Rainbow - Difficult to Cure (1981)

Mijn favoriete Rainbow-plaat, wat voornamelijk komt door de uitstekende zang van Joe Lynn Turner. Je zult mij niet horen zeggen dat Dio geen goede zanger was, maar Turner kan de songs beter overbrengen, op mij althans. Hoogtepunten van dit album zijn I Surrender en Can't Happen Here. Leuk album dus.

ik mag deze ook erg graag horen, alleen Rising vind ik nog beter. Een geslaagde poging tot een crossoverplaat. Hoogtepunt is voor mij No release met zijn verslavende riff. 4*

Dit is het eerste album met Joe Lynn Turner als zanger. Ik vind Turner een uitstekende zanger (deed het ook al zo goed op het nummer 'Dreaming' van Yngwie Malmsteen's Rising Force uit 1988). Dit album viel toch wel een beetje tegen gezien de geniale line-up (Don Airey, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Bobby Rondinelli en Joe Lynn Turner - grootheden in het genre!). Toch zijn de instrumentale nummers echt enkele van Rainbow's beste, en het ultieme hoogtepunt is 'Spotlight Kid'. heerlijk! 'Can't Happen Here' is ook heel sterk. De rest doet zeker onder, maar alles is op zijn minst aardig. Niet zo goed als voorganger "Down To Earth" (1979). 3.5/5

In vergelijking met de Rainbow-albums waarop Dio zong, vind ik dit album veel minder. Turner heeft niet zo'n goede strot als Dio, en de nummers zijn mij wat te radiovriendelijk/commercieel, en halen het niveau van Rising en Long Live Rock n Roll niet.

Het eerste album van Joe Lynn Turner, en een favoriet album van Rainbow voor mij. De hele plaat klinkt echt lekker, en is lekker in balans. Ik heb het op vinyl.

Difficult To Cure blijft het prijsnummer dat Blackmore gedurende zijn hele hardrockcarriere in zowel DP als Rainbow live bleef spelen. Beethoven draait zich om in zijn graf maar kan aan het eind.een hysterisch hoongelach niet onderdrukken. Als je dat secuur beluistert kom je tot de ontdekking dat het een authentieke opname is van een *lachzak* , een bandapparaatje in een juten zak die je in de jaren 70 in de feestartikelenwinkel kon vinden. Spotlight Kid, No Release, Can't Happen Here, allemaal toffe tracks. Aan Turner moest ik destijds wennen, ik vond hem minder dan Dio, maar paste voor mij wel beter in de Rainbowmuziek dan Bonnet.

Die lach op het end is toch van Oliver Hardy?

Klopt, die was het ook die op het lachzakbandje was opgenomen

Heerlijke Rainbow plaat. mijn derde indertijd. Na 'On Stage' en 'Down To Earth' weer een 'andere' Rainbow. De nieuwe band leden hadden toch blijkbaar altijd een stem binnen de band. Anders dan het imago van de heer Blackmore doet vermoeden. Met Dio was het echt een soort van Dio band. Nu weer wat meer pop. Maakt(te) mij niet uit. ik vond en vindt het nog steeeds geweldig.No Release, Spotlight kid en I Surrender waren mijn fav's. Ik heb hem onlangs maar eens op cd aangeschaft. Zo'n gebrand ding is toch eigenlijk niks. Voor mij niet alleen jeugd sentiment. Het is gewoon nog altijd een van mijn dierbaarste albums.

Volledig mee eens. Het wat fantasieloze drumwerk van Rondinelli haalt het niet bij het bezeten geroffel van Powell. Blackmore vergeet dat hij een melodievirtuoos is en speelt drie keer hetzelfde riedeltje op I Surrender. Dat deed hij de tien jaar hiervoor niet. Aan het eind denkt de luisteraar "ha, er komt iets moois uit de gitaar" om te worden teleurgesteld - de matige Turner zingt voor de tigste keer dat hij surrendert en we krijgen een fade-out.
Niettemin is I Surrender best een goed liedje, vooral door het uitstekende baswerk van Glover. Dat werd op latere Rainbowalbums ook minder.
Down to Earth was een prima evenwicht tussen het geniale vuurwerk van Blackmore en radiovriendelijkheid. Hier slaat de balans volledig door naar de andere kant, die van AOR. Blackmore raakte er oude fans mee kwijt en kreeg er te weinig nieuwe voor terug. Gevolg: een neerwaartse spiraal.

Het is ook de trend van de jaren 80 geweest dat veel hoogstaande en innovatief musicerende bands hun repertoire gingen aanpassen om toch in de hitlijsten terecht te komen. Het lange gesoleer in nummers die een hele plaatkant in beslag namen paste niet meer bij de smaak en mentaliteit van de steeds sneller wordende samenleving en kan nu commercieel gezien worden beschouwd als een ontwikkelingsfase in de rockmuziek. Alle ingredienten en vondsten daaruit werden verwerkt in compacte catchy hits die vooral geld in het laatje moesten brengen. Zo ook bij Rainbow.

