Jimmy Page & Robert Plant - Walking into Clarksdale (1998)

Zwakke plaat dit, tamelijk ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd klinkt het allemaal, met weinig aansprekend songmateriaal. De hierboven reeds aangehaalde plaat Coverdale/Page is lichtjaren beter!

Lang geleden dat ik hem heb geluisterd maar ik heb het altijd een geweldig album gevonden.

Een prachtige Most high!

Voor mij juist het omgekeerde. En dan met name het songmateriaal en de stem van Coverdale.
Het enige nadeel van deze plaat is dat die nogal dof klinkt. Tijd voor een geremasterde versie.

Grappig toch hoe smaken kunnen verschillen. Is ook wel mooi.

Mensen hemelen Steve Albini op, maar wat doet hij hier nu toch? Ik weet hoe ze dachten ten huize Plant/Page : Hey Albini deed Nirvana, die hadden veel succes dus laten we dat ook doen maar wat is deze productie slecht. De vocals zijn opgenomen met niet het minste effect, alsof het Big Black is. De gitaren klinken zo cheap amp style, de stem verzuipt, Albini zet stemmen zelden op de voorgrond maar het is wel Plant hé, het is gewoon bar en barslecht. Het materiaal is al niet super maar dat brengt het helemaal naar beneden. Dikke duim dat ze de moeite wilden doen om eens iets te proberen, maar wil niemand dit eens hermixen en remasteren?

Dit was destijds big news; Plant en Page gaan weer samenwerken. Dit nieuws werd opgeblazen tot haast mythische proporties.
Wat wel vaker het geval is bij dergelijke omstandigheden; de verwachtingen liggen dermate hoog, dat moet wel een toekomstige klassieker opleveren.
Ook ik heb de plaat destijds aangeschaft maar erg vaak is deze geluidsdrager niet uit zijn hoes gekomen.
Onwillekeurig denk je terug aan de jaren met Zep, hier en daar hoor je nog wel flarden die daar naar verwijzen, maar Walking into Clarksdale tikt nagenoeg nergens het niveau aan uit de begindagen.
Dat is ook niet erg, het is ook wel weer mooi dat de heren niet krampachtig vast hielden aan het verleden.

De songs op deze schijf zijn overwegend rustig van aard en staan vol met arrangementen die het folkgenre eer aan doen.
Ik moet eerlijk bekennen dat de meeste nummers mij weinig boeien. Het meanderende Blue Train vormt de eerste track op de schijf dat mijn aandacht trekt.
Echter de spanning wordt bij lange niet een dikke 6 minuten vastgehouden.

Steve Albini werd destijds aangetrokken als producer vanwege zijn verdienste bij alternatieve bands als Nirvana. Het zijn de jaren 90, dus dat betekent een sobere productie, de zang hoeft niet vooraan in de mix, en de sound hoeft niet te sprankelen moeten ze gedacht hebben.

Kortom, Albini gaf dit plaatje een alternatief randje meegeven, zijn signatuur moest duidelijk waarneembaar zijn.
Alsof ik naar een lo-fi album zit te luisteren, wat een vreselijk dof geluid.

Nee, slecht is Walking into Clarksdale niet, daarvoor staan er nog best een aantal aardige ideeën op de schijf. Maar aardig is te weinig om te spreken van een goede schijf. En die productie.....

Mager album van 2 grootheden