menu

Rainbow - Bent Out of Shape (1983)

mijn stem
3,28 (86)
86 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Stranded (4:27)
  2. Can't Let You Go (4:19)
  3. Fool for the Night (4:03)
  4. Fire Dance (4:29)
  5. Anybody There (2:38)
  6. Desperate Heart (4:34)
  7. Street of Dreams (4:25)
  8. Drinking with the Devil (3:43)
  9. Snowman (4:32)
  10. Make Your Move (3:25)
totale tijdsduur: 40:35
zoeken in:
avatar van Edwynn
3,5
Rainbow had in de jaren 80 geen zak te maken met de Rainbow uit de jaren 70. De Dio-dagen waren long gone en gelukkig is de slechte smaak van Down To Earth al lang een breed weggespoeld. Want als er gesproken wordt over zwakke AOR/hardrock, zou ik toch als eerste naar díe lelijke draak kijken.

Bent Out Of Shape volgt de paden die op Straight Between The Eyes en Difficult To Cure zijn uitgezet maar dan zonder de toch al schamele ruwe randjes op die albums. Dan blijft er voor de ruigpoten onder ons in principe weinig aardigs over. Toegegeven. Aan de andere kant weet Blackmore echt wel hoe hij een sterke song in elkaar sleutelt en daar valt wel een handjevol van op Bent Out Of Shape te ontdekken.

Joe Lynn Turner is dé man om vocale invulling aan materiaal als Street Of Dreams en Can't Let Go te geven. Het ruige werk past hem wat minder, zo blijkt uit ander werk van de man. Kortom, een prima plaat voor diegenen die wel een hoge pet van traditionele AOR/classic rockdinges op hebben. Kwalitatief gezien werd Rainbow wel wat voorbijgestreefd door grootmachten als Journey en Survivor maar ja, die hadden dan weer geen Ritchie Blackmore aan boord.

avatar van gigage
4,0
Persoonlijk vind ik (tja persoonlijk vindt jij kan niet, dus het zal wel dubbelop zijn) Fire Dance wel één van de hoogtepunten in de Rainbow Ouverture. Of misschien steekt het er gewoon wat makkelijker bovenuit op dit album. In ieder geval zit er weer een ouderwetse keyboard-guitar battle in en de violen (-sound) onder de melodie lijn zijn ook erg mooi in gemixt. Originaliteit?...ach

buizen
Rainbow is een band waar ik mijn hart aan heb verpand. Dit was het tweede of derde album van ze dat de collectie kwam verblijden. Helemaal grijs gedraaid. Chuck Burgi on drums.. Dit was toen gewoon Rainbow. Je wist niet beter. De zang en het ronkend getrommel gaven het album een romantisch tintje. Ritchie Blackmore speelt hier weer de sterren van de hemel, as always.
Een instrumentaaltje als Snowman is nog steeds een flonkering.

3,5
Met DIO had het album beter geklonken

avatar van jailhouserocker1
2,0
Ik moet Neal gelijk geven dat dit beter had geklonken met Dio, maar ik vind het een dermate zwak album dat zelfs hij dit album niet had kunnen redden. Het gitaarwerk van Blackmore blijft altijd geweldig natuurlijk, maar de songs zijn zo gigantisch slap en zo ver weg van waar Rainbow altijd voor stond dat het mijn stukje taart niet meer is.

avatar van Bluebird
3,5
Het mislukte 80's AOR avontuur van Rainbow die Foreigner als inspiratiebron koos. Had Blackmore een wat minder roemrucht verleden gehad dan had dit zeker hogere ogen gegooid. Het referentiekader uit de 70's was het grote struikelblok. Desondanks zeker niet het minste wat dit genre rond die tijd te bieden had.

avatar van Edwynn
3,5
Neal Peart schreef:
Met DIO had het album beter geklonken


Dat denk ik niet. Dio was niet zo van de sentimentele hardrockliedjes.

avatar van Bluebird
3,5
Dat hoor ik er niet zo van af eerlijk gezegd. Juist van de Dio periode druipt de dramatiek en het sentiment af. Het grootste verschil is dat het hier wat meer de ingeblikte middle of the road kant opgaat maar hij had het idd het best ingezongen kunnen hebben wat mij betreft. Dio kon je eigenlijk de grootst mogelijke bullshit wel laten vertolken om het tot een meesterwerk te laten verheffen.

