menu

Rainbow - Straight Between the Eyes (1982)

mijn stem
3,22 (102)
102 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Death Alley Driver (4:46)
  2. Stone Cold (5:19)
  3. Bring On the Night (Dream Chaser) (4:08)
  4. Tite Squeeze (3:16)
  5. Tearin' Out My Heart (4:06)
  6. Power (4:27)
  7. Miss Mistreated (4:30)
  8. Rock Fever (3:53)
  9. Eyes of Fire (6:39)
totale tijdsduur: 41:04
zoeken in:
avatar van vielip
2,5
Net als Difficult to cure vind ik dit album erg matig. Ik vind Turner een prima zanger en hij is absoluut niet de reden dat ik de albums met hem niet echt geweldig vind (met uitzondering van Bent out of shape). De nummers vind ik gewoon niet veel aan. Het hangt er allemaal een beetje tussenin. Je hoort dat ze meer richting mainstream willen maar het komt er niet uit vind ik. Pas op Bent out of shape hebben ze die stijl onder de knie en vind ik het dus wél goed. Death alley driver, Eyes of fire en Stone cold zijn op dit album trouwens alleszins redelijk tot goed te noemen.

2,0
Eyes of Fire is alleen redelijk tot goed te noemen voor wie Stargazer en Gates of Babylon niet kent en dan vooral de laatste. Wie zichzelf herhaalt moet er in ieder geval voor zorgen dat alle details in orde zijn. Nou doen Blackmore en Glover hun best wel. Don Airey heeft zijn inspiratie gehaald uit het sentimenteelste gedeelte van Rimsky-Korsakov's Sheherazade, Rondinelli heeft niet genoeg fantasie om meer dan vier meppen in een vierkwartsmaat te geven en Turner is - nou ja, hij is niet heel slecht, maar vergeleken met alle andere zangers waarmee Blackmore heeft gewerkt (behalve misschien Rod Evans) is hij een zielepiet.
Hetzelfde geldt voor Death Alley Driver in vergelijking tot Highway Star, Stormbringer en Kill the King.

avatar van wizard
3,0
Van dit album ken ik alleen Stone Cold en Power van een best off, en dat nodigt niet uit tot verder luisteren. Vandaag kwam in de MuMe Heavy Metal ladder Tearing Out My Heart voorbij. Aardig in de liveversie, maar een schim van nummers als Tarot Woman en Stargazer.

Nee, voorlopig laat ik het bij Stone Cold en Power.

'Stone Cold, you put me in the diepvries...' lalalala

avatar van little lion man
3,0
Death Alley Driver 3,5*
Stone Cold 4,5*
Bring on the Night (Dream Chaser) 2,5*
Tite Squeeze 2,5*
Tearin' Out My Heart 4,0*
Power 3,5*
Miss Mistreated 3,5*
Rock Fever 2,5*
Eyes of Fire 4,0*

PriestMaiden
Aardig album. De vocals van Turner zijn leuk. Het niveau van de eerste platen van Rainbow wordt wel nergens gehaald.

1,0
Jammer dat Blackmore de commerciele kant op ging,zeker met zo''n slappe zanger als Turner.

avatar van AstroRocker
3,0
Opvolger van Diificult to Cure uit 1981. Deze plaat (DtC) vond ik erg tegenvallen vanwege de nieuwe richting waar Rainbow opging. Deze is iets beter te pruimen. Death Alley Driver start ijzersterk, maar daarna kakt het niveau wat in. Stone Cold gaat nog, maar Bring on the Night is wel erg commercieel, niet mijn pakkie an. Tearin"Out My Heart is wel een aardige ballad, meer niet.
Het album hobbelt vervolgens op dezelfde manier door met Power en Miss Mistreated.
Met Rock Fever gaat de snelheid weer iets omhoog en met de afsluiter Eyes of fire komt weer "iets" van de oude Rainbow voorbij. Dankzij de opener en afsluiter geef ik dit album 3 sterren.

