Rainbow - Bent Out of Shape (1983)

Nu we toch met lijstjes bezig zijn , hier de mijne ;

1. Rising
2. Bent out of shape
3. Difficult to cure
4. Down to earth
5. Stranger in us all
6. Ritchie Blackmore's Rainbow
7. Long live rock 'n' roll
8. Straith between the eyes

Ja leuk een lijstje,

1. Ritchie Blackmore's Rainbow
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Rising
4. Difficult to Cure
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Straight Between the Eyes
8. Stranger in Us All

Op dit album herpakt Rainbow zich na het wisselvallige Straight Between the Eyes. Deep Purple greep nadien meerdere malen terug op Bent Out of Shape voor ideeën. De zanger moet weer ruimte inleveren voor instrumentale songs en de bezetting is traditioneel gewijzigd. Blackmore soleert er als vanouds lustig op los en Desperate Hearts blijft ongewijzigd een favoriet.

Kant 2 is duidelijk beter. Bij Anybody there had ik het idee van "zet maar uit".

Maar Desperate heart en Street of dreams is toch van heel andere orde.

Dit klinkt toch wel aangenaam gevolgd door het ruigste nummer van de plaat Drinking with the devil.

Ze kunnen het dus toch nog wel. Het eerste deel van het instrumentaaltje Snowman doet mij meer aan Jean Michel Jarre denken dan aan Ritchie Blackmore..Die komt in het tweede deel lekker scheurend voorbij.

Make Your Move sluit het plaatje lekker ruig af.

Dat Rising een mijlpaal is, daar is iedereen het wel over eens, maar of deze plaat 10 jaar late hetzelfde had bereikt in the eithies blijft de vraag.

Na al het purple werk te hebben verzameld leerde ik Rainbow kennen omdat Countdown er op de radia aandacht aan schonk, in deze tijd gooide Gary Moore (met Ian Paice) en Vandenberg hoge ogen en het nummer street of dreams lag hier niet ver buiten.

Na aanschaf van het album heb ik deze jaren gedraaid

Stranded catchy opening

Can't let you go een schittered intro, emotionele zang en melodrama, prachtig

Fool for the night iets meer up tempo, ok maar niet zo bijzonder

Firedance schitterende rif, meeslepende solo van Rosental en natuurlijk Blackmore himself

Anybody there een intens meeslepen instrumentaaltje, prachtig gespeeld en geinspireerd door bachnummer. De persoonlijke favoriet van Blackmore van het album

Desperate heart, heerlijk nummer, perfect gezongen, het nummer staat voor mij als een huis

Street of dreams ook uitstekend soulful gezongen en lekker nummer

Drinking with the devil, weer meer rockend en ook een heerlijk nummer

Snowman intens en prachtig, heerlijk meegezogen in de keyboards en het intense prachtige gitaarspel

Make your move weer iets meer up tempo maar als nummer voor mij niet zo bijzonder

Indien Dio het had gezongen zou het meer als Mystery van zijn tweede album hebben geklonken, persoonlijk denk ik ook dat de soulful sound van Joe hier beter past, met alle respect voor Dio

De stijl is veranderd het intense prachtige gitaarspel gebleven. Blackmore gaf toen aan dat hij in deze stijl verder wilde ontwikkelen. Hij weigerde dit een hardrock album te noemen, wetende dat hij sommige fans zou verliezen. Toen was nog onbekend dat een jaar later Purple weer uit de as herrees.

Nou ja, een jaar later. Gillan had in 83 al het idee geopperd nog voor dat hij bij Tony Iommi in de band kwam. Daarna zijn er veel onderhandelingen geweest en begin 1984 was het laatste Rainbow concert al een feit. Maar bij het uitkomen van dit album waren er slechts geruchten van een op handen zijnde reünie en bij Blackmore weet je het maar nooit. Ach ja, het maakt ook niet zoveel uit.

tegenvaller na Rising en Long Live R & R

Daar zaten ook 3 albums en 15 bezettingswisselingen tussen.

...en een forse stijlverandering niet te vergeten. Ik schreef het hier al eerder: je moet deze albums helemaal niet willen vergelijken met de Dio-periode (al ligt het wel voor de hand om dat te doen). Echt een heel andere tijd, en een andere muziekstijl. Ik vind ze allebei best te pruimen, al sla ook ik de Dio-albums hoger aan.

Op de streaming dienst is Make your move 1.5 (!) minuut langer dan op de elpee. Een extra ohoohh en een langere outro doen de truc. Het simpele drumwerk van Burgi doet wat mij betreft de vlotte nummers (make your move, drinking with the devil, fire dance, stranded, fool for the night ) wel wat de das om maar zijn wel meer in aantal en beter verdeeld dan op de voorganger.