Dit album bevat iig genoeg rockers met ballen die hem goed uit de verf hadden laten komen naar mijn mening. Ware het niet dat het juist zijn eigen D&D stokpaardje was die hem deed besluiten zijn eigen band te beginnen. Waaronder overigens ook genoeg slap en commercieel materiaal te vinden is. Daar hadden alle Purple related bands wel last van in de 80's.....

avatar van Edwynn
3,5
Bluebird schreef:
Dio kon je eigenlijk de grootst mogelijke bullshit wel laten vertolken om het tot een meesterwerk te laten verheffen.


Daar ben ik het niet zo mee eens. Zo vind ik dat Dio bij lange na niet zoveel gevoel in Mistreated kon leggen als David Coverdale. Ook met het Black Sabbathspul uit de Ozzy-era wist hij weinig raad. Wat betreft is Dio als metalzanger groots binnen zijn eigen kaders en is Joe Lynn Turner meer geschikt voor dit materiaal.

avatar van Bluebird
3,5
Pffff wat is een metalzanger........ melodieuze hardrock is wat deze heren maken. In de 70's zaten er proginvloeden in en in de 80's werd het gewoon commercieel. Dat kun je van mij gerust op de grote hoop gooien. De generatie metalzangers die in de 80's ontstond ging toch echt wel een tandje verder en de melodie was steeds verder te zoeken.

Als Dio pas bekend moest worden met Love Is All dan is dat iig een pijnlijke carrierestart geweest.

avatar van Edwynn
3,5
Dio vind ik dus geen melodieuze hardrockzanger. Joe Lynn Turner wel. Goede keus van Blackmore om hem aan te trekken. Dat gebulder van Graham Bonnet sloeg overigens helemaal nergens op.

In de 80's gingen ze tandje verder, maar dat heeft niet zoveel te maken met mijn gedachte dat Dio niet in alle genres even groots was.

avatar van Bluebird
3,5
Toch kon Dio duidelijk meer genres aan dan Turner moet ik zeggen. Vocaal was hij absoluut de meerdere met zijn veel grotere bereik. Van subtiel tot keihard. Daar getuigen sommige mierzoete Rainbow ballads wel van. Deze AOR plaat is echter geschreven door Blackmore en Turner en dat geeft natuurlijk een heel andere benadering. Maar in de kern blijft het allemaal melodieus kabaal en in dit geval dus geroot op de amerikaanse radiorock.

avatar van Edwynn
3,5
Dio had inderdaad een groter bereik. Maar bereik zegt niet zoveel als je niet het juiste gevoel over kan brengen.
Ik weet niet op welke mierzoete Rainbowballades met Dio je allemaal doelt. Dat waren er niet zoveel volgens mij. Catch The Rainbow vind ik niet mierzoet bijvoorbeeld.

avatar van Bluebird
3,5
Nou ik wel. En dan Temple Of The King maar vooral Rainbow Eyes. Het glazuur springt van je kunstgebit. Daar is een Turner bepaald niet toe in staat.

Tja en gevoel overbrengen blijft ook een persoonlijke ervaring uiteraard. Ik hoor ook het liefst een zanger zijn eigen werk met overtuiging brengen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat een ander het net zo verdienstelijk kan doen. Alleen beleef je het dan weer anders.

avatar van Casartelli
2,5
Rainbow Eyes schoot mij eigenlijk ook meteen door het hoofd...

't Is hier allemaal wat tam geworden inderdaad. Maar op de keper beschouwd vind ik de nummers die dat nieuwe gezicht belichamen eigenlijk wel de beste hier (Can't Let You Go, Fool for the Night, Desperate Heart, Street of Dreams). De pogingen om het oude hardrockblazoen in ere te houden (Stranded, Drinking with the Devil) komen w.m.b. juist het minst uit de verf.

avatar van Kronos
4,0
Alleen de twee laatste albums van Rainbow ontbraken nog aan mijn collectie. Bent Out of Shape ook maar eens aangeschaft dus.
Echt een heerlijk hardrockalbum. Ik snap dat lage stemgemiddelde niet zo goed.
Met Joe Lynn Turner achter de microfoon heeft de band een topzanger in huis. Mooie warme stem, krachtige en hoge uithalen, past perfect bij deze muziek. Ik wed dat ene Malmsteen het met me eens is.