avatar van gigage
3,5
David Coverdale deed dit album ooit af als leftover foreigner materiaal. Maar dat is allemaal kift natuurlijk vanwege het uitblijven van het whitesnake succes ( tot dan toe dan). Maar het geeft wel een juiste richting aan het album. Veel meer nog dan difficult to cure op de US markt gericht waar vooral de bluesy ballad Stonecold voor een hit moest zorgen.
Op zich een geslaagd album met compacte melodieuze rock nummers. De daaropvolgende amerikaanse tour is op video vastgelegd (en een paar daarvan op final vinyl) waar de songs wat meer tot hun recht komen (met heuse achtergrondzangeresjes). Daarbij doel ik vooral op het meeslepende Tearin' out my heart en miss mistreated die beiden hier wat tam (of ingetogen zo u wilt) overkomen.
Death alley driver behoort naast kill the king tot de beste uptempo songs in het ouvre van de man in black. Zelf ben ik niet zo kapot van het lange op het verleden teruggrijpende eyes of fire. Mischien duurt het nummer gewoon wat te lang en zie ik het vuur niet in de ogen, kan ook, maar lijkt hier wat misplaatst, zo lijkt het, vind ik althans.

avatar van BlauweVla
4,0
"Death Alley Driver" is voor mij ook een beetje "Highway Star" in een nieuw jasje, met een zware gitaar dat me zeer goed bevalt, een beetje richting Black Sabbath zelfs.

2,0
Ik was hier al heel snel klaar mee. Zwakke nummers deden mij deze groep geen moment denken aan o.m. Rising

avatar van gigage
3,5
En toch opent een concert uit die tour steevast met spotlight kid van het difficult to cure album. Waarschijnlijk kwam het live niet echt over of zo.

avatar van De buurman
3,5
De minste uit de JL Turner periode als je het mij vraagt. Het ontbreekt aan echt goeie nummers, en hier en daar lijkt er wat bewust gepikt uit vroeger werk. Blackmore en Glover zijn hier op een missie: airplay on American radio. Voorganger Difficult To Cure en vooral Bent Out Of Shape dat hierna kwam hadden nog een aantal uitschieters, dit is allemaal weinig memorabel. Stone Cold is een aardig nummer. Wat mij betreft is dit de minste van Rainbow, alhoewel ik Stranger In Us All niet ken.

2,0
Als je dit album beluisert zijn Long Live R & R en Rising sublieme toppers!

avatar van Bluebird
4,0
Dit is gewoon een heel behoorlijk AOR album met een heel andere insteek dan de twee bovengenoemde produkten en daardoor ook niet echt te vergelijken. Rainbow wou het succes van o.a. Foreigner evenaren en waren hiermee zelfs net even een tandje beter in mijn oren. Rainbow bleek de concurrentie in ieder geval niet aan te kunnen door het ontbreken van zoetsappige Skyradioballads waarmee Foreigner de hoogste ogen gooide. Turner had ook niet bepaald de strot en de 'soul' van een Gramm uiteraard.

Op zich is dit album echter prima te genieten al was het maar door het veel betere gitaar- en keyboardwerk in de categorie AOR radiorock.

avatar van gigage
3,5
Als je meer long live r&r en rising materiaal wil horen kun je beter de discgrafie van Ronnie Dio blijven volgen. Durf je de gewaagde Amerikaanse afslag ook te nemen dan hoef je dit niet te zien als doodlopende weg. Het grootste voordeel was dat de concerten ook wat minder seventies aandeden en er meer dan 7 songs gespeeld werden. Dat had Dio (in Rainbow) ook wel gewild, die werkte live slechts part-time haha. De video Live between the eyes is wat mij betreft dan ook een aanrader en overtreft dit album omdat het simpelweg wat steviger en rauwer is.

avatar van De buurman
3,5
Bluebird schreef:
Rainbow bleek de concurrentie in ieder geval niet aan te kunnen door het ontbreken van zoetsappige Skyradioballads waarmee Foreigner de hoogste ogen gooide. Turner had ook niet bepaald de strot en de 'soul' van een Gramm uiteraard.


Stone Cold is een serieuze poging daartoe. Had een nummer van Foreigner kunnen zijn. Niets mis mee, behalve die zin: You put me in the deep freeze....

avatar van Bluebird
4,0
Hahaha............ tja, beetje doorzichtige poging om Cold As Ice nog iets aan te dikken ja.

