menu

Yes - The Yes Album (1971)

mijn stem
4,02 (368)
368 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Yours Is No Disgrace (9:41)
  2. The Clap (3:16)
  3. Starship Trooper (9:26)
  4. I've Seen All Good People (6:57)
  5. A Venture (3:18)
  6. Perpetual Change (8:49)
  7. Your Move [Single Version] * (2:38)
  8. Starship Trooper Life Seeker [Single Version] * (3:01)
  9. Clap [Studio Version] * (4:01)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 41:27 (51:07)
zoeken in:
5,0
Ik kom op mijn vorige bericht terug. Ook Fragile is fantastisch!!! Maar haalt het (nog) niet bij deze plaat.

avatar van kaztor
4,5
Leeds schreef:


En gevolgd door het sterke instrumentale Würm


Vooral op de Keys To Ascension-dvd!

avatar van pmac
5,0
Op A Venture na wordt hier zeldzaam goede symfonische rock gebracht die inmiddels stuk voor stuk klassiekers zijn. Alleen de hoes is een beetje suf als je bedenkt dat je daarna die prachtige Roger Deanhoezen kreeg.

avatar van glenn53
4,0
Wat krijg je toch weer veel bij de nieuwe remix. Goed geluid en heel compleet. Hulde. Vooral de blu ray versie is aan te bevelen.

avatar van Lura
5,0
pmac schreef:
Alleen de hoes is een beetje suf als je bedenkt dat je daarna die prachtige Roger Deanhoezen kreeg.

Beter dan een mooie hoes met een k#tplaat erin als Tales from topographic oceans.

avatar van pmac
5,0
Lura schreef:
(quote)

Beter dan een mooie hoes met een k#tplaat erin als Tales from topographic oceans.



Mee eens al is The Revealing Science of God nog wel goed te pruimen.

WPE
In vroeger tijden vond ik deze plaat niet zo geweldig. Maar ik ben hem gaan waarderen en steeds beter gaan vinden. En eerlijk gezegd zijn het ook hartstikke mooie nummers die er op staan, stuk voor stuk. Alles uiteraard gezongen met het karakteristieke stemgeluid van Jon Anderson, en de vaak hakkerige (maar daardoor heel eigen geluid) van Steve Howe, alhoewel hij bewijst met "The Clap" dat hij nog meer in zijn mars heeft.

avatar van adri1982
4,0
Deze plaat opent al goed met 'Yours is no disgrace' en heeft ook 'Starship trooper' als het beste nummer. Ook 'Perpetual change' is heel erg mooi, maar 'The Clap' vind ik wat minder.

avatar van ricoreyes
5,0
Net de interessante remix door heer Wilson aangeschaft. Geeft de overbekende muziek toch weer nieuwe accentjes, hier een gitaarrifje, daar een extra blik op de drums van Bill. Ook het pianootje van Tony Kaye in A Venture komt beter door, van welk nummer trouwens een prima longer version als bonus meekomt. Beste plaat van Yes en verreweg mijn meest gedraaide plaat aller tijden.

5,0
Halfje verhoogd voor dit album met ALLEEN MAAR topnummers!!

avatar van henk01
5,0
Fantastische cd waar alleen de bonusnummers er idd niet toe doen.
Close to the edge en Yessongs had ik al maar Fragile is onderweg.


Yes revival hier! Dat ik er nu pas achter kom.

4,5*

5,0
ach beter laat dan nooit, toch??

avatar van Stalin
Een van mijn meest favoriete albums ooit en heb hem al jaren op cd in de kast.
Afgelopen zaterdag voor paar euro op vinyl gekocht en ineens blijkt dat je een album niet zo goed kent als je denkt.

Ten eerste viel mij op dat op de hoes de voet van Tony Kaye in gips blijkt te zitten.
En vanochtend hoorde ik bij de intro van I've Seen All Good People ineens op de achtergrond het gezang van Lennon's Give Peace A Chance.

Dit laatste was me echt nog nooit eerder opgevallen en moest hem opnieuw opzetten om er echt zeker van te zijn.
Mooi stom, want een blik op Wiki en ik had dit alles al jaren kunnen weten

avatar van Rudi S
4,0
Stalin schreef:
Een van mijn meest favoriete albums ooit en heb hem al jaren op cd in de kast.

Ach, toevallig gisteren nog geluisterd en dit is toch een heel mooi album, toch mijn favoriet van Yes.

avatar van Alicia
4,5
The Yes Album

Dit komt goed uit... want sparen levert toch niks meer op!