avatar van gigage
4,0
Die met malmsteen vind ik nog een stukkie sterker, maar van de Rainbow albums waar Turner op zingt vind ik deze het beste. Blackmore woonde al jaren in de States en zowel Turner als Burgi komen uit dezelfde plaats waar hij zich huisvestte meen ik en er werd daar veelvuldig getourd. Geen wonder dus dat het album ook wat Amerikaans aandoet maar met toch een eigen Blackmore signatuur.

avatar van liefkleinhertje
4,0
Meer dan uitstekende CD van dit gezelschap (de beste zonder Dio) dit is dus gewoon vakmanschap
Roger Glover schreef alleen mee aan Fire dance maar de nummers zonder zijn inbreng zijn ook meer dan voldoende

ps Er is nu ook de docu (DVD of Blue Ray)The Ritchie Blackmore Story waar van de uitgebreide versie ook nog 2CD's en 1 DVD extra bevat met daar op het Rainbow concert van 14-03-1984 in Tokyo

avatar van gigage
4,0
Al wetende dat het zijn laatste concert zou zijn met Rainbow maakt JL Turner een niet erg vrolijke indruk on stage. Maar het is een goed concert dat al vaker op DVD is verschenen en ik er al één van heb (japan tour 84). Dat er dan ook een dubbelCD van is verschenen maakt het wel interressant, maar de prijs van het totaalpakketje is niet mis.

buizen
notsub schreef:
Er gebeurt weinig spannends op deze CD. De jaren tachtig hardrock klinkt echt te gewoontjes voor een band met de reputatie van Rainbow.

Ja dat is het een beetje. Een achteruitgang voor Rainbow, het is hier niet meer die grote bijzondere band. Voor de elpeeversie geldt natuurlijk exact het zelfde.
Dit album nog weer eens gedraaid deze week maar valt me toch nog wat tegen. Misschien ook teveel gedraaid vroeger. Ben nu vooral gevangen door de schoonheid van albums als Rising en On Stage.

avatar van Karma_To_Burn
4,5
Na diffucult to Cure gelijk maar de LP opgezet van Bent Out of Shape en dat verschil is zeker te horen.
Difficult to Cure is zeker geen slecht album, maar heeft niet de constante kwaliteit waar ze met dit album wel in slagen.
Het is geen Rainbow - Rising, maar als je het daar mee wilt vergelijken vergelijk je in mijn ogen appels & peren. Natuurlijk is Rising een heerlijk Rainbow album maar ook dit album mag er zijn!

De voorganger Straight Between The Eyes klonk ook al lekker, zeker met Death Alley Driver maar op dit album klinken de heren zelfverzekerder dan de vorige 2 Turner albums.

4 sterren zijn toch zeker op zijn plaats hier!
Stranded, Desperate Heart, Street of Dreams & Drinking with the Devil zijn de uitschieters voor mij.

avatar van De buurman
3,5
Rainbow is nauwelijks meer een hardrockband te noemen hier. Toch vind ik 'm net een stukkie beter dan zijn drie voorgangers. De liedjes zijn gewoon net wat sterker.

avatar van lennert
3,5
Valt me 100% mee. Als dit nu echt het ergste album zou moeten zijn (dat is het voor mij echt niet, zie daarvoor de tussenstand maar alvast), dan heeft de band zijn hardrockroots ook weer niet zo ver de rug toegekeerd dat het me echt beledigd. Sterker nog, Fire Dance en Drink With The Devil zijn behoorlijk rockende nummers. En ja, het voelt bijna vies om te zeggen, maar Street Of Dreams kan me (mede ook door de leuke videoclip) best bekoren. Fool For The Night en Anybody There doen me dan weer compleet niets, terwijl ik over The Snowman nog niet helemaal uit ben. Aan de ene kant leuk, maar ik ben misschien de Nightwish versie toch teveel gewend om een instrumentaaltje als dit compleet te waarderen.

