en inderdaad dit is niet zomaar een verzamelaartje RonaldjK.
Ten eerste valt de uitstekende productie op. Het geluid is zeer goed, veel dynamiek en ten tweede zijn techniek staat nu in dienst van zeer goede melodieën. Zo hoor ik Steve More het liefst. Zo ken ik hem eigenlijk ook het beste. Het album komt zeer goed binnen met Heightened Awareness Ook in Prognosis mooie piano en briljant begeleidend gitaartokkelwerk. Hypnotiserend. De herhalingen zijn hier absoluut niet saai en de overgang naar zijn akoestische slaggitaar is zonder meer mooi. Je hoort 3 gitaren spelen en het blijft mooi. La Villa Strangiato met het prachtige middeleeuws aandoende akoestische gitaar intro en mooi hoe hij zijn gitaar effecten inzet om een fraaie sfeer te creëren. Opbouwen en dan naar het zware werk gaan. Ja Billy Sheehan (mag zeker genoemd worden) ken ik als zeer goede bassist bij het meesterlijke optreden van Steve Vai's Live at the Astoria, London. Bille Sheehan geeft Steve Vai hier nl. zeer goed partij.
The Clap een fraaie shuffle blues van Steve Howe's iconische nummer op het 3e album van Yes - The Yes Album (1971)
Quantum Soup is straight jazzfusion werk. Prima uitgevoerd, maar helaas niet erg tijdloos. Als afwisseling wel leuk om te horen.
Air On A Six String is zonder meer mooi. Akoestische gitaar heeft voor Steve Morse geen geheimen. Over afwisseling gesproken. Bij Wooden Music dacht ik heel even aan een intro van een nummer van Crosby, Stills and Nash. Prachtig gedreven akoestisch gitaarwerk. Folk muziek zoals je graag wilt horen. Je kunt er praktisch op dansen.
Migration alsof The Byrds binnenkomen! Geen Rickenbacker twelve string, maar wel het bekende dominerende tokkelwerk ala Roger McGuinn. Als Byrds fan verraste dit mij. Ook weer met een gave lead melodie. Je kunt bijna de zang erbij horen.
Heel fijn album.
Op naar Steve Morse - Prime Cuts Volume 2!!