Rainbow - Straight Between the Eyes (1982)

Ja, en dit is dus het slechtste Rainbow album. De band speelt fantastisch (Don Airey is inmiddels vervangen door David Rosenthal, terwijl Ritchie Blackmore, Roger Glover, Bobby Rondinelli en Joe Lynn Turner nog steeds aanwezig zijn), maar de songs op zich zijn volstrekt onder de maat, met grote uitzondering van een van hun beste nummers ooit: 'Bring On The Night'. 'Stone Cold' en 'Eyes Of Fire' zijn ook redelijk. Alleen voor de echte fan. 3/5

Juist 'Tearin' Out My Heart' vind ik één van de beste Rainbow nummers die ik ken! Ik ben geen echte fan, maar wel een liefhebber: 4* Ook voor nummers zoals 'Stone Cold'.

Wat een verschil met het ouwe werk... Dio en Powell worden enorm gemist. Wat ook gemist wordt is het spetterende gitaarwerk van Blackmore die zich bewust inhoudt hier om een breder publiek aan te boren. Slechts in de solo's horen we nog wat van de ouwe glorie terug. De plaat gaat nog wel lekker van start met het opzwepende Death Alley Driver maar kakt vervolgens gigantisch in middels zoetsappige op de Amerikaanse markt gerichte meezingers. Net op het moment dat je er helemaal genoeg van bent en besluit de plaat af te zetten komt de prachtige afsluiter Eyes Of Fire om de hoek kijken. Rare knakker die Blackmore.

Als je dit nou niet te veel vergelijkt met het Dio werk en het allemaal op zichzelf beluistert (toch moeilijk want Rainbow heeft z'n herkenbare stijl op alle albums), hoor je prachtige muziek en eindelijk song gericht! Het oeverloze gepiel dat zelfs op het mooie "Stargazer" te horen was, is grotendeels naar de achtergrond verdwenen en dat is ook wel es leuk naar mijn idee.

Iemand die Stargazer afdoet als oeverloos gepiel daar ga ik de discussie bij voorbaat al niet mee aan.

Wist je dat Ronnie James Dio zelf dat ook vind? "Stargazer" vind ik zeker een mooi nummer begrijp me niet verkeerd, maar het kan ook korter zoals op dit album. En daar bedoel ik ook mee dat voortborduren op jaren '70 ook een slecht idee was geweest denk ik. Maar het is ook een grote kwestie van smaak of je het jaren '80 werk wel of niet mooi vind.

Het idee om eens wat anders te gaan doen was op zich leuk, maar ik vind dat het niet goed heeft uitgepakt, kwestie van smaak idd.

Wist ik trouwens niet van Dio nee, maar het is wel enigszins begrijpelijk. Het nummer was een vast onderdeel van de 1976 wereldtournee, logisch dat zo'n episch nummer op een gegeven moment wat teveel van het goede wordt. Wat ik wel weet is dat Dio uit de band stapte omdat Blackmore hem probeerde om te tunen in een soort popster om zo de Amerikaanse markt te veroveren. Dio had daar absoluut geen zin in en heeft gelukkig later ook nooit zulke commerciele muziek als dit gemaakt. En daarvoor verdient hij een pluim.

Een erg onderschat album, zo blijkt maar weer uit enkele posts hierboven alsmede uit het stemgemiddelde.

Na het waardeloze Down To Earth en het al een stuk betere, maar voor de oude fan wellicht wat te zoete Difficult To Cure gooit het regenbooggezelschap het hier weer over een wat steviger boeg. Dat wil niet zeggen dat we hier een nieuwe Rising / Long Live RnR hebben, maar wel dat hier een in de tijdgeest passend rockalbum gemaakt is, met genoeg aanwezige spanning om de plaat ook op de langere duur leuk te houden (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld opvolger Bent Out Of Shape).

Ja, natuurlijk zijn Stone Cold en Tearin' Out My Heart als commercieel aan te wijzen. Bij deze kwaliteit is dat echter geen diskwalificatie. Andere toppers zijn Death Alley Driver, Bring On The Night en vooral afsluiter Eyes Of Fire (die zo op Long Live RnR gekund had). Enkel Miss Mistreated en de andere poging tot een hit, Power, blijven wat achter.