Het album heeft echter wel baat bij de gitaar/zang georiënteerde productie. Turner's zang is krachtig en helder, terwijl Blackmore's solo's als ze aanwezig zijn lekker goed op de luisteraar afgevuurd worden. Dat maakt Bent Out Of Shape alsnog geen heel briljant album, maar ik kan dit op zich prima hebben. De voorganger was echter toch beduidend beter.

Tussenstand
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Straight Between The Eyes
4. Bent Out Of Shape
5. Ritchie Blackmore's Rainbow
6. Difficult To Cure
7. Down To Earth

avatar van RuudC
2,0
Het mag duidelijk zijn dat het werk van Rainbow uit de jaren tachtig me niet ligt. Het is erg zoet, veel te veilig en vooral zoutloos. Ik trek JLT niet echt als zanger, want hij klinkt gewoon erg doorsnee en tussen deze tien songs is niets te vinden dat ook maar een beetje mijn aandacht trekt. Ik snap volkomen waarom albums als deze vergeten zijn. Dat de naam van Rainbow erop staat, is de enige reden waarom dit nog redelijk eenvoudig te vinden is. Oor in, oor uit. Het beledigt me nergens, zoals Difficult to Cure deed. Dat is nog iets.



Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Bent Out Of Shape
6. Down To Earth
7. Difficult To Cure

avatar van wizard
3,0
Dit album is me heel erg meegevallen. Ik had hier twee sterren staan, en had in herinnering dat Bent Out Of Shape met afstand het zwakste Rainbowalbum was. Nu ik me door alle Rainbowalbums geluisterd heb (Stranger In Us All uitgezonderd), blijkt dit album me het best te bevallen van alle Joe Lynn Turner albums.

Deze uitgave van Rainbow heeft niks meer te maken met hoe de band klonk toen Dio zong, maar op Bent Out Of Shape voelt het voor het eerst alsof Blackmore en Turner hun draai hebben gevonden. Het album komt over als een geheel, waar z'n twee voorgangers vaak nogal een geforceerde combinatie van ballads en half mislukte hardere nummers waren. Ook wordt er niet net nadrukkelijk teruggegrepen op eerder werk. Het resultaat is een consistent album dat lekker wegluistert.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Bent Out of Shape
5. Straight Between The Eyes
6. Difficult to Cure
7. Down To Earth

Misschien dat ik #3 en 4 nog eens omdraai. Zal beide albums nog eens na elkaar beluisteren

avatar van gaucho
3,5
wizard schreef:
Deze uitgave van Rainbow heeft niks meer te maken met hoe de band klonk toen Dio zong, maar op Bent Out Of Shape voelt het voor het eerst alsof Blackmore en Turner hun draai hebben gevonden.

De spijker op z'n kop. Als je dit album loskoppelt van zijn voorgeschiedenis (Rainbow met Dio dus), blijft er een heel aardig en consistent album over. Het is wel duidelijk dat Ritchie Blackmore met deze nieuwe koers nadrukkelijk op zoek ging naar Amerikaans succes. Nummers als Desperate heart, Fool for the night, Can't let you go en de single Street of dreams klonken in de lijn van zogenoemde AOR-bands als Journey en Foreigner, die in deze periode erg populair waren.
Als je daarvan houdt, zoals ik, dan is Bent out of shape een plaatje dat zich prima kan meten met dat soort voorbeelden. Ben je meer van de 'echte' stoere hardrock, ja, dan heb je grote kans dat dit tegenvalt. Want het is per saldo vrij softe radio-rock, geknipt voor de Amerikaanse markt. Maar ik heb hier altijd wel een zwak voor gehad en vind het album beter - consistenter vooral - dan zijn drie voorgangers.

avatar van vielip
3,5
Mee eens gaucho!

