Rainbow - Difficult to Cure (1981)

Interessant, gigage! Bedankt. Toch, als je deze video ziet, zou je denken dat Graham zich op dat moment ook wel niet op zijn plek zou hebben gevoeld: Ritchie Blackmore discussing the Rainbow period with Graham Bonnet - YouTube

Blackmore die niet met een zanger overweg kan...Welkom in de band!

Bonnet zou vooral een drankprobleem hebben gehad en zich niet altijd aan afspraken hebben gehouden.... kan me er iets bij voorstellen.

Difficult to Cure en Bent out of Shape zijn twee fantastische platen! En ja ik vind Rising de allerbeste van Rainbow natuurlijk. Maar Difficult draai ik nog regelmatig en geniet ervan. Vind hem bijvoorbeeld beter dan Long live rock n roll. Alleen Gates of Babylon en Kill the King zijn toppers op die plaat. Het zal wel met je herinnering en stemming te maken hebben of je een album goed vind. Maar op Difficult staat echt geen slecht nummer in mijn optiek. Heerlijke plaat derhalve.

Herkenbaar dat herinnering en stemming betrekking kunnen hebben op het goed vinden van een album. Difficult to Cure: I Surrender vind ik één van de meest geslaagde nummers uit het Joe Lynn Turner tijdperk. Als je zelf met zoiets banaals als All Night Long komt is het verstandig een songwriter in te schakelen voor een goede single. Spotlight Kid reïncarneerde later als Dead or Alive en Twist in the Tail bij Deep Purple en No Release is ontleend aan You Can't Do It Right (With the One You Love) van Blackmore zijn tot dan toe laatste Deep Purple album Stormbringer. Er zit ook wel een vleugje Snake Charmer van het debuut in. No Release is altijd persoonlijk favoriet geweest, zo met dat heerlijke middenstuk en die versnelling op het einde. Magic is echter ook een Rainbow afknapper van mij en Vielleicht das Nächste Mal (Maybe Next Time) heeft me nog nooit in de weg gezeten. Moet zeggen dat Ritchie Blackmore erg goed soleert op dit album. Can't Happen Here is een uitstekende eigen single en Freedom Fighter vind ik mooi in de coupletten, maar lelijk in de refreinen. Midtown Tunnel Vision valt wat uit de toon en werd vroeger uit ruimtebesparing niet op cassette gezet. De zanger wordt nog een keer afgescheept door het titelnummer, waarin ook de rol van Don Airey niet onvermeld mag blijven. Werd later weer door Deep Purple gespeeld. Roger Glover verzorgde de productie en is sinds zijn invalwerk op Down to Earth de vaste bassist van Rainbow gebleven. Resteert alleen nog Bobby Rondinelli te vermelden en door te verwijzen naar Rainbow - The Best Of (1981) voor het van maxi-single getrokken Jealous Lover. Weet zo even niet of het ook een B-kant op een 7" single was, maar dat nummer is heel wat beter dan Magic.

Ik vind persoonlijk 'Magic' , het mooiste nummer van de plaat. Ik hou wel van die overgang met als tekst ooooooooo. Mooie melodie ook. Ach ieder zijn meug toch?

Zeker, Magic mag je gerust het mooiste nummer vinden. Geschreven door ene Moran zal het niet voor niets door Blackmore op plaat zijn gezet en dat eenmaal doorlopen klinkt die instrumentale kantafsluiter des te beter. Voor wie net even iets rauwers wil horen fungeert dat een-na-laatste nummer en de pop-encyclopedie omschrijft Difficult to Cure als uitstekend. Turners stem vind ik op dit album op zijn mooist, al hakt dat instrumentale titelnummer er heerlijk in.

Zover ik weet was Cozy overbluft door het muzikale concept wat Michael Schenker hem bood. Zijn vervanger drumt inderdaad wat houterig. Don Airey was het ook niet eens met deze keuze.

Los van het drumwerk opent deze schijf prima met I surrender. Persoonlijk vindt ik de live versie op Finyl met Chuck Burgi nog veel mooier met een mooie improvisatie aan het einde

Spotlight kid is een hoogte punt van de nieuwe bezetting met schitterende pseudo folk solo en live op fynil net nog iets mooier

No release is erg goed gedaan, en het meest dynamische nummer van de plaat met mooi opkomend intro de song die dan op gang komt in het midden weer rustig met een opbouw naar een zinderende finale.

Magic heb ik niets mee, een commercieel nummer heb ik geen moeite mee als er een artistieke waarde in zit, behalve een eenvoudige melodielijn valt er op gitaargebied weinig te genieten.