Met twijfel over nog een halfje extra: 3½*

Ik vind dit album toch wat uitgebalanceerder dan DTC en zeker niet minder. De ijzersterke opener staat als een huis en is met zijn uitgekiende keyboard/gitaarsolo nog steeds een van mijn favo Rainbow rockers. Eyes Of Fire is een typische track die zo (inderdaad Casartelli) op Rising of LLRNR had kunnen staan. Een nummer dat bij uitstek voor Dio bestemd had moeten zijn..

Eyes of Fire zou op Rising of LLRNR een zwakke broeder zijn door de saaie drums en bas. Maar, toegegeven, Eyes of Fire zou al flink opknappen als Dio het had gezongen.

De tekst stelt weinig voor en heeft niks om het lijf maar de dreigende oosterse - Gates Of Babylonachtige - melodie en zanglijn en het niettemin meeslepende gitaarwerk maken dit in verhouding tot het album toch een prachtige afsluiter. En Turner kan dit nog nét aan wat eveneens een eervolle vermelding verdient.

Tja, als alles wat niet door R.J. Dio gezongen wordt per definitie inferieur is, kun je je inderdaad beter tot het Rainbow t/m 1978 beperken.

Herstel: tm 1980. Want ik kan Bonnet best waarderen. En laten we Doogie White niet vergeten, ook zeer goed. Dus het moet zijn: alles wat wel door Turner wordt gezongen is per definitie inferieur. Turner heeft domweg niet genoeg zangtalent om aan de eisen van Blackmore's muziek te voldoen.

wie is Doogie White?

Klik op Rainbow (linksboven op deze pagina) en je ziet hem tussen de leden staan. Het is een tikje merkwaardige vraag, als we bedenken dat je hier

http://www.musicmeter.nl/album/28475

ook al een berichtje heb geplaatst. Het is wel meer dan twee jaar geleden. Net zo'n slecht geheugen als ik?

In ieder geval is het dus de 'wereldzanger' die wat 'over-the-top' aandoet op het *Stranger In Us All* album.

ah, bedankt heren

tja, het was een wat simpele vraag die ik inderdaad makkelijk genoeg zelf op had kunnen zoeken, maar ach, het is en blijft een discussieforum he

Puur qua zangkunst en qua passen in een klassieke hardrockband misschien inderdaad wel een betere zanger dan Joe Lynn Turner... maar met de muziek op deze plaat heb ik gewoon meer.

Heel verstandig, ik raad niemand aan het met mij eens te zijn.

Toch wel een goede plaat hoor vind ik dit. "Stone Cold" heb ik echt grijs gedraaid en vind ik nu nog een uitschieter, samen met "Tearin'out my heart" en "Eyes of fire". Joe lynn Turner in zijn hoogtijdagen.

Íets beter dan Difficult To Cure, maar lang niet zo goed als Down To Earth en Rising. Joe Lynn Turner zingt ook op dit album, en hoewel het een goede zanger is, vind ik zijn stem na een paar nummers nogal vervelen. Het songmateriaal vind ik wel beter dan op Difficult To Cure, het is hier meer recht toe recht aan hardrock. Prima aan te horen, maar het is niks unieks. Ook hier heb ik namelijk wel eens het gevoel dat ik naar Foreigner luister, en niet naar Rainbow. Mijn favoriete nummers hierop zijn Death Alley Driver, Stone Cold en Bring On The Night.

Tweede Rainbow met zanger Joe Lynn Turner en een album dat gemengde gevoelens oproept bij een aantal collega’s hierboven. Ik ga niet vergelijken met de albums waarop Ronnie James Dio zingt, want dergelijke discussies zijn oeverloos. Joe Lynn Turner vind ik hierop wel prima zingen, het is wel een album dat commercieel succes verlangde getuige het standaard drum- en basswerk en het ingehouden spel van Ritchie Blackmore. De eerste drie nummers vind ik wel heel goede nummers, ze zouden bij mij op een zelfsamengestelde verzamelaar zeker hun plaats hebben: Death Alley Driver is een mooie opener, Stone Cold is een prachtige rustige song en Bring on the Night (Dream Chaser) is een echter topper. Van de rest bevalt enkel Tight Squeeze mij veel minder. Dit is toch door een aantal mensen wat onderschat, dit album, misschien lagen de verwachtingen te hoog. Voor mij blijft dit een uitstekend jaren ’80 hardrockalbum.

