Rainbow - Difficult to Cure (1981)

Precies zoals ik er over denk met de aantekening dat Difficult to cure toch ook wat mindere nummers bevat als Freedom fighter en het flauwe Magic.Desondanks een degelijk rock album.

Het eerste album met haar goeroe Joe Lynn Turner. De plaat is erg goed voor wat betreft de commerciële hardrock die ze spelen. Maar probleem is dat dat niet mijn ding is, ik vind het helemaal niets. Ik heb ook weinig met deze Rainbow plaat, net als de opvolgers en de voorganger Down to Earth. Geef mij maar Rainbow met ome Dio!
Wat mij betreft staan er drie positieve uitschieters op: No Release (wat wel irritant is, is dat geklap op een gegeven moment), Midtown Tunner Vision en (iets minder) het intrumentaal Difficult to Cure (Beethoven's Ninth). Waar mijn broek van afzakt is toch wel Magic, maar eigenlijk scoort de rest (buiten de hierboven genoemde nummers) een dikke onvoldoende.
Ik geef 2,5 ster....

Joe Lynn Turner is een beregoede zanger, maar na het DIO tijdperk in Rainbow vond ik dit album hooguit een aardige plaat neit meer en niet minder. Bij Rising en LLR & R spatten de nummers van het vinyl. Dat heb ik hier niet mee. Alles lijkt enigszins op de automatische piloot te gaan. Jammer net zoals Bend out of Shape van een duidelijke minder gehalte als zijn beide voorgnagers.

Heer Turner kan aardig zingen, maar zijn stem doet mij niets....

Ik hoor hem liever dan Bonnet. Die schreeuwt wat meer.

Mee eens Rockfan, Bonnet vind ik ook niets bij Rainbow, gek genoeg kan ik hem bij enkele Alcatrazz platen wel waarderen. Wellicht past daar de muziek beter bij zijn stem.

Niets vind ik dan ook weer behoorlijk overdreven.
Maar inderdaad bij een wat hardere plaat komt Bonnet beter tot zijn recht.
Alcatrazz en ook bij Schenker is hij beter op zijn plek.
Op de een of andere manier heb ik een zwak voor deze zanger zijn hard gekwaak.

Op het album uit 1993 Afterlife van Blackthorne gaat hij (dhr Bonnet dus) nog iets harder tekeer. De band ook dus dat komt dan mooi uit. Ik vind het op zijn tijd wel lekker, zolang hij geen live releases uitbrengt.

on-topic: de keuze voor een Amerikaanse zanger hier op ...Cure was wel een bewuste. Ik denk dat het touren door voornamelijk Europa en Japan niet meer de voldoening gaf.

Voor de liefhebbers: Er komt een singles box set met 19 cd singletjes van Rainbow uit eind november. I surrender zal waarschijnlijk niet ontbreken.

Bonnet had met glans Noddy Holder van Slade kunnen vervangen maar na Dio zakte mn broek ook wel af moet ik zeggen. Wat een houthakker. Al deed ie het live wel beter dan Turner in het wat pittiger materiaal.

Zeker een bewuste. Maar zou het niet meer met de $ pop te maken hebben gehad denk je?

Oh ja, dat kan ook natuurlijk. De Yen stond niet meer zo sterk zeker

De $ in ieder geval wel. Ronnie.R tijd

Spitting image hahaha

Een wat vreemde eend in de bijt. Het voelt niet echt als Rainbow. Weet nog dat de plaat uit kwam, heb er eigenlijk niets mee.
Een schamele drie sterren (echt slecht kan het natuurlijk niet zijn).

Ik vind deze wel goed en vind dat dr hier wel erg streng word geschreven dr staat geen slecht nummer op
De heksen en bezemstelen zijn gelukkig helemaal weg (op Down to earth al) want we zitten inmiddels wel in de jaren 80
Moet er ook nog bij zeggen dat de stem van Joe Lynn Turner zels bij kinderen voor kinderen nog goed klinkt

ps Moet er wel bij zeggen dat ik licht beinvloed ben door het concert van de heren dat ik op 13-6-81 heb mogen meemaken in Rotterdam (tevinden op de bootleg Lost in Hollywood)
Toen heefr mn bek wel een paar dagen half open gestaan

"Can't Happen Here" hoorde ik laatst op een internet broadcast voorbijkomen, en verdomd wat lijkt het eigenlijk op het materiaal van de eerste plaat "Ritchie Blackmore's Rainbow", en ook wel op wat Rainbow op het commerciëlere gerichte "Long Live Rock 'n' Roll" ging doen. Ik vind het Joe Lynn Turner tijdperk van Rainbow erg goed! (En dat voor iemand die een groot Dio fan is.)