1,5
Interviews met Blackmore zijn altijd de moeite van het bekijken en beluisteren waard, hij zegt altijd wel iets interessants. Zo legt hij bv. ergens omstandig uit hoe trots hij is op Street of Dreams.
Tja, op dat moment zijn Blackmore en ik geen vriendjes meer (alsof hem dat ook maar iets kan schelen).

avatar van De buurman
3,5
Streeft Of Dreams en ook Can’t Let You Go zijn gewoon goed geschreven, melodieuze nummers. Terecht dat hij daar trots op is. Blackmore heeft zijn liefde voor commerciële muziek altijd erkent. Zijn favoriete popmuziek was ABBA. Bent Out Of Shape is één van de laatste goeie platen met Blackmore’s naam erop, als je het mij vraagt. Maar ik ben dan ook geen liefhebber van Blackmore’s Night.

avatar van The_CrY
4,0
Bent Out of Shape had bij ons thuis vroeger altijd een wat mythische status. Niet omdat dit album nou zo goed was, maar meer omdat alle voorgaande albums altijd ruimschoots aanwezig waren. Mijn oom downloadde destijds veel uit nieuwsgroepen, en regelmatig werd er een MP3 CD met 'de complete discografie van...' onze kant op geworpen. Zo ook Rainbow. Helaas waren die zelden compleet, en hier ontbraken 'Bent Out of Shape' en 'Stranger in Us All', waardoor het een godsgeschenk leek toen mijn broer destijds beide albums op CD had aangeschaft. Er was dus nog meer Rainbow!

In eerste instantie leek dit meer van hetzelfde van de JLT-era, en dat is zowel positief als negatief bedoelt. Strakker dan ooit leken Blackmore en Turner onder de knie te hebben hoe ze strakke AOR hitjes moesten schrijven: 'Can't Let You Go', 'Desperate Heart', 'Stranded', en 'Street of Dreams' horen bij het beste wat de band sinds de komst van Turner opgenomen heeft. Af en toe gaat het tempo weer even omhoog, zoals bij 'Fool for the Night', 'Fire Dances', of 'Drinking with the Devil', en hoewel die nummers prima wegluisteren, mist het wat mij betreft een beetje de pit die op de vorige plaat nog wel aanwezig was. Ook instrumentals zijn weer terug, en voegen wat mij betreft niet heel veel toe. Afsluiter 'Make Your Move' gebruikt delen die we ook al hoorden op de outtakes van Fireball, maar het nummer zelf gaat een beetje het ene oor in, het andere oor uit. En dat is jammer. Wat dit album voor mij een beetje mist is één of twee albumtracks die je echt bij de strot grijpen, zoals 'Death Alley Driver' of 'Eyes of Fire' op Straight Between the Eyes. Echter, de singles zijn absoluut enorm sterk.

Hierna volgde natuurlijk het hiatus. Het dichtst bij de Rainbow sound kwam Slaves and Masters van Deep Purple met Joe Lynn Turner op zang in 1990. Dat voelt een beetje als een verloren Rainbow album, maar dan met de pit van Deep Purple. Een echte opvolger moest nog even wachten... tot 1995.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Difficult to Cure

avatar van Pitchman
5,0
Nu we toch met lijstjes bezig zijn , hier de mijne ;

1. Rising
2. Bent out of shape
3. Difficult to cure
4. Down to earth
5. Stranger in us all
6. Ritchie Blackmore's Rainbow
7. Long live rock 'n' roll
8. Straith between the eyes

avatar van B.Robertson
4,0
Ja leuk een lijstje,

1. Ritchie Blackmore's Rainbow
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Rising
4. Difficult to Cure
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Straight Between the Eyes
8. Stranger in Us All

Op dit album herpakt Rainbow zich na het wisselvallige Straight Between the Eyes. Deep Purple greep nadien meerdere malen terug op Bent Out of Shape voor ideeën. De zanger moet weer ruimte inleveren voor instrumentale songs en de bezetting is traditioneel gewijzigd. Blackmore soleert er als vanouds lustig op los en Desperate Hearts blijft ongewijzigd een favoriet.

avatar van Rockfan
3,5
Kant 2 is duidelijk beter. Bij Anybody there had ik het idee van "zet maar uit".

Maar Desperate heart en Street of dreams is toch van heel andere orde.

Dit klinkt toch wel aangenaam gevolgd door het ruigste nummer van de plaat Drinking with the devil.

Ze kunnen het dus toch nog wel. Het eerste deel van het instrumentaaltje Snowman doet mij meer aan Jean Michel Jarre denken dan aan Ritchie Blackmore..Die komt in het tweede deel lekker scheurend voorbij.

Make Your Move sluit het plaatje lekker ruig af.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:55 uur

geplaatst: vandaag om 06:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.