Aardige plaat, kan natuurlijk niet tippen aan het 'Dio-materiaal'.

Het hierboven bejubelde Bring On The Night, heeft wel erg veel weg van Gates Of Babylon moet ik zeggen.

Al met al een ruime voldoende voor dit album, dat weer de harde kant van Rainbow laat horen na een handvol radiovriendelijke nummers te hebben uitgebracht.

Tite Squeeze doet me daarbij tevens aan L.A. Connection van hetzelfde album denken....

Bij Tite Squeeze trek ik even krom en de hoes is oerlelijk, maar voor de rest valt deze CD niet tegen. De muziek ronkt weer en dat staat Rainbow goed. Toch mis ik een nummer dat het album boven de middelmaat uit tilt en het album echt status geeft.

Ik heb ook nooit wat tegen Rainbow met Turner gehad. Heel anders dan met Dio. Maar zeker ook erg vermakelijk. Straight Between The Eyes is net een tikkie minder dan Difficult To Cure, maar toch wel erg gaaf. Death Alley Driver is een knaller van een opener met een geweldig gitaar/toetsenduel in het midden. De overige nummers zijn duidelijk op de Amerikaanse markt gericht, maar klinken een stuk overtuigender dan het zwaktebod van Down To Earth. Joe Lynn Turner is duidelijk in zijn sas met de ijzersterke zanglijnen die voor hem bedacht zijn.

Helemaal geen slechte cd, niet te vergelijken met het Dio-materiaal. Het is misschien wat commercieler dan dat tijdperk, maar het blijft lekker om naar te luisteren. Tearin' Out My Heart vind ik toch een van de betere nummers, samen met het al eerder genoemde Bring On The Night en Death Alley Driver.

En de stem van Turner, tja dat is een "Love It Of Hate It" kwestie. Ik heb er geen moeite mee

Net iets beter dan Down to earth. Death alley driver/ Eyes of fire zijn de hoogtepunten. Dieptepunten: Tite squeeze/ Rock fever. Joe Lynn Turner is een goeie zanger.

Nee hoor, ik haat Turner's stem niet maar ben er ook bepaald niet dol op. Mijn probleem met zijn stem is zijn beperkte zangvaardigheden. Niettemin vind ik I Surrender best een goed liedje, zo eens in de drie jaar.

Beperkte zangvaardigheden? Kwa techniek en vaardigheden is Joe Lynn Turner absoluut NIET beperkt, hij heeft een gigantisch bereik, daarover valt niet te twisten. Over hoe hij het brengt natuurlijk wel. Ik vind dat hij het geweldig brengt, met veel gevoel en muzikaliteit.

Ik vind dit echt een geweldige plaat. Ik vind het ook niet minder goed dan de Dio periode. Het is gewoon totaal anders, maar niet minder. Je kunt de andere stijl natuurlijk prefereren, maar ik vind beiden tof. Als ik twee favoriete Rainbow albums zou moeten selecteren, dan zijn het Rising en deze. Joe Lynn Turner is samen met Ronnie James Dio mijn favoriete zanger aller tijden, en zoals al gezegd zingt hij hier dus erg goed. En over Ritchie... zijn gitaarspel op dit album is fenomenaal. Zulke geweldige solo's! Verder vind ik elk nummer goed. Als ik twee favorieten moest selecteren, dan zouden het Stone Cold en Miss Mistreated zijn, maar de rest is ook ongelooflijk goed. Geweldig rockalbum!

Wow, ik vind dat jij wel heel ernstige dingen zegt over Joe.... niet genoeg zangtalent om aan de eisen van Blackmore's muziek te voldoen?? Alles wat hij zingt per definitie inferieur?? Ieder zijn smaak natuurlijk, maar nogmaals, kwa zangtalent zal de gemiddelde zanger blij zijn als die de helft zou hebben van Joe's zangtalent.