Het album opent best aardig met de hitsingle I surrender gevolgd door het snelle Spotlight Kid en meeslepende No Release (prima riff/solo). Maar dan komt het infantiele Magic waar naast de vreselijke tekst ook nog eens met de gitaarrif moet worden mee-geoohooht. Deze staat met stip op 1 als worst rainbow song. Het instrumentale Maybe Next time is best aardig maar heb je na een paar keer ook wel gehoord. Het vlotte leuke Can't happen here herrinnert aan de hoogtijdagen van de koude oorlog. De tekst is best leuk om te volgen en zowaar (iets) maatschappij kritisch. De volgende 2 zijn aardige rock songs maar het dak gaat er niet af. De negende van Beethoven vind ik dan geweldig gedaan, met weergaloze solo arrangementen voor zowel Don Airey als Blackmore. Glover en Rondinelli komen wat kleurloos over op dit aardige maar geen geweldige Rainbow album. Op de twee volgende releases revancheert de band zich prima.

Vooral de eerste twee stukken en de instrumentals vind ik de moeite waard. De rockers (Can't Happen Here) rocken eigenlijk voor geen meter in deze studio-uitvoeringen. Grootste breuk met het Rainbow verleden vormt misschien wel Magic. Tijdens het intro heb ik het idee dat ik naar ABBA zit te luisteren. Wel even wat anders dat Kill The King.... Niet onaardige plaat, maar als geheel zeker niet groots.

Lekker rainbow albumpje met Turner! Wel is hier te horen dat de band nog even moet wennen aan de nieuwe richting die ze samen met Turner op willen gaan.
Het album kent een paar mindere nummers, zoals bijvoorbeeld No Release, Magic & Freedom Fighter maar tegelijkertijd ook wel echte classics zoals I Surrender, Spotlight Kid & Can't Happen Here. De plaat sluit trouwens ook wel erg lekker af met Difficult to Cure, en dan doel ik vooral op het instrumentale stuk waar nog wat Beethoven in is verwerkt!

Kortom, dit album mag er zeker zijn en ik vind het gaaf deze op LP te hebben, voor nu hou ik het op een 3 omdat niet heel het album een constante kwaliteit heeft maar dat kan zeker nog groeien!

Dit is ook niet de soort Rainbow waar ik me alle plezier naar luister, maar in vergelijking met het voorgaande album voel ik me hier niet beledigd door absurd domme teksten. Misschien dat ze er wel zijn, maar ik hoor op het eerste gehoor geen cock rock terugkomen die me doet 'cockhalzen'.

Het album bevalt wel non-stop zoetsappige AOR/hardrock. Het vorige album had nog een klein stukje klassieke Rainbow -sound, maar hier is hitgevoeligheid en geliktheid toch beduidend sterker aanwezig. Er is geen Eyes Of The World als epic en de blues is met uitzondering van een instrumentaaltje en Midtown Tunnel Vision bijna compleet verdwenen. Het ergert me hier echter minder, omdat de sound verder best consistent is en de nummers ook weer niet vervelend klinken. Turner is een prima zanger en past voor mijn gevoel beter bij de band dan Bonnet. I Surrender vind ik zelfs best aardig. Midtown Tunnel Vision is ook behoorlijk. En ja, ook het stukje Beethoven op Difficult To Cure bevalt me prima. Gewoon redelijk als album, maar meer dan dat ook zeker niet.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Difficult To Cure
5. Down To Earth

Godallemachtig zeg! Waar ben ik aan begonnen? Ik ging ervan uit dat het materiaal na de Dio-periode minder goed was, maar als het zelfs half zo goed was als Rising, moest het nog wel de moeite waard zijn. Dit album begint glad, commercieel en zoet, wat de stijlwijziging van Down To Earth voortzet, maar songs als No Release en Magic doen echt pijn! Dit is in mijn ogen vooral een belediging naar de fans, met Ode to Joy als dikke middelvinger op het eind. Van dit soort aalgladde meuk gruwel ik. Dan kan Joe Lynn Turner nog zo'n goede zanger zijn. De klassieke Rainbow is onherkenbaar hier. Het muzikale vakmanschap is dood en begraven. Ik weiger dit ooit nog te luisteren.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth
5. Difficult To Cure

"Spotlight Kid" is wel een echt herkenbaar Rainbow nummer. Er is geen nummer van Rainbow uit de Dio tijd die er op lijkt. En toch als er bands en artiesten als Riot, Malmsteen en Axel Rudi Pell vergeleken worden met Rainbow, hoor ik naast "Stargazer" en "Kill the King" ook "Spotlight Kid" terug.

... en dan moet ie Bent Out of Shape nog overleven...

Daar kies ik zelf voor. Ik vind het trouwens wel fijn om de complete discografie van bands te kennen, ook als daar veel zooi in zit.

En met die 1 heeft het album zijn honderste stem binnen haha. Can't happen here, can it?