Mager album. Joe Lynn Turner is een goede zanger, maar hij maakt minder indruk op mij dan zijn twee voorgangers (Ronnie James Dio en Graham Bonnet). Daarnaast is het songmateriaal wat minder, veel van de nummers klinken te commercieel/radiovriendelijk (Down To Earth was ook een vrij commercieel album, maar daar stonden nog aardig wat sterke nummers op naar mijn mening), en soms heb ik een beetje het gevoel alsof ik naar Foreigner luister.
De twee instrumentale (gitaar)nummers hadden van mij niet gehoeven, en Spotlight Kid, Magic en Midtown Tunnel Vision vind ik missers: De keyboardsolo in Spotlight Kid vind ik echt niet in het nummer passen, en de andere twee nummers blijven niet bij mij hangen.
De enige écht memorabele nummers hierop zijn voor mij I Surrender en No Release. Vooral No Release is een erg goed nummer met zijn "verslavende" riff (zoals Casartelli het mooi verwoordde ), en het is een goede combinatie van radiovriendelijkheid en hardrock.

Uitstekend album van Rainbow die mij meer doet denken aan Queen dan aan de Rainbow met Ronnie James Dio.

I Surrender en Magic zijn commercieel maar goede composities.

No Release en Spotlight Kid springen er wat mij betreft bovenuit.
Inderdaad is de drummer niet al te goed (hij was één van de drummers die in 1980 solliciteerde als plaatsvervanger voor Peter Criss bij KISS en later duikt hij ondermeer op bij Doro).

Even voordien heb ik in het kader van de topic “Het Metal Album van de Week” mijn gedacht gezegd voor Emmure – Goodbye to the Gallows (ik ben niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen) en ik zocht een melodieuze plaat. Dit is er één en een heel mooi, ietwat vergeten album, misschien enkel en alleen omdat het met Joe Lynn Turner is? Dat is een drogreden, want hij is een goede zanger. Komaan, Ritchie Blackmore heeft nog nooit met slechte muzikanten gewerkt. Mooie combinatie van de diverse instrumenten met een aantal bijzonder lekkere nummers: I Surrender, Spotlight Kid, Can’t Happen Here, No Release… Ik heb alle albums van Rainbow en dit is een prima album.

Met I Surrender opent het album prima, maar nog meer nummers van dat kaliber staan er niet helaas niet op. Het album wordt gevuld met radiovriendelijke hardrock, waarmee de band duidelijk breekt met haar verleden.

I Surrender is een typische Russ Ballard song die erg herinnert aan Since You've Been Gone van voorganger Down To Earth. Leuke opener, dat wel. Maar er is meer. Spotlight Kid en Can't Happen Here zijn heerlijke krakers die zelden zo gemaakt worden. En Joe Lynn Turner is gewoon een fantastische zanger. Vooral met het melodieuze werk zoals hier, weet hij goed raad.
In het titelnummer wordt wat geflirt met Beethoven's negende. En zo kennen we onze Blackmore weer.
Prima plaat dit Difficult To Cure.

Die Russ Ballard nummers vind ik persoonlijk nogal niemandallerig maar natuurlijk worden in de jaren 80 juist die de meest bekende Rainbow hits ever. Gelukkig is de rest op dit album van ouderwetse kwaliteit.

Bij nader inzien zou dat best eens kunnen. Ik heb een bijna identiek geluidseffect ontdekt aan het eind van het nummer ''Lazy Poker Blues'' van de Quo. Die lijkt idd het meest op de originele lachzak. Of ze allebei van Ollie afkomstig zijn is mij niet bekend.

Ik vind dit persoonlijk het minste album van de Joe Lynn Turner era. Toch best enjoyable om naar te luisteren op z'n tijd. Hoogtepunten: I Surrender, No Release en Vielleicht das Nächste Mal. Verder speelt hier een goede band. Goede bass, drums, gitaar, zang en goede liedjes. Weliswaar een stuk commercieler en radiovriendelijker, wat veel Dio-Rainbow fans niet leuk vind vinden, maar ik kan daar best van genieten als de liedjes goed zijn.

Ik wil verder nog even reageren op M.Nieuweboer, op de volgende zin: 'Het wat fantasieloze drumwerk van Rondinelli haalt het niet bij het bezeten geroffel van Powell'.
Serieus, als Powell al beter was, dan is hij niet heel veel beter dan Rondinelli. Ritchie heeft na Powell een goede vervanger geselecteerd, die kwa techniek en creativiteit niet onder doet voor Powell.
Ik vind Powell verder een hele goeie drummer hoor, maar bij het album Down To Earth vind ik hem vrij saai en ongeinspireerd drummen. Dit kan komen omdat hij de stijl waar Rainbow naartoe ging misschien niet leuk vond. Maar dan vind ik de drums op dit album iig beter.

