Trivium - Shogun (2008)

Een terugkeer naar de wat hardere aanpak van Ascendancy, maar helemaal weg is de Metallica-verering nog steeds niet. Vooral in de zanglijnen wil Heafy nog steeds een tweede Hetfield zijn. Tja, wat maakt het eigenlijk uit als je zulke goede songs kunt schrijven. Sommige refreintjes zijn iets te slap, maar overwegend is dit een bijzonder sterk album. Veel tempowisselingen en vette solo's houden het allemaal lekker afwisselend. De lengte van het titelnummer doet een tweede langdradig instrumentaal nummer vermoeden (zie The Crusade), maar niets is minder waar. Eén van de mooiste songs zelfs.

In mijn ogen het beste werk van Trivium. Deze gisteren even geluisterd om dat ' Trivium - The Sin and the Sentence (2017) ' uitgebracht werd en aangezien dit album in mijn top 10 staat, en ik hier nog niets bij gezet had toch maar even opgezet. Heafy speelt heerlijk en is qua grunting heerlijk in vorm, veel nummers zijn kei-hard en de solo's zijn gaaf, ik ben een fan!

Met Shogun combineert Trivium perfect hun metalcore sound van Ascendancy en de moderne metal van The Crusade. De screams zijn terug, goed afgewisseld met de meer schreeuwerige vocals a la James Hetfield, alleen op dit album ook beter uitgevoerd dan op de vorige. Ook fijn om te horen dat de heren geïnteresseerd zijn in mythologie wat terug te vinden is in titels van nummers en de teksten. Passend album om te draaien wanneer Age of Mythology zijn remake krijgt ergens in de nabije toekomst en ik die weer eens aan zal slingeren. Het is lastig om echt favoriete nummers te kiezen, het gehele album blijft boeien, en kent waanzinnige nummers. Het uitgesponnen titelnummer Shogun zit daar ieder geval wel bij, dit nummer is denk ik ook een basis geweest voor krakers die op hun laatste worp In the Court of the Dragon te vinden zijn. 5 sterren vind ik dan ook gepast, voor mensen die Trivium nog niet zouden kennen zou ik dit album als eerste aanraden.

1. Shogun
2. Ascendancy
3. The Crusade
4. Ember to Inferno