Rainbow - Difficult to Cure (1981)

Mager album. Joe Lynn Turner is een goede zanger, maar hij maakt minder indruk op mij dan zijn twee voorgangers (Ronnie James Dio en Graham Bonnet). Daarnaast is het songmateriaal wat minder, veel van de nummers klinken te commercieel/radiovriendelijk (Down To Earth was ook een vrij commercieel album, maar daar stonden nog aardig wat sterke nummers op naar mijn mening), en soms heb ik een beetje het gevoel alsof ik naar Foreigner luister.
De twee instrumentale (gitaar)nummers hadden van mij niet gehoeven, en Spotlight Kid, Magic en Midtown Tunnel Vision vind ik missers: De keyboardsolo in Spotlight Kid vind ik echt niet in het nummer passen, en de andere twee nummers blijven niet bij mij hangen.
De enige écht memorabele nummers hierop zijn voor mij I Surrender en No Release. Vooral No Release is een erg goed nummer met zijn "verslavende" riff (zoals Casartelli het mooi verwoordde ), en het is een goede combinatie van radiovriendelijkheid en hardrock.

Even voordien heb ik in het kader van de topic “Het Metal Album van de Week” mijn gedacht gezegd voor Emmure – Goodbye to the Gallows (ik ben niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen) en ik zocht een melodieuze plaat. Dit is er één en een heel mooi, ietwat vergeten album, misschien enkel en alleen omdat het met Joe Lynn Turner is? Dat is een drogreden, want hij is een goede zanger. Komaan, Ritchie Blackmore heeft nog nooit met slechte muzikanten gewerkt. Mooie combinatie van de diverse instrumenten met een aantal bijzonder lekkere nummers: I Surrender, Spotlight Kid, Can’t Happen Here, No Release… Ik heb alle albums van Rainbow en dit is een prima album.

Lekker rainbow albumpje met Turner! Wel is hier te horen dat de band nog even moet wennen aan de nieuwe richting die ze samen met Turner op willen gaan.
Het album kent een paar mindere nummers, zoals bijvoorbeeld No Release, Magic & Freedom Fighter maar tegelijkertijd ook wel echte classics zoals I Surrender, Spotlight Kid & Can't Happen Here. De plaat sluit trouwens ook wel erg lekker af met Difficult to Cure, en dan doel ik vooral op het instrumentale stuk waar nog wat Beethoven in is verwerkt!

Kortom, dit album mag er zeker zijn en ik vind het gaaf deze op LP te hebben, voor nu hou ik het op een 3 omdat niet heel het album een constante kwaliteit heeft maar dat kan zeker nog groeien!

Dit is ook niet de soort Rainbow waar ik me alle plezier naar luister, maar in vergelijking met het voorgaande album voel ik me hier niet beledigd door absurd domme teksten. Misschien dat ze er wel zijn, maar ik hoor op het eerste gehoor geen cock rock terugkomen die me doet 'cockhalzen'.

Het album bevalt wel non-stop zoetsappige AOR/hardrock. Het vorige album had nog een klein stukje klassieke Rainbow -sound, maar hier is hitgevoeligheid en geliktheid toch beduidend sterker aanwezig. Er is geen Eyes Of The World als epic en de blues is met uitzondering van een instrumentaaltje en Midtown Tunnel Vision bijna compleet verdwenen. Het ergert me hier echter minder, omdat de sound verder best consistent is en de nummers ook weer niet vervelend klinken. Turner is een prima zanger en past voor mijn gevoel beter bij de band dan Bonnet. I Surrender vind ik zelfs best aardig. Midtown Tunnel Vision is ook behoorlijk. En ja, ook het stukje Beethoven op Difficult To Cure bevalt me prima. Gewoon redelijk als album, maar meer dan dat ook zeker niet.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Difficult To Cure
5. Down To Earth