Vieleicht das nachster of Maybe next time is een prachtig instrumentaal nummer. Zelf nog jaren geoefend om te spelen. Het eerste stuk wordt slepend gespeeld als een viool dan onderbroken door een pompeus middenstukje, bedankt Don, daarna komt de gitaar goed op gang en mooi tot een einde gebracht, mooi tot in de laatste noot als je er van houdt.

Can't happend here ook een prima nummer met prima solo die met een mooie overgang begint en dan weer naar het nummer toewerkt, een beetje het nieuwe Long live.

Freedom fighter ook goed het refrein is inderdaad wat zwakker

Midtown tunnel vision heeft wel een dijk van rif die zeker veel van Hendrix wegheeft aangevuld met nog wat vibrato, toch even oefenen en vind ik een sterk nummer

Het titelnummer is ook een hoogtepunt in het Blackmore ouvre, prachtig gitaarwerk en keyboardwerk gebaseerd op Beethoven. Een nummer wat zeker zijn invloed heeft gehad op andere gitaristen. Hier hoor je duidelijk van wie Malsteen het heeft. Ook John Norum van Europe is duidelijk beinvloed door Blackmore.

Persoonlijk is klassiek beinvloedde muziek voor mij juist een reden om dit soort bands te liken. De solo's hebben veel inhoud en zijn veel aanhoorbaarder dan gitaristen die alleen snelheid als doel hebben. Deze stroming was in die tijd ook aan het opkomen.

Een prima overgangsalbum weer uitstekend voor gemusiseerd, Blackmore blijft mooie solo's leveren

vergeleken met de top Dio tijd een behoorlijke tegenvaller, maar inderdaad een leuk tussendoortje.

Terwijl ik bezig was de eerdere albums van Rainbow te ontdekken, verscheen in 1981 Difficult to Cure. Kees Baars was uiterst positief in zijn recensie in Oor, ik was dus benieuwd. ‘Zou deze nieuwe zanger het niveau van Ronnie James Dio halen?’ vroeg ik mij af.
Tegelijkertijd las ik berichten dat ik daar niet op moest rekenen. Door de radiovriendelijke aanpak die Blackmore voorstond met Turner als zanger en Rondinelli als drummer was de sound wederom veranderd.

De fonotheek had de plaat spoedig in de bakken staan, zodat ik al snel mijn eigen oordeel kon vellen. De berichten klopten, zo was spoedig duidelijk: Blackmore ging eigenwijs een eenvoudiger (?) muzikale kant op.
Slechts twee liedjes belandden op mijn cassettebandje. I Surrender en Spotlight Kid, ik vind ze nog altijd goed. Dit hield echter ook in dat de rest van de plaat - in mijn beleving - inkakte. De jaren ’70 waren definitief voorbij, welkom in de “gladdere” jaren ’80. Geen Fireball of Stargazer met alle energie en complexiteit die Blackmore indertijd tentoonspreidde.
Niet dat de plaat slecht was: naast de twee goede tracks vond ik vooral de twee instrumentale songs best wel okay. Op kant A sluit Vielleicht das nächster Zeit (oude titel) af en op kant B doet de titelsong hetzelfde. Op deze nummers klinken zowel de klassieke kant als het herkenbare gitaartalent van virtuoos Blackmore volop. In het laatste geval herkende ik het gedicht/lied Ode an die Freude (1785) van Friedrich Schiller en het koordeel uit Beethovens Negende (1823). Blackmore was vaak in Duitsland te vinden, hij had er een schatje én een zoon.
Wat me ook opviel: aan de credits is te zien dat Roger Glover veel liedjes meeschreef en bovendien is Don Airey goed op dreef, dienstbaar als altijd. Desondanks pakken de meeste liedjes me niet, toen niet en nu niet.

Later ontmoette ik jongere fans die juist meer van deze toegankelijkere versie van Rainbow houden: helemaal prima natuurlijk. Daarover werd en wordt (bijvoorbeeld hierboven) eindeloos gediscussieerd, want over smaak valt héél goed te twisten. Dat deden wij vanaf 1979 met elke plaat die Rainbow uitbracht; toen al was het altijd weer vergelijken met de eerste vier albums van Rainbow, de dagen dat Dio in de microfoon zong. Eindeloze welles-nietesdiscussies op het schoolplein!

