Rainbow - Straight Between the Eyes (1982)

Een erg onderschat album, zo blijkt maar weer uit enkele posts hierboven alsmede uit het stemgemiddelde.

Na het waardeloze Down To Earth en het al een stuk betere, maar voor de oude fan wellicht wat te zoete Difficult To Cure gooit het regenbooggezelschap het hier weer over een wat steviger boeg. Dat wil niet zeggen dat we hier een nieuwe Rising / Long Live RnR hebben, maar wel dat hier een in de tijdgeest passend rockalbum gemaakt is, met genoeg aanwezige spanning om de plaat ook op de langere duur leuk te houden (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld opvolger Bent Out Of Shape).

Ja, natuurlijk zijn Stone Cold en Tearin' Out My Heart als commercieel aan te wijzen. Bij deze kwaliteit is dat echter geen diskwalificatie. Andere toppers zijn Death Alley Driver, Bring On The Night en vooral afsluiter Eyes Of Fire (die zo op Long Live RnR gekund had). Enkel Miss Mistreated en de andere poging tot een hit, Power, blijven wat achter.

Met twijfel over nog een halfje extra: 3½*

Íets beter dan Difficult To Cure, maar lang niet zo goed als Down To Earth en Rising. Joe Lynn Turner zingt ook op dit album, en hoewel het een goede zanger is, vind ik zijn stem na een paar nummers nogal vervelen. Het songmateriaal vind ik wel beter dan op Difficult To Cure, het is hier meer recht toe recht aan hardrock. Prima aan te horen, maar het is niks unieks. Ook hier heb ik namelijk wel eens het gevoel dat ik naar Foreigner luister, en niet naar Rainbow. Mijn favoriete nummers hierop zijn Death Alley Driver, Stone Cold en Bring On The Night.

Tweede Rainbow met zanger Joe Lynn Turner en een album dat gemengde gevoelens oproept bij een aantal collega’s hierboven. Ik ga niet vergelijken met de albums waarop Ronnie James Dio zingt, want dergelijke discussies zijn oeverloos. Joe Lynn Turner vind ik hierop wel prima zingen, het is wel een album dat commercieel succes verlangde getuige het standaard drum- en basswerk en het ingehouden spel van Ritchie Blackmore. De eerste drie nummers vind ik wel heel goede nummers, ze zouden bij mij op een zelfsamengestelde verzamelaar zeker hun plaats hebben: Death Alley Driver is een mooie opener, Stone Cold is een prachtige rustige song en Bring on the Night (Dream Chaser) is een echter topper. Van de rest bevalt enkel Tight Squeeze mij veel minder. Dit is toch door een aantal mensen wat onderschat, dit album, misschien lagen de verwachtingen te hoog. Voor mij blijft dit een uitstekend jaren ’80 hardrockalbum.

Als Deep Purple liefhebber kan ik Rainbow toch ook best wel waarderen! De vergelijking met de periode met Ronnie James Dio is natuurlijk ver te zoeken, maar dat komt ook omdat dit album een andere style heeft.
Joe Lynn Turner is geen Ronnie James DIo, maar tegelijkertijd is Ronnie James Dio geen Joe Lynn Turner, het is appels en peren en ik vind beide zangers erg goed in hun eigen genre.

Dit album vind ik ook gewoon lekker klinken, met als uitschieter Death Alley Driver,(Duuh) Stone Cold, Power, Rock Fever & Eyes of Fire. Eyes of Fire is een nummer wat zo op Down to Earth had kunnen staan, zelfde soort style en gevoel als Eyes of The World. Dit bedoel ik trouwens positief, want ik vind dat album stiekem best wel lekker klinken!

Lekker albumpje! Alleen de nummers Bring on the Night (Dream Chaser) & Tite Squeeze doen mij niet zo veel.
3,5*

Samen met Stranger In Us All de enige Rainbow plaat die ik in mijn collectie had waar Dio niet op zingt. In vergelijking met de twee voorgangers vind ik het in ieder geval een behoorlijke verademing. Bring on the Night (Dream Chaser), Tearin' Out My Heart en Eyes Of Fire vind ik oprecht sterke tracks, terwijl Death Alley Driver, Stone Cold en Miss Mistreated ook erg lekkere hardrock zijn. Bring On The Night (Dream Chaser) en Eyes Of Fire hebben daarnaast nog het grote voordeel dat ze ook weer een lekkere mystiek in de stijl hebben. Doordat daarnaast ook de blues er weer met een flinke scheut inzit, doet het me best vaak gewoon aan de jaren '80 Deep Purple denken en dat is alleen maar een pluspunt. Joe Lynn Turner klinkt op dit album voorlopig ook nog een stuk beter dan op de vorige plaat het geval was.

Helaas staan er met tracks als Tite Squeeze en Power ook weer een aantal obligate AOR/hardrocksongs op die echt nergens naartoe gaan. En ja, echt bijzonder is het hier ook nergens meer. Maar ik hoor wel een goeie drive en bovenal spelplezier. Dat telt toch zeker ergens voor, want het debuut (dat beduidend beter songmateriaal had), was dermate duf ingespeeld dat ik die toch echt veel minder snel zal gaan opzetten, dan dat ik dat bij Straight Between The Eyes zou doen. Dit album is zodoende wat mij betreft weer even een lekkere opleving en ik ga het nog vaker draaien! Dat dit zoveel lager scoort dan Difficult To Cure en Down To Earth is echt onbegrijpelijk.