Vanaf Down to Earth (1979) vond deze tiener Rainbow per album gladder worden. Toch wist ik inmiddels dat vergelijken met de jaren Dio geen zin had en oordeelde ik dat Bent out of Shape niet onaardig was, toen ik deze najaar 1983 uit de fonotheek leende.

Opener Stranded vat meteen samen wat ik van dit lichtere Rainbow vond: een matig hardrocknummer met een fantastische gitaarsolo van Ritchie Blackmore. Deze puber wilde het echter harder, waar Blackmore de andere kant opging.
Pas in de internetjaren kwam ik tegen wat hierboven ook wordt genoemd: hij wilde muziek á la Foreigner, hitsucces in de Verenigde Staten. Tja, dát deed Foreigner beter, in 1987 nog eens overtroffen door Def Leppard. Ook op Bent out of Shape klinkt namelijk niet de muziek die geschikt was om (veel) popliefhebbers aan te spreken. Het hardrockt teveel.

Vier nummers vond ik boven de middelmaat uitstijgen en belandden op een cassettebandje. Can't Let You Go met mooie melodie, sterke en passende zang van Joe Lynn Turner en wederom sterke gitaarsolo; Fire Dance met zijn snelle riff en duel tussen de toetsen van David Rosenthal en gitaar; het klassieke toetsenintro van Desperate Heart luidt een vlot en radiovriendelijk liedje in, waarbij ik me vandaag wederom verbaasde over die herkenbare en snelle solostijl van Blackmore. Het is om dezelfde redenen dat ik Street of Dreams opnam, ook al is het wat rustiger.
Veertig jaar later blijken de nummers die ik oversloeg vooral keurige "zeventjes". Lichte hardrock, niet verrassend of betoverend maar altijd met spectaculair gitaarwerk. Maar liefst twee instrumentale nummers zitten erbij, te weten Anybody There en Snowman. In beide laat de gitarist zich van zijn subtielere kant zien, in de tweede is er ook een belangrijke rol voor toetsenist David Rosenthal: het klinkt bijna als de muziek bij een misdaadserie.

De hoes is weer herkenbaar uit de school van Hipgnosis. Net als Difficult to Cure uit 1981 werd de plaat opgenomen in Kopenhagen met technicus Flemming Rasmussen, degene die het jaar erop furore zou maken dankzij zijn werk voor Metallica. Ook hun inzet kon niet voorkomen dat single Street of Dreams zelfs in het VK slechts tot #52 reikte. De romantische teksten en de hardrock-light ten spijt.
Blackmore woog zijn kansen en besloot uiteindelijk dat een reünie met Deep Purple geen slecht idee was, nieuws dat ik nieuwsgierig omarmde. Einde Rainbow tot 1994, toen Blackmore het nog eens met vier onbekende muzikanten probeerde.

In de jaren vóór 2016 probeerde Turner tevergeefs Blackmore warm te krijgen voor een reünie van Rainbow. Het contact liep via de managers van beiden. Uiteindelijk vernam hij uit de media dat er opnieuw een totaal nieuwe versie van de groep was verzameld.
Dan was het Rainbow van dit album en voorgangers Difficult to Cure en Straight Between the Eyes tenminste wél een echte groep: Turner schreef veel nummers met de groepsbaas, aangevuld met bijdragen van Rosenthal en bassist Roger Glover, die het album bovendien produceerde. Alleen daarom al de naam Rainbow waardig, waar de latere incarnaties "Blackmore & zeer kortstondige medewerkers" betroffen.

Op mijn 12e kreeg ik een cassettebandje van een klasgenoot met daarop On Stage. Als aanvulling op mijn Rainbow collectie die bestond uit de Dio jaren. Want wat geweldig vond ik die stem. Om het cassettebandje vol te maken zette hij er nog 3 nummers bij op, te weten:
- Drinking With The Devil
- Fire Dance
- Make Your Move

Ik vond het best goed klinken maar het had niet de magie van het Dio werk en ik had dus ook niet meteen de neiging het Turner tijdperk verder te onderzoeken. Pas rond mijn 19e kocht ik uit nieuwsgierigheid toch Bent Out Of Shape maar eens. Ik was nogal teleurgesteld zoals jullie vast zullen begrijpen. Mijn klasgenoot had duidelijk de drie stevigste nummers uitgekozen. En een nummer als Fire Dance zou je zelfs met een beetje fantasie nog wel met Dio op zang kunnen voorstellen.