Godallemachtig zeg! Waar ben ik aan begonnen? Ik ging ervan uit dat het materiaal na de Dio-periode minder goed was, maar als het zelfs half zo goed was als Rising, moest het nog wel de moeite waard zijn. Dit album begint glad, commercieel en zoet, wat de stijlwijziging van Down To Earth voortzet, maar songs als No Release en Magic doen echt pijn! Dit is in mijn ogen vooral een belediging naar de fans, met Ode to Joy als dikke middelvinger op het eind. Van dit soort aalgladde meuk gruwel ik. Dan kan Joe Lynn Turner nog zo'n goede zanger zijn. De klassieke Rainbow is onherkenbaar hier. Het muzikale vakmanschap is dood en begraven. Ik weiger dit ooit nog te luisteren.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth
5. Difficult To Cure

Dit album kreeg ik dertien jaar geleden voor mijn verjaardag. Sindsdien heb ik het album ook dertien keer gedraaid, gok ik. Dat wil zeggen: voordat ik aan deze marathon begon. De afgelopen dagen heb ik Difficult to Cure vier keer gehoord. Intussen heb ik een overdosis Joe Lynn Turner gekregen, maar het album is niet zo slecht als ik me had herinnerd.
De beste nummers staan vooraan op het album, met Spotlight Kid als hoogtepunt uit de post-Diocarrière van Rainbow. Ook Can't Happen Here bevalt me aardig, deels ook vanwege de tekst. Magic is aanstekelijk. Ik weet dat ik dat geklap en ge-o-o-oh verschrikkelijk moet vinden, maar het nummer luistert stiekem toch wel lekker weg. Daarna, op Can't Happen Here na dus, gaat het toch bergafwaarts met dit album. Vielleicht das Nächste Mal, trekt zonder een moment op te vallen voorbij. Freedom Figher en Midtown Tunnel Fighter zijn vullers die vooral te lang zijn. De nummers komen geen moment tot leven. En dan is er nog een stuk Beethoven. Ik vind het niks. Eigenlijk vind ik rock/metalbewerkingen van klassieke stukken nooit de moeite waard. Hier zijn er dan ook nog van die ratelende synths op de achtergrond, wat een en ander er niet beter op maakt.

Toch is dit album me beter bevallen dan ik van tevoren had verwacht. Halve ster erbij dus.
Difficult to Cure en Down to Earth ontlopen elkaar niet veel, maar omdat dit album me positief heeft verrast, en Down to Earth me tegenviel, plaats ik Difficult to Cure op plek 4.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Difficult to Cure
5. Down To Earth

Ben absoluut geen fan van dit album - zeemzoete rock die nergens naartoe leidt. Geen sfeer, geen rock. Eenmaal beluisterd en zou titel veranderen naar 'difficult to listen'. Long live RJ Dio!!

Tsja, wie een Rising wil horen, moet zeker niet naar post-Dio albums van Rainbow luisteren, dat is algemeen bekend. Hier en daar valt nog wat van die heerlijke hard rock uit de zeventiger jaren te herkennen, maar dan blijft het bij een passage, een overgang, of een riff. Graham Bonnet en Cozy Powell hadden het niet meer op de nieuwe visie van Blackmore, en dus zijn ze vervangen door respectievelijk Joe Lynn Turner en Bobby Rondinelli; twee geweldige muzikanten op hun eigen manier. Interessant weetje is dat Bonnet eigenlijk al materiaal voor deze plaat had ingezongen toen hij wegging, wat betekende dat Turner moest zingen over reeds opgenomen backing tracks. Mede hierom zijn de zangmelodieën hier eigenlijk iets te hoog voor zijn stem. De commerciële richting was nu verzegeld, en de band ging er volledig voor, ook omdat Blackmore de kritische stemmen inmiddels uit de band had gewerkt en had vervangen met yes-men.