Sorry, zie dat ie al uit is.... ! Vorig jaar al. Dus waar wachten we nog op?

bas1966
toch maar eens geluisterd naar de wilson remixes van dit album, fragile en close to the edge.
voorlopig is dat voor mij ook de volgorde qua score. vanwege jon (en vangelis) tot op heden ver weg gebleven van deze band. dat blijkt een inschattingsfout .
Genesis en Love hoor ik terug in de muziek en dat is niet verkeerd.
Authentieke 70-jaren progrock van de bovenste plank.
verder luisteren dus !!

avatar van meneer
Vandaag dus exact 45 jaar oud ! Mooie bespreking vandaag op FOK

avatar van titan57nl
4,5
bas1966 schreef:
toch maar eens geluisterd naar de wilson remixes van dit album, fragile en close to the edge.
voorlopig is dat voor mij ook de volgorde qua score. vanwege jon (en vangelis) tot op heden ver weg gebleven van deze band. dat blijkt een inschattingsfout .
Genesis en Love hoor ik terug in de muziek en dat is niet verkeerd.
Authentieke 70-jaren progrock van de bovenste plank.
verder luisteren dus !!


Goning for the one zal je ook zeker aanspreken.

avatar van Breedbek
4,5
De orginele lp kant a heeft bij mij een tikje hier en daar, maar nu heb ik de Steven wilson remix.
Direct weer een favoriet album.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
De eerste van het trio "klassieke" Yes-studioplaten, een periode die werd afgesloten met een spetterend live-album voordat de groep een stapje verder zette – volgens sommigen zelfs een grote stap té ver, maar dat is een ander verhaal. Vanaf het openingsnummer is duidelijk dat vrijwel alle essentiële elementen van een typische Yes-compositie hier aanwezig zijn, maar toch kan ik over dit album niet onverdeeld enthousiast zijn, om verschillende redenen. In een bericht bij Close to the edge schreef ik eerder dat ik bij The Yes album het gevoel heb "dat ze wel de formule hebben gevonden maar die nog niet "los" genoeg kunnen hanteren", zodat de versies van deze nummers op Yessongs voor mij eigenlijk veel opener en spontaner klinken. Ook de sound is nog niet helemaal wat hij zou moeten zijn, niet zozeer omdat het Hammond-orgel van Tony Kaye minder veelzijdig of explosief zou zijn dan de batterij toetseninstrumenten die Rick Wakeman zou inbrengen, maar vooral omdat ik het geluid van de slaggitaar van Steve Howe niet overal even aangenaam vind : op Yours is no disgrace en A venture bijvoorbeeld vind ik dat staccato en bijna kale geluid van zijn slaggitaar gewoon niet zo fraai (in tegenstelling tot zijn solo's en "plukwerk" die overal even mooi en warm klinken).
        Ook compositorisch vind ik niet alles geweldig, waarbij met name de korte nummers tekortschieten. Clap is wel leuk, maar I've seen all good people heeft een vervelende melodie en een hakkelend ritme dat het (op zich wel mooie) Your move omlaaghaalt, en A venture zegt me helemaal niets.
        Wat de langere nummers betreft... voor mij is één van de belangrijkste en aantrekkelijkste kenmerken van "symfonische rock" (en in ieder geval van Yes) dat de langere nummers bestaan uit verschillende thema's, sferen, ritmes, arrangementen en melodieën die vaak schijnbaar niets met elkaar te maken hebben, maar die verbonden worden door loopjes, bruggetjes, herhalingen en overgangen, en ook door het feit dat alle aparte delen één belangrijke kwaliteit gemeen hebben, namelijk dat ze mooi zijn – en als die samensmelting maar goed gebeurt gaan op een gegeven moment zelfs de meest disparate elementen naar elkaar toe groeien en krijg je uiteindelijk toch een nummer dat als één organisch geheel aanvoelt en dat door z'n veelzijdigheid en variatie bovendien bijna onbeperkt boeiend blijft. Klassiek voorbeeld : Heart of the sunrise, dat begint met een loeihard stuk gevolgd door een prachtig ontspannen semi-akoestisch stuk dat weer naar het loeiharde begin toewerkt... en toch hoort voor mijn gevoel alles bij elkaar en levert dat vreemde amalgaam zo ongeveer het ultieme Yes-nummer op.
        Dat hoor je hier ook bij bijvoorbeeld Starship trooper : eerst een deel gebaseerd op twee steeds "binnenvallende" akkoorden, dan een lyrische brug ("Speak to me of summer"), later een grappig up-tempo-gedeelte ("Loneliness is a power that we possess...") dat via een mooi uitgesponnen overgang met een prachtig woordeloos koor weer uitkomt bij de beginmelodie, allemaal schijnbaar aparte compositietjes die toch niet als een willekeurige collage maar als een geheel aanvoelen, gedragen door een sfeer, een overtuiging, een warmte in het arrangement... Waarom vertel ik dit hier? Omdat dit sublieme voorbeeld van symfonische songschrijverstechniek vervolgens overgaat in een derde deel dat voor mijn gevoel helemaal niets met de voorgaande minuten te maken heeft, een lang opbouwende drie-akkoorden-reeks die uitmondt in een knersende gitaarsolo, absoluut niet slecht maar zó weinig met het voorgaande te maken hebbend dat ik me nooit aan de indruk heb kunnen onttrekken dat de groep gewoon niet wist hoe verder te gaan en daarom maar een stukje gebruikte dat Steve Howe "nog had liggen" (hetgeen ook echt zo is), en dat ze maar gokten op het "anything goes"-kenmerk van het symfonische genre om dit lamme einde door de luisteraar te laten accepteren. En als het wel degelijk de opzet was, als Würm (die zonderlinge titel alleen al!) al vanaf het begin bedoeld was als grillig en contrastrijk outro, dan klinkt het in mijn oren nog altijd als een slotstuk dat als een tang op een varken slaat en dat helemaal niets met de sfeer van de rest van het nummer te maken heeft, en zelfs de tientallen malen dat ik het nummer inmiddels heb gehoord hebben de twee delen van het nummer in mijn beleving niet elkaar toe doen groeien. Kortom, voor mij een voorbeeld van het verkeerd inschatten van wat wèl en wat niet kan binnen de enorm "rekbare" grenzen van de symfonische rock.
        Zo is The Yes album een plaat die ik niet zonder een flinke dosis kritiek kan beluisteren, maar gelukkig is het geheel meer dan de som der delen : dit is immers het begin van de grote Yes-periode (hoewel ik het debuutalbum en Time and a word toch ook al geweldig vond en vind), met de juiste formule die in Yours is no disgrace opeens in z'n volle grandeur verschijnt (hoewel ik soms wel eens moe word van dat steeds herhaalde "Yesterday a morning came...") en die tot volledige wasdom komt in het perfecte en fantastische Perpetual change met z'n lyrische slot dat bijna net zo subliem is als de laatste minuten van Siberian khatru. Daarom verdient dit album wat mij betreft het predikaat "uitstekend maar met bedenkingen", als de ware voorbode voor de twee briljante studioplaten die hierop zouden volgen.