Dit album kreeg ik dertien jaar geleden voor mijn verjaardag. Sindsdien heb ik het album ook dertien keer gedraaid, gok ik. Dat wil zeggen: voordat ik aan deze marathon begon. De afgelopen dagen heb ik Difficult to Cure vier keer gehoord. Intussen heb ik een overdosis Joe Lynn Turner gekregen, maar het album is niet zo slecht als ik me had herinnerd.
De beste nummers staan vooraan op het album, met Spotlight Kid als hoogtepunt uit de post-Diocarrière van Rainbow. Ook Can't Happen Here bevalt me aardig, deels ook vanwege de tekst. Magic is aanstekelijk. Ik weet dat ik dat geklap en ge-o-o-oh verschrikkelijk moet vinden, maar het nummer luistert stiekem toch wel lekker weg. Daarna, op Can't Happen Here na dus, gaat het toch bergafwaarts met dit album. Vielleicht das Nächste Mal, trekt zonder een moment op te vallen voorbij. Freedom Figher en Midtown Tunnel Fighter zijn vullers die vooral te lang zijn. De nummers komen geen moment tot leven. En dan is er nog een stuk Beethoven. Ik vind het niks. Eigenlijk vind ik rock/metalbewerkingen van klassieke stukken nooit de moeite waard. Hier zijn er dan ook nog van die ratelende synths op de achtergrond, wat een en ander er niet beter op maakt.

Toch is dit album me beter bevallen dan ik van tevoren had verwacht. Halve ster erbij dus.
Difficult to Cure en Down to Earth ontlopen elkaar niet veel, maar omdat dit album me positief heeft verrast, en Down to Earth me tegenviel, plaats ik Difficult to Cure op plek 4.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Difficult to Cure
5. Down To Earth

Ben absoluut geen fan van dit album - zeemzoete rock die nergens naartoe leidt. Geen sfeer, geen rock. Eenmaal beluisterd en zou titel veranderen naar 'difficult to listen'. Long live RJ Dio!!

Tsja, wie een Rising wil horen, moet zeker niet naar post-Dio albums van Rainbow luisteren, dat is algemeen bekend. Hier en daar valt nog wat van die heerlijke hard rock uit de zeventiger jaren te herkennen, maar dan blijft het bij een passage, een overgang, of een riff. Graham Bonnet en Cozy Powell hadden het niet meer op de nieuwe visie van Blackmore, en dus zijn ze vervangen door respectievelijk Joe Lynn Turner en Bobby Rondinelli; twee geweldige muzikanten op hun eigen manier. Interessant weetje is dat Bonnet eigenlijk al materiaal voor deze plaat had ingezongen toen hij wegging, wat betekende dat Turner moest zingen over reeds opgenomen backing tracks. Mede hierom zijn de zangmelodieën hier eigenlijk iets te hoog voor zijn stem. De commerciële richting was nu verzegeld, en de band ging er volledig voor, ook omdat Blackmore de kritische stemmen inmiddels uit de band had gewerkt en had vervangen met yes-men.

Turner is niet te vergelijken met de vorige zangers. Hij commandeert niet als Dio, maar hij heeft een emotionele diepte in zijn stem die Bonnet van de tafel veegt. Zijn gladde stem heeft een melodisch randje welke mij zeer bevalt. Met 'I Surrender', wederom een hit geschreven door Russ Ballard, maakt hij dan ook een zeer goede entree. Wie niet vies is van radiovriendelijke rock uit deze tijd zal zich dan ook goed kunnen vermaken met deze nieuwe Rainbow, denk ik. Andere hoogtepunten voor mij zijn het snelle 'Spotlight Kid' met die heerlijke Blackmore riff, het prachtig gezongen 'No Release', en het heerlijk ontspannen 'Freedom Fighter'. Helaas vind ik de plaat niet het niveau overal vasthouden, en nummers als 'Vielleicht Das Nächtste Mal' of 'Midnight Tunnel Vision' halen de vaart er enorm uit. Ook moet gezegd worden dat de prima luisterbare nummers hier toch als wat zouteloos bestempeld kunnen worden. Daarom vind ik dit de minste Rainbowplaat tot nu toe, maar slecht is het allerminst.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Down to Earth
5. Difficult to Cure

Powell was er inderdaad wel klaar mee na de Down To Earth tour, maar Bonnet is van oorsprong nog veel commercielerThe Marbles - Only One Woman 1968 (YT) en is zelfs nog aan dit album begonnen. Maar het schoot m allemaal niet snel genoeg op of zoiets en is zijn eigen weg ingeslagen.Graham Bonnet - Line-Up (1981) (MM) tot zijn eigen spijt, achteraf dan. Graham Bonnet Regrets Leaving Rainbow: - Blabbermouth.net

I Surrender , geschreven door Russ Ballard die ook Since You been Gone op zijn naam heeft staan, zou een prima Bonnet song zijn geweest. Dan heeft de overgave vielleicht meer impact.