Ik vind dit een matig album. Sommige nummers zijn goed (I surrender, Spotlight kid, Can't happen here) maar verder teveel middelmaat wat mij betreft. Doe mij dan maar Bent out of shape.

Toch maar weer eens in de speler omdat ik in geen tijden No Release heb gehoord. Machtig nummer. Turner doet het goed hier, al werd hij meteen op twee instrumentale nummers getrakteerd. Turner mocht meeschrijven aan Freedom Fighter en Midtown Tunnel Vision. Ook meteen de minste nummers; dat refrein van Freedom Fighter is me nooit bevallen. Voor de rest een goed album.

De Rainbow remasters met JLT aangeschaft, maar ik vind dit toch met afstand de minste eigenlijk. De nummers doen me niet zoveel in tegenstelling tot Straight Between The Eyes en Bent Out Of Shape wat ik wel sterkere platen vind.

Ik weet dat het vloeken in de kerk is, maar ik heb met Richie Blackmore nooit het WoW gevoel gehad en dat zal ook wel niet meer gebeuren.

Dat is inderdaad vloeken in de kerk! Ritchie is namelijk de BESTE!!!!

Oh, en ik maar denken dat dat van Gaal was

Ik vind dit het minste album van Rainbow.
Freedom Fighter en Midtown tunnel vision zijn de beste nummers.
Ik vind het raar dat de b kant van de single Can't happen here
Jealous Lover niet op het album is gekomen.

Ik heb eigenlijk wel een zwak voor deze plaat. Een van mijn eerste LP's, en zeker een van de meest gedraaide. Turner kan best een aardig moppie zingen, in de studio. Live vind ik hem zwaar tegenvallen.

Blijkbaar was noord amerika the holy grail voor ritchie geworden. Rainbow moest het daar gaan maken. Met weer een nieuwe zanger die op zich wel een aardige kikker heeft. Maar zijn voorgangers zijn beter veel beter zelfs. En zelfs powell vertok of moest vertekken. Toch personeels wisselingen die zich gaan wreken athans naar mijn idee. Rainbow werd bijna een aor band. Blijkbaar wilde ritchie hoe dan ook overleven. En zelfs hij de man met een ego van heb je me jou daar wilde best inleveren. De guitaar is lang niet meer het instrument waar een hoop om draaide. Geen lange uitgesponnen nummers meer waar combinatie van sfeer,guitaar,drums,synt de boventoon voert. Reken daar de prachtige zang van vooral dio en in mindere mate van bonnet bij pfffff. Dat rainbow voor een meer mainstream koers koos werd natuurlijk al duidelijk op de vorige cd.

Ach het is wel leuk en aardig. Af en toe komt de klasse nog wel bovendrijven. Maar er gebeurd naar mijn idee veel te weing. Te glad te netjes te amerikaans te maintream. Matige nummers die bijna nooit echt kunnen inponeren. Het klinkt me allemaal iets te geforceerd. Freedom fighter bijv op zich een van de betere nummers. Maar het echte vuur kan en mag vooral niet ontbranden. Want we gaan de amerikaanse markt op he. En daar houd dat nette publiek niet van. Dan word het allemaal net iets te heftig voor uncle joe en aanhang.

Wat een vreselijke hoes trouwens

Wijs me maar aan waar Rondinelli meer doet dan simpelweg vier klappen in de maat uitdelen en waar hij creatief is. Ik beloof je dat ik het nauwkeurig zal naluisteren.
Kijk, ik ben een onverbeterlijk en ongegeneerd fan van Blackmore. Dus probeer ik keer op keer iets te vinden uit de periode met Turner dat wél de moeite waard is. Inmiddels ken ik ook het concert in San Antonio. Spotlight Kid is nog wel goed, daarna wordt het zo saaaaaiii. En Doogie White zingt in 1996 Spotlight Kid ook nog eens beter.
No Release heeft inderdaad een uitstekende riff. De solo is geweldig. Rondinelli en Turner verpesten het nummer.
Frustrerend.

de hoes was eerder door black sabbath afgekeurd voor hun never say die album. het is vreemd dat blackmore dio's hang naar het mystieke en de middeleeuwen niet zag zitten als je kijkt waar hij nu is met blackmore's night. op mijn lp staat nog het slechte duits vielleicht das nachster ZEIT. (een letterlijke vertaling van maybe next time). midtown tunnel vision heeft een hendrixintro (comin' to get ya). magic is het zwakste schakel op dit album en het titelnummer is de hoofdprijs. turner lijkt op elk nummer tegen zijn kunnen aan te zingen en powell word node gemist.

En dan toch vier pingels sugartummy?

En nu maar eens hopen dat er ook een reactie komt suga
Waarom reageer je bijna nooit dude? Dit is toch oa een reageer forum toch?
Maar je blijkt daar tot nu toe immuun voor te zijn.
Tevens heb je een uitgesproken mening en daar is niks mis mee dus kom op dude.
Lekker ruzie maken ha