avatar van bikkel2
4,0
Goed stuk Boy en ik kan hier wel in mee gaan.
De uitwerking had op bepaalde punten wellicht beter gekund, desondanks wel een heel genietbare plaat.
Howe's geluid is nog niet optimaal en Kaye beperkt zich alleen tot de hammond. Hij had niet de intentie om zich verder te storten op andere keyboards- of was er niet toe in staat( waar ik uit ga van het laatste.)
Dat betekende min of meer zijn uiteindelijke vertrek uit Yes, want met Rick Wakeman kon de ambitieuze band veel meer kanten uit.
Pluspunt blijft hier de inmens sterke ritmesectie.
Bill Bruford en Chris Squire zijn formidabele musici en misschien wel de meest aansprekende ritmetandem uit de prog ever.
Bruford zijn inventieve jazzyachtige drumwerk en Squire's heerlijke zoemende basspel. Wat had die man een eigen signature.
Anderson zingt het naar grote hoogten natuurlijk.

Toch louter goede songs uiteindelijk.
Maar Yes was nog groeiende.
Fragile vind ik beter in de produktie en uitvoering maar niet zozeer songmatig en Close To The Edge is voor mij een onovertroffen Yesplaat.
Jammer dat Bruford vertrok ( ging naar King Crimson.)
Met Allan White werd het wat logger en straighter. Prima drummer, maar Bill was beter.

avatar van Lura
5,0
Grappig, Fragile is voor mij is in alle opzichten een mindere plaat dan The Yes Album. En qua niveau van de songs vind ik het album ook beter dan Close to the Edge.

avatar van bikkel2
4,0
Close To The Edge ( en dan met name de titelsong) is een geweldig avontuurlijk gebeuren.
Maar natuurlijk zijn de 2 voorgangers compacter.
Van Fragile vind ik het enigzins jammer dat die individuele stukken op de plaat staan.
Alleen The Fish ( Squire) is wat mij betreft relevant.
Daar staan wel weer een paar geweldige tracks tegenover.
Maar The Yes Album is puik hoor.
Later werden live de songs hierop regelmatig zoek gespeeld. Dus het songmateriaal deugt.

avatar van kapiteingilo
3,0
Ik blijf Time and a Word beter vinden dan dit album, maar ja, ik ben ook dan ook geen echte Yes-kenner maar gewoon een luisteraar van hun originele en goede muziek. Starship Trooper is mijn favoriete track op dit album.

avatar van ricoreyes
5,0
geplaatst:
Hey! Voor de eerste keer door MuMe stemmers als beste studio-album beoordeeld!

Gast
geplaatst: vandaag om 03:37 uur

geplaatst: vandaag om 03:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.