Denk ook dat de reputatie van Blackmore en consorten de doorbraak in dit segment hebben tegengehouden. De achterban wist dat ie beneden zn nivo presteerde en het nieuwe publiek hoorde er allesbehalve Foreigner in volgens mij. Of een mislukte kopie evenwel. Teveel geliktheid en men haakt al snel af in een genre wat in de jaren 80 overigens al geen lange toekomst meer beschoren was.

avatar van jailhouserocker1
2,5
De video Live between the eyes is wat mij betreft dan ook een aanrader en overtreft dit album omdat het simpelweg wat steviger en rauwer is.


Dat is wat alle amerikaanse bands uit dit genre hadden/hebben. Op de studio albums klinkt het vaak flauw en slap maar live klinkt het veel heavier (en in mijn ogen dus een stuk beter)

avatar van liefkleinhertje
3,0
Samen met Down to earth de zwakste Rainbow plaat hoewel ik Death alley driver weer een van de betere (met Turner) Rainbow nummers vind
Death alley driver was bij de eerste concerten (1982) in Amerika het openings nummer maar werd al snel vervangen door Spotlight kid om weer terug te keren bij de Bent out of shape tour
Rock fever werd ook gespeeld maar dat ging na 2 keer al de prullebak in (terecht)

avatar van Karma_To_Burn
3,5
Als Deep Purple liefhebber kan ik Rainbow toch ook best wel waarderen! De vergelijking met de periode met Ronnie James Dio is natuurlijk ver te zoeken, maar dat komt ook omdat dit album een andere style heeft.
Joe Lynn Turner is geen Ronnie James DIo, maar tegelijkertijd is Ronnie James Dio geen Joe Lynn Turner, het is appels en peren en ik vind beide zangers erg goed in hun eigen genre.

Dit album vind ik ook gewoon lekker klinken, met als uitschieter Death Alley Driver,(Duuh) Stone Cold, Power, Rock Fever & Eyes of Fire. Eyes of Fire is een nummer wat zo op Down to Earth had kunnen staan, zelfde soort style en gevoel als Eyes of The World. Dit bedoel ik trouwens positief, want ik vind dat album stiekem best wel lekker klinken!

Lekker albumpje! Alleen de nummers Bring on the Night (Dream Chaser) & Tite Squeeze doen mij niet zo veel.
3,5*

avatar van Brutus
4,0
Ik vind dit een prima album van Rainbow. Vele malen beter dan Difficult to Cure.
Voor mij staan er maar twee mindere nummers op:
Rock Fever en Eyes of Fire.

avatar van lennert
4,0
Samen met Stranger In Us All de enige Rainbow plaat die ik in mijn collectie had waar Dio niet op zingt. In vergelijking met de twee voorgangers vind ik het in ieder geval een behoorlijke verademing. Bring on the Night (Dream Chaser), Tearin' Out My Heart en Eyes Of Fire vind ik oprecht sterke tracks, terwijl Death Alley Driver, Stone Cold en Miss Mistreated ook erg lekkere hardrock zijn. Bring On The Night (Dream Chaser) en Eyes Of Fire hebben daarnaast nog het grote voordeel dat ze ook weer een lekkere mystiek in de stijl hebben. Doordat daarnaast ook de blues er weer met een flinke scheut inzit, doet het me best vaak gewoon aan de jaren '80 Deep Purple denken en dat is alleen maar een pluspunt. Joe Lynn Turner klinkt op dit album voorlopig ook nog een stuk beter dan op de vorige plaat het geval was.

Helaas staan er met tracks als Tite Squeeze en Power ook weer een aantal obligate AOR/hardrocksongs op die echt nergens naartoe gaan. En ja, echt bijzonder is het hier ook nergens meer. Maar ik hoor wel een goeie drive en bovenal spelplezier. Dat telt toch zeker ergens voor, want het debuut (dat beduidend beter songmateriaal had), was dermate duf ingespeeld dat ik die toch echt veel minder snel zal gaan opzetten, dan dat ik dat bij Straight Between The Eyes zou doen. Dit album is zodoende wat mij betreft weer even een lekkere opleving en ik ga het nog vaker draaien! Dat dit zoveel lager scoort dan Difficult To Cure en Down To Earth is echt onbegrijpelijk.

