Frank Zappa - Broadway the Hard Way (1988)
mijn stem
85 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Barking Pumpkin
-
Elvis Has Just Left the Building (2:25)
-
Planet of the Baritone Women (2:48)
-
Any Kind of Pain (5:42)
-
Dickie's Such an Asshole (5:46)
-
When the Lie's So Big (3:38)
-
Rhymin' Man (3:50)
-
Promiscuous (2:02)
-
The Untouchables (2:26)
-
Why Don't You Like Me? * (2:58)
-
Bacon Fat * (1:29)
-
Stolen Moments * (2:58)
-
Murder by Numbers * (5:37)
met Sting
-
Jezebel Boy * (2:27)
-
Outside Now * (7:50)
-
Hot Plate Heaven at the Green Hotel * (6:41)
-
What Kind of Girl? * (3:17)
-
Jesus Thinks You're a Jerk (9:15)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
37:52
(1:11:09)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 28 november 2008, 20:39 uur
Nou ik heb deze dan eindelijk (op vinyl nog wel 
), maar wat een geproduceerd plaatje zeg. Opzich heeft 'ie wel wat weg van Zappa Meets The Mothers Of Prevention, niet echt losjes á la Zappa.
Veel van de nummers zijn veel gespeeld op concerten, wat misschien ook wat van invloed is op het schijnbaar geforceerde geluid op deze plaat.
Des al niet te min een zeer matige Zappa plaat, waar een aantal aardige nummers op staan die live beter klinken dan op deze vinyl versie.
3.0*
), maar wat een geproduceerd plaatje zeg. Opzich heeft 'ie wel wat weg van Zappa Meets The Mothers Of Prevention, niet echt losjes á la Zappa.Veel van de nummers zijn veel gespeeld op concerten, wat misschien ook wat van invloed is op het schijnbaar geforceerde geluid op deze plaat.
Des al niet te min een zeer matige Zappa plaat, waar een aantal aardige nummers op staan die live beter klinken dan op deze vinyl versie.
3.0*
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 12 mei 2013, 08:56 uur
“Well, four years ago Jimmy Swaggart said this about me: He said this here song by The Police, "Murder By Numbers," was written by SATAN! Performed by the sons of SATAN! BEELZEBUB! LUCIFER! THE HORNED ONE! I wrote the fuckin' song, alright?” (Sting in Murder by Numbers)
Samen met Guitar, YCDTOSA 1 en YCDTOS2 is deze Broadway the Hard Way het vierde album van de beste man in 1988. Tijd om nog eens flink tegen heilige huisjes te schoppen: het Witte Huisje, het Huisje van God, het Huisje van Vrouwe Justicia. Niet alleen was hij een begenadigd componist en fantastische gitarist, Frank Zappa kon zijn zeer uitgesproken mening op een bijzonder vlijmscherpe én vaak humoristische wijze verwoorden. Dit album laat daarvan een staaltje horen…
Natuurlijk is het grotendeels cabaret met een big band, grappen en grollen, het laat een andere en heel politiek geïnspireerde kant zien van Frank Zappa maar in dat jaar had je toch keuze genoeg qua albums en afwisseling is goed. De politici waren verre van zijn beste vrienden, het bericht van Antonio op 29/11/2008 schetst goed het tijdskader. Ik ga niet het volledige album ontleden maar wijzen op enkele zaken: de nog altijd o zo warme stem van Ike Willis, de prachtige ingetogen gitaarsolo in Any Kind Of Pain, de iets zwaardere gitaarsolo in Dickie’s Such an Asshole, de vele kleine muzikale verwijzingen in Rhymin’ Man en andere nummers, de sneer naar Michael Jackson naar Why Don’t You Like Me, Murder by Numbers met gastrol voor Sting, een prachtige versie van Outside Now en natuurlijk het briljante Jesus Thinks You’re a Jerk.
Met de teksten voor mij heb ik hier en daar toch flink moeten lachen. Gedateerd door al die namen en het tijdskader? Ach, de namen zijn veranderd, hun streken zijn dezelfde gebleven. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. De aard van het beestje kun je haast niet veranderen, kan je er beter flink de spot mee drijven. Lachen is gezond.
Samen met Guitar, YCDTOSA 1 en YCDTOS2 is deze Broadway the Hard Way het vierde album van de beste man in 1988. Tijd om nog eens flink tegen heilige huisjes te schoppen: het Witte Huisje, het Huisje van God, het Huisje van Vrouwe Justicia. Niet alleen was hij een begenadigd componist en fantastische gitarist, Frank Zappa kon zijn zeer uitgesproken mening op een bijzonder vlijmscherpe én vaak humoristische wijze verwoorden. Dit album laat daarvan een staaltje horen…
Natuurlijk is het grotendeels cabaret met een big band, grappen en grollen, het laat een andere en heel politiek geïnspireerde kant zien van Frank Zappa maar in dat jaar had je toch keuze genoeg qua albums en afwisseling is goed. De politici waren verre van zijn beste vrienden, het bericht van Antonio op 29/11/2008 schetst goed het tijdskader. Ik ga niet het volledige album ontleden maar wijzen op enkele zaken: de nog altijd o zo warme stem van Ike Willis, de prachtige ingetogen gitaarsolo in Any Kind Of Pain, de iets zwaardere gitaarsolo in Dickie’s Such an Asshole, de vele kleine muzikale verwijzingen in Rhymin’ Man en andere nummers, de sneer naar Michael Jackson naar Why Don’t You Like Me, Murder by Numbers met gastrol voor Sting, een prachtige versie van Outside Now en natuurlijk het briljante Jesus Thinks You’re a Jerk.
Met de teksten voor mij heb ik hier en daar toch flink moeten lachen. Gedateerd door al die namen en het tijdskader? Ach, de namen zijn veranderd, hun streken zijn dezelfde gebleven. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. De aard van het beestje kun je haast niet veranderen, kan je er beter flink de spot mee drijven. Lachen is gezond.
* denotes required fields.