Tegenwoordig valt me op dat Magic met zijn oh-oh-koortjes goede adult oriented rock is, maar indertijd luisterde ik wat dat betreft liever naar The Babys/John Waite, Foreigner en Kansas, een band die op dat moment eenzelfde muzikale transitie maakte.
Voor mij is dit een aardig plaatje, niet meer en niet minder. De fanatiekere aor-fan zal waarschijnlijk méér sterren geven dan de 2,5 die ik doneer.

Reken mij inderdaad maar tot de fanatiekere AOR-liefhebber - die hier inderdaad een ruime voldoende aan toekent. Ik heb Rainbow leren kennen met de singles van Down to earth en vervolgens met I surrender van dit album. Ik heb die singles nog steeds. De albums waar ze vanaf kwamen, waren korte tijd later ook de eerste albums die ik van de band kocht. Toch was de controverse rond de commercielere koers en het 'betere' Dio-werk me niet ontgaan. Die discussie speelde ook op míjn schoolplein.

De eerdere Rainbow-albums kocht ik pas een paar jaar later, zo'n beetje rond de tijd dat Dio zijn eerste groepsalbum onder eigen naam uitbracht. Ik ben een liefhebber van het stemgeluid van Joe Lynn Turner, maar de ongekende power van de vocalen van Dio, dat was toch wel van een heel andere orde. Voeg daarbij het feit dat de composities op die eerste drie studioplaten door de bank genomen doorwrochter en beter uitgewerkt waren en je snapt dat ook mijn voorkeur uitgaat naar de Dio-albums.

Wat nog altijd niet wegneemt dat ik meer een AOR- dan een pure hardrockliefhebber ben. Binnen dat - overigens beperkte - genre vind ik sommige Rainbow-nummers, zoals Street of dreams, Desperate heart en - van dti album - I surrender en Magic tot de top behoren. Toch vind ik deze plaat als geheel wat wisselvallig. Destijds vond ik Richie's bewerking van de Negende van Beethoven geweldig, maar later raakte ik er op uitgeluisterd en tegenwoordig vind ik het zelfs een beetje flauw.

Naast de twee al genoemde songs vind ik Can't happen here (tweede single, na I surrender), Freedom Fighter en Spotlight kid nog sterke songs in het AOR-genre, terwijl ik No release, met zijn nogal belegen aandoende handclaps, en Midtown tunnel vision ietwat ondermaatse composities vind. Vielleicht das nächste Zeit - ik begreep nooit waarom die titel in het Duits moest op een verder Engelstalige LP, maar RonaldjK geeft hierboven een plausibele verklaring - is dan wel weer een fraai instrumentaaltje, waarop Blackmore beheerst maar overtuigend zijn kunnen toont.
Wel kun je hier al een beetje horen wat op navolgende Rainbow-platen steeds duidelijker werd: hij speelde niet meer op de toppen van zijn kunnen, maar begon wat op zijn lauweren te rusten. Of misschien wilde hij ook zijn solo's gewoon wat radiovriendelijker houden.

"Can get no, Can get no, Can get no realease..."
Ëén van de lekkerste nummers die Rainbow ooit heeft opgenomen... heerlijk gewoon!

Edit: Can get no release

Absoluut, voor mij juist dan ook één van de hoogtepunten op de plaat, ik hou wel van die buitenbeentjes als deze. Past misschien niet in de stijl van de plaat, maar juist daarom voegt het wat extra's toe... en past dus eigenlijk juist heel erg goed, houdt de plaat spannend.


Hear hear...

Ruime 7,5 voor de hele kant A, krappe 7,5 voor kant B. Naar boven afgerond 4 sterren.

1. Rising 9
2. Long Live Rock 'n' Roll 8+
3. Down to Earth 8-
4. Difficult to Cure 7,5
5. Ritchie Blackmore's Rainbow 7

Zeker niet de beste Rainbow plaat, want bv Rising en Long Live Rock 'n' Roll zijn mijn favoriete Rainbow plaatjes. Maar dit is puur jeugdsentiment . Ik had deze vroeger op elpee. Bijeen gespaard door aardbei pluk in de vakantie. Eindelijk nu gevonden op cd en toeval of niet samen aangeschaft met Deep Purple laatste uitstekende "=1"

Toch echt wel een lekker album . Soms een beetje standaard rock. Freedome fighter bijvoorbeeld. Maar No release, spotlight kid en het melige titelnummer maken dit album best interessant. De zang doet me soms wel denken aan de Survivor periode van " Burning hearT"

Dat is ook precies wat Blackmore voor ogen had in deze periode volgens mij.