Tussenstand
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Straight Between The Eyes
4. Ritchie Blackmore's Rainbow
5. Difficult To Cure
6. Down To Earth

avatar van RuudC
2,5
Dit is niet zo'n zware bevalling als Difficult To Cure, maar eigenlijk heb ik ook hier niets goeds gehoord. Als het al interessant was, dan komt Rainbow hier niet verder dan het herkauwen van Gates Of Babylon. Voor de rest heb ik alleen saaie, doordeweekse rockers en flauwe ballads gehoord. Weinig songs zijn echt slecht, maar niets zou ik vaker willen draaien. Echt een album op de automatische piloot met wat jatwerk van werk uit betere tijden. De opener klinkt als een schim van Highway Star. Ene oor in, andere oor uit. Ik begrijp de lage score volkomen. Dit is gewoon een saai album. Hooguit goed als achtergrondmuziek. Eerlijk gezegd ben ik hier ook helemaal niet onder de indruk van Joe Lynn Turner.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Down To Earth
6. Difficult To Cure

avatar van wizard
3,0
Straight Between The Eyes is het enige album van Rainbow dat ik nog nooit had beluisterd. Ik verwachtte iets in de lijn van Difficult to Cure, kende alleen Stone Cold en Power, en had daarom niet de behoefte om ook naar dit album te luisteren.

Uiteindelijk is het meegevallen. Het album opent goed met Death Alley Driver, maar daarna is het vooral middelmaat. Het album staat vol met nummers die wel aardig zijn, maar niet blijven hangen. Rockers als Tite Squeeze, (het ironisch genoeg powerloze) Power en Rock Fever bevallen eigenlijk nog het minst. Stone Cold en Eyes of Fire zijn ook wel leuk, ook al verbleekt het laatstgenoemde nummer naast Gates of Babylon. In vergelijking met z’n voorganger klinkt dit album wat meer als een geheel, en zijn de instrumentale vullers weggelaten.

Ik zou geen hoofdpijn krijgen als ik dit album vaker zou moeten luisteren, maar binnen de discografie van Rainbow zijn er genoeg albums te vinden die ik vele malen liever hoor.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Difficult to Cure
6. Down To Earth

2,0
Razor Eater schreef:
Beperkte zangvaardigheden? Kwa techniek en vaardigheden is Joe Lynn Turner absoluut NIET beperkt, hij heeft een gigantisch bereik, daarover valt niet te twisten.

Ik heb een concert van Rainbow uit 1983 of 1984 gehoord, gegeven in Cardiff. JLT probeert stukjes van Long Live Rock'n'roll en Stargazer te zingen. Dramatisch slecht.
Maar ik moet toegeven dat hij in 1991 (Bratislava) met Deep Purple Highway Star best goed zong, beter dan Gillan in 1993 (Birmingham) iig. Nou is dat laatste ook weer niet heel indrukwekkend, want in 1993 klonk Gillan als een mager speenvarken dat in zijn gatwerk geknepen werd. Toch moet JLT geprezen worden om zijn professionele houding, die ervoor zorgde dat zijn kwaliteiten er met de jaren op vooruit gingen.
Gigantisch bereik? Praat daar pas over als iemand Child in Time of Catch the Rainbow onder de knie heeft.

avatar van gigage
3,5
Toch weer een tweede top 20 (Dutch charts) album op rij met JLT. Ik vind het wel een prettige zanger maar hij heeft zo zijn beperkingen inderdaad.
Een fatsoenlijke remaster zou wel eens fijn zijn, maar dat geldt voor alle Rainbow releases zo'n beetje.

avatar van The_CrY
4,0
Ja, Rainbow begint weer coherente vormen aan te nemen! Waar Down to Earth nog niet zeker wist wat het moest zijn, en Difficult to Cure dat wel wist, maar in de uitvoering nog wat zouteloos overkwam, komt Straight Between the Eyes zelfverzekerd om de hoek kijken met een hernieuwde chemie in de band. Wederom is dit een zachtere en commerciëlere versie van de Rainbow die de meeste mensen het liefst horen, maar ik kan van deze plaat toch enorm genieten. Het stampende 'Death Alley Driver' begint lekker rockend, het tergende 'Tearin' Out My Heart' heeft Joe Lynn Turner in een glansrol, en als klap op de vuurpijl wordt deze plaat weer op zijn Blackmore's afgesloten met een epische song in de Oosterse toonladders. Ook de popnummers als 'Stone Cold', 'Bring on the Night' of het uptempo 'Rock Fever' brengen een lekkere energie met zich mee. Als dit je stijl niet is zul je deze niet meer kunnen waarderen dan de vorige denk ik, maar wat Straight Between the Eyes mee heeft is een lekkere flow van begin tot eind die niet onderbroken wordt door een bedenkelijke instrumental of een zouteloze mindere broeder.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Down to Earth
6. Difficult to Cure

