Frank Zappa - Broadway the Hard Way (1988)

Nou ik heb deze dan eindelijk (op vinyl nog wel ), maar wat een geproduceerd plaatje zeg. Opzich heeft 'ie wel wat weg van Zappa Meets The Mothers Of Prevention, niet echt losjes á la Zappa.

Veel van de nummers zijn veel gespeeld op concerten, wat misschien ook wat van invloed is op het schijnbaar geforceerde geluid op deze plaat.

Des al niet te min een zeer matige Zappa plaat, waar een aantal aardige nummers op staan die live beter klinken dan op deze vinyl versie.

3.0*

Dit is een live plaat.....

Correct, maar ondanks dat er geen over-dubs zijn gebruikt, klinkt het allemaal toch wat plastischer en wat cleaner op de een of andere manier. Niet mijn live plaat dus.

Dan mis je dus de helft van de hierboven genoemde tracks.

Dit is een album waarbij je op de hoogte dient te zijn van de tijd waarin hij is opgenomen en de concepten en uitgangspunten waarover de nummers gaan.

Opgenomen tijdens de 1988 Broadway The Hard Way Tournee, dat mag bekend zijn.
Maar 1988 was ook het jaar van de Amerikaanse Presidentsverkiezingen, waarin het Amerikaanse volk na 2 x 4 jaar Ronald Reagan, een nieuwe leider mocht kiezen.

Zoals bekend was Zappa een felle tegenstander van Reagan en zijn politiek en riep hij zijn publiek bij de concerten dan ook massaal op om gebruik te maken van hun stemrecht, om zo het land weer op de rails te krijgen na 8 jaar Reagan.

Ook probeerde hij jongeren die bij zijn concerten aanwezig waren zover te krijgen om zich te registreren als