Helaas gold dat niet voor de nummers die ik nog niet kende, wat een slappe hap was dat! Ik baalde enorm dat ik mijn geld hieraan had verspild en brak nog net niet het vinyl in tig stukken. Wat ik overigens ooit wel eens gedaan heb met een Toto album.

Nu vele jaren later ben ik iets rustiger en doe ik af en toe Bent Out Of Shape weer eens in de herkansing en ik moet zeggen hij bevalt me steeds beter. Je moet dit alleen niet vergelijken met bijv. Rainbow Rising. Dit is een totaal andere stijl, maar als je dat eenmaal geaccepteerd hebt valt er genoeg te genieten naast de drie reeds genoemde nummers.

Can't Let You Go is gewoon een prachtig, ietwat melancholisch nummer dat nooit verveelt. Street of Dreams doet daar niet veel voor onder en werd terecht een hit. Fool For The Night is lekker up-tempo en laat zien dat Turner echt kan zingen. Verder krijgen we twee ingetogen instrumentaaltjes in de vorm van Anybody There en Snowman die langzaam onder je huid kruipen. Blackmore heeft geen krachtpatserij a la Malmsteen nodig om indruk te maken. Een bepaalde sfeer neerzetten is voor hem genoeg.

Toch staan er ook wat mindere stukken op. Opener Stranded doet me niet zo veel en ik had Drinking With The Devil een veel betere binnenkomer gevonden. Nog zo'n niemendalletje is Desperate Heart, behalve een fraaie solo heeft het weinig om het lijf.

Maar de meerderheid is toch van zeer hoge kwaliteit te noemen. Alles klinkt ook een stuk vloeiender dan op de vorige platen met Turner. Sowieso is laatstgenoemde enorm veelzijdig, hij kan schreeuwen maar ook echt subtiel zingen en weet met beide stijlen enorm te overtuigen. Blackmore speelt meer dan ooit in dienst van het nummer en de productie van Glover is vakwerk, alles ligt zeer prettig in het gehoor.

Kortom, grote klasse dit. 8 van de 10 nummers goedgekeurd, dus dat is 4 sterren waard.

Vlak voor mijn 18e kocht ik de LP en vond 'm meteen goed en vind dat nog steeds. 'Down to Earth' vlak na mijn 18e en toen resteerde alleen nog het debuut. Opstart was zo'n goed vier jaar eerder twee albums met Dio en twee albums met Turner, dus de stijlwisseling (of bezettingsperikelen) heeft me nooit gedeerd. 'On Stage' en 'Finyl Vinyl' verder even buiten beschouwing gelaten; gegeven moment werd daar notitie van genomen en zijn beiden op plaat en CD in mijn collectie, net als de rest van het oude oeuvre. Uiteindelijk spant 'Rising' de kroon waar ik als enige een Japanse SHM-CD van heb. Maar zoals gezegd mag 'Bent Out of Shape' er ook zijn.

Ik heb ook lang gedacht dat dit het minste Turner-Rainbow album was, met als enige reden dat Bent Out Of Shape het meest gepolijste album van de drie is, het meest gericht op de Amerikaanse markt. Niet een echt goede reden, eigenlijk.
Bent Out Of Shape is intussen het album waarnaar ik het meest teruggrijpt als ik een post-Dio album van Rainbow wil horen. Vind deze het meest consistente album zonder echte draken.

Alles van Rainbow wat je vergelijkt met hun album Rising - met daarop het beste nummer dat ooit op aarde is geschreven en waarschijnlijk nooit in goddelijke schoonheid geëvenaard zal worden (STARGAZER) - valt tegen. Dus moet je niet vergelijken,maar elke plaat op zijn eigen kwaliteit beoordelen.
En dan is Bent Out Of Shape een heel behoorlijk album waarin Joe Lynn Turner als zanger volledig tot zijn recht komt.
Can 't Let you go, met prachtig kerkorgel intro, is het mooiste nummer, maar ook het rustige Street of Dreams mag er wezen. De instrumentale ballads Snowman (gebaseerd op Walking in the Air) en Anybody there zijn eveneens prachtig, al vind ik laatstgenoemd nummer erg lijken op May be next time van het album Difficult to cure, maar dan net iets minder sterk.
Vreemd genoeg vind ik de wat krachtiger nummers op deze plaat, zoals Fire Dance, meteen de minste. Ook een nummer als Stranded kan me niet echt boeien.
Al met al een voortzetting van de meer op de Amerikaanse markt gerichte voorganger "Straight between the Eyes".
Geen absoluut topalbum, maar als Rainbowfan van het eerste uur stelt ook dit werk mij zeker niet teleur.

Best een leuk album. Wel typisch een jaren 80 sound. Voelt af en toe een beetje stuurloos aan. Album wordt naar het einde toe steeds beter