avatar van B.Robertson
3,5
B.Robertson (crew)
Ruim baan voor de joligheid op Straight Between the Eyes en wel in Power en Rock Fever. Miss Mistreated is wat saai en Tite Squeeze toont gelijkenis met L.A. Connection. Een gelijkenis met Highway Star in het openingsnummer is mij ook niet ontgaan en daarmee is de kritiek op dit album in kaart gebracht. Power kan ik zat verdragen en van Death Alley Driver werd vroeger genoten. Die eerste plaatkant is beter want Stone Cold, Bring on the Night (Dream Chaser) en Tearin' Out My Heart zijn gewoon erg goed. Eyes of Fire word ik geacht van te genieten, dat doe ik daar inderdaad van Roger Glovers baswerk en verder duurt dat nummer mij te lang. Het minste album van Rainbow, desinteresse in Stranger in Us All buiten beschouwing gelaten, weet lang niet over de gehele linie te overtuigen. Dat er vervolgens nog een ruime voldoende wordt toegekend, komt vooral omdat Straight Between the Eyes vrij dicht aan de wieg van mijn muzikale ontwikkeling stond en daardoor enige cultstatus heeft. Staat me iets van bij dat volgens de pop-encyclopedie Blackmore onder zijn niveau speelt en bij de Deep Purple fanclub deed dit album het ook niet goed.

3,0
Ik ben er steeds nog niet helemaal uit met dit album. ik vind Joe ook een prima zanger en ik vind inderdaad ook dat de samenwerking Blackmore/Turner op het derde album van de samenwerking het er optimaal uitkomt.

In ieder geval begint het album uitstekend met Death Alley driver, na wat scheur geluiden met een up tempo riff en een briljante gitaarsolo met invloeden van Toccata, wat overgaat in een keyboard solo die net wat eigentijdser klinkt dan voorgaand werk en dan een mooi stukje samenspel waarna het nummer verder gaat, ja ik ben verkocht 5 sterren

Stone cold vind een mooi nummer, goed gezongen een mooie solo in het midden eidigend in een vibrato. Ook 5 sterren

Bring on the night is een mid tempo nummer die ik ook prima kan hebben 4 sterren

Tite squeeze lijkt inder daad op LA Connection en is zo'n slow rocker zoals Blackmore er wel meer heeft gemaakt, niet echt slecht maar ook niet uitmuntend

Tearing out my heart is ook mooi gedaan, er is een spetterende live versie van die alle registers opentrekt en de vergelijking met het DIO materiaal rustig kan evenaren (live Between the eyes), dan valt de studio versie in het niet maar toch een mooi nummer

Power is dan weer een eenvoudig nummer, niet slecht maar ook niet veel toevoegend aan hetgene dat er hiervoor al gemaakt is

Miss Mistreated vind ik als song wel geslaad, mooi soulful gezongen, live op Fynyl vinyl vind ik hem nog mooier

Rock Feaver is wel erg standaard en sla ik meestal over .

Eyes of fire met oosterse invloeden is ook nog aardig geslaagd maar had muzikaal een stuk spannender kunnen zijn en blijft nu hetzelfde doorgaan

Al met al wordt er gezocht naar een nieuwe stijl, de solo's zijn korter geworden maar ligt wel in de tijdsgeest. Het zal ook tot vervreemding van zijn oude fans hebben geleid maar Blackmore doet wat hij wilt. En dat valt ook de prijzen.

De nieuwe stijl resulteert ook in geslaagde nummers zoals Death Alley driver, stonecold, bring on, Miss Mistreated, maar ook in wat mindere die gelukkig op het volgende album erg geslaagd zijn wat mij betreft

2,0
Dit is wat je noemt: van een koude kermis thuis komen. Pffft erg afgezakt onze Blackmore!

Gast
geplaatst: vandaag om 20:32 uur

geplaatst: vandaag om 20:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.