Tussenstand
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Straight Between The Eyes
4. Ritchie Blackmore's Rainbow
5. Difficult To Cure
6. Down To Earth

Dit is niet zo'n zware bevalling als Difficult To Cure, maar eigenlijk heb ik ook hier niets goeds gehoord. Als het al interessant was, dan komt Rainbow hier niet verder dan het herkauwen van Gates Of Babylon. Voor de rest heb ik alleen saaie, doordeweekse rockers en flauwe ballads gehoord. Weinig songs zijn echt slecht, maar niets zou ik vaker willen draaien. Echt een album op de automatische piloot met wat jatwerk van werk uit betere tijden. De opener klinkt als een schim van Highway Star. Ene oor in, andere oor uit. Ik begrijp de lage score volkomen. Dit is gewoon een saai album. Hooguit goed als achtergrondmuziek. Eerlijk gezegd ben ik hier ook helemaal niet onder de indruk van Joe Lynn Turner.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Down To Earth
6. Difficult To Cure

Straight Between The Eyes is het enige album van Rainbow dat ik nog nooit had beluisterd. Ik verwachtte iets in de lijn van Difficult to Cure, kende alleen Stone Cold en Power, en had daarom niet de behoefte om ook naar dit album te luisteren.

Uiteindelijk is het meegevallen. Het album opent goed met Death Alley Driver, maar daarna is het vooral middelmaat. Het album staat vol met nummers die wel aardig zijn, maar niet blijven hangen. Rockers als Tite Squeeze, (het ironisch genoeg powerloze) Power en Rock Fever bevallen eigenlijk nog het minst. Stone Cold en Eyes of Fire zijn ook wel leuk, ook al verbleekt het laatstgenoemde nummer naast Gates of Babylon. In vergelijking met z’n voorganger klinkt dit album wat meer als een geheel, en zijn de instrumentale vullers weggelaten.

Ik zou geen hoofdpijn krijgen als ik dit album vaker zou moeten luisteren, maar binnen de discografie van Rainbow zijn er genoeg albums te vinden die ik vele malen liever hoor.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Difficult to Cure
6. Down To Earth

Ja, Rainbow begint weer coherente vormen aan te nemen! Waar Down to Earth nog niet zeker wist wat het moest zijn, en Difficult to Cure dat wel wist, maar in de uitvoering nog wat zouteloos overkwam, komt Straight Between the Eyes zelfverzekerd om de hoek kijken met een hernieuwde chemie in de band. Wederom is dit een zachtere en commerciëlere versie van de Rainbow die de meeste mensen het liefst horen, maar ik kan van deze plaat toch enorm genieten. Het stampende 'Death Alley Driver' begint lekker rockend, het tergende 'Tearin' Out My Heart' heeft Joe Lynn Turner in een glansrol, en als klap op de vuurpijl wordt deze plaat weer op zijn Blackmore's afgesloten met een epische song in de Oosterse toonladders. Ook de popnummers als 'Stone Cold', 'Bring on the Night' of het uptempo 'Rock Fever' brengen een lekkere energie met zich mee. Als dit je stijl niet is zul je deze niet meer kunnen waarderen dan de vorige denk ik, maar wat Straight Between the Eyes mee heeft is een lekkere flow van begin tot eind die niet onderbroken wordt door een bedenkelijke instrumental of een zouteloze mindere broeder.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Down to Earth
6. Difficult to Cure

De fonotheek in mijn dorp haalde netjes iedere nieuwe Rainbow in huis, zo ook Straight Between the Eyes, waarop iemand getroffen wordt door een verwoestende gitaar. De muziek van de groep mocht met de inlijving van zanger Joe Lynn Turner gladder zijn geworden dan voorheen, het gitaarspel van gitarist Ritchie Blackmore bleef ongeëvenaard. Over het gehele album kom je solo’s tegen om je vingers bij af te likken. Ik heb indertijd nog overwogen om de gitaarsolo’s apart op te nemen, maar dat was wel een erg slecht plan, wat ik na enig denken afschoot.

En zo belandden slechts de eerste twee nummers op cassettebandje, oftewel Death Alley Driver en prachtig-trage Stone Cold. Met de kennis van nu is dat te weinig, maar gezien de krappe beurs die ik had, was dat niet anders. De opener heeft trouwens in de gitaarsolo hetzelfde klassieke thema als de datzelfde jaar verschenen Princess of the Dawn van het Duitse Accept.
Nu vallen mij ook Bring on the Night op, net als het afsluitende Eyes of Fire. De overige liedjes zijn degelijk, maar blijven niet hangen, ondanks de vaak een spetterende danwel inventieve gitaarsolo.

Dat komt mede door zanger Joe Lynn Turner. Die kan prima zingen, maar heeft het niet in zich om met zijn stem een lied naar een hoger plan te tillen, zoals Gillan, Coverdale, Dio en Bonnet in respectievelijk Deep Purple en Rainbow wél konden met Blackmores muziek. Kwestie van smaak, ik weet het, maar voor mij is diens stem te vlak; slechts in Tearin’ out my Heart doet hij wat pakkends, helaas pas in de slotnoot.
In tegenstelling tot voorganger Difficult to Cure is het niet Roger Glover maar Turner die met Blackmore de meeste muziek schreef, zodat Glover zich op zijn basspel en de productie kon concentreren. David Rosenthal had inmiddels Don Airey vervangen en schreef net als drummer Bob Rondinelli mee aan één lied.

Degelijk album met als grootste troef het gitaarspel van de meester. Aanbevolen voor degenen die van het Rainbow-met-een-knipoog-naar-Foreigner houden.
Tenslotte een luistervraag: iemand die weet wat het klassieke thema is dat zowel in Death Alley Driver als Princess of the Dawn van Accept klinkt?