Turner is niet te vergelijken met de vorige zangers. Hij commandeert niet als Dio, maar hij heeft een emotionele diepte in zijn stem die Bonnet van de tafel veegt. Zijn gladde stem heeft een melodisch randje welke mij zeer bevalt. Met 'I Surrender', wederom een hit geschreven door Russ Ballard, maakt hij dan ook een zeer goede entree. Wie niet vies is van radiovriendelijke rock uit deze tijd zal zich dan ook goed kunnen vermaken met deze nieuwe Rainbow, denk ik. Andere hoogtepunten voor mij zijn het snelle 'Spotlight Kid' met die heerlijke Blackmore riff, het prachtig gezongen 'No Release', en het heerlijk ontspannen 'Freedom Fighter'. Helaas vind ik de plaat niet het niveau overal vasthouden, en nummers als 'Vielleicht Das Nächtste Mal' of 'Midnight Tunnel Vision' halen de vaart er enorm uit. Ook moet gezegd worden dat de prima luisterbare nummers hier toch als wat zouteloos bestempeld kunnen worden. Daarom vind ik dit de minste Rainbowplaat tot nu toe, maar slecht is het allerminst.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Down to Earth
5. Difficult to Cure

Terwijl ik bezig was de eerdere albums van Rainbow te ontdekken, verscheen in 1981 Difficult to Cure. Kees Baars was uiterst positief in zijn recensie in Oor, ik was dus benieuwd. ‘Zou deze nieuwe zanger het niveau van Ronnie James Dio halen?’ vroeg ik mij af.
Tegelijkertijd las ik berichten dat ik daar niet op moest rekenen. Door de radiovriendelijke aanpak die Blackmore voorstond met Turner als zanger en Rondinelli als drummer was de sound wederom veranderd.

De fonotheek had de plaat spoedig in de bakken staan, zodat ik al snel mijn eigen oordeel kon vellen. De berichten klopten, zo was spoedig duidelijk: Blackmore ging eigenwijs een eenvoudiger (?) muzikale kant op.
Slechts twee liedjes belandden op mijn cassettebandje. I Surrender en Spotlight Kid, ik vind ze nog altijd goed. Dit hield echter ook in dat de rest van de plaat - in mijn beleving - inkakte. De jaren ’70 waren definitief voorbij, welkom in de “gladdere” jaren ’80. Geen Fireball of Stargazer met alle energie en complexiteit die Blackmore indertijd tentoonspreidde.
Niet dat de plaat slecht was: naast de twee goede tracks vond ik vooral de twee instrumentale songs best wel okay. Op kant A sluit Vielleicht das nächster Zeit (oude titel) af en op kant B doet de titelsong hetzelfde. Op deze nummers klinken zowel de klassieke kant als het herkenbare gitaartalent van virtuoos Blackmore volop. In het laatste geval herkende ik het gedicht/lied Ode an die Freude (1785) van Friedrich Schiller en het koordeel uit Beethovens Negende (1823). Blackmore was vaak in Duitsland te vinden, hij had er een schatje én een zoon.
Wat me ook opviel: aan de credits is te zien dat Roger Glover veel liedjes meeschreef en bovendien is Don Airey goed op dreef, dienstbaar als altijd. Desondanks pakken de meeste liedjes me niet, toen niet en nu niet.

Later ontmoette ik jongere fans die juist meer van deze toegankelijkere versie van Rainbow houden: helemaal prima natuurlijk. Daarover werd en wordt (bijvoorbeeld hierboven) eindeloos gediscussieerd, want over smaak valt héél goed te twisten. Dat deden wij vanaf 1979 met elke plaat die Rainbow uitbracht; toen al was het altijd weer vergelijken met de eerste vier albums van Rainbow, de dagen dat Dio in de microfoon zong. Eindeloze welles-nietesdiscussies op het schoolplein!

Tegenwoordig valt me op dat Magic met zijn oh-oh-koortjes goede adult oriented rock is, maar indertijd luisterde ik wat dat betreft liever naar The Babys/John Waite, Foreigner en Kansas, een band die op dat moment eenzelfde muzikale transitie maakte.
Voor mij is dit een aardig plaatje, niet meer en niet minder. De fanatiekere aor-fan zal waarschijnlijk méér sterren geven dan de 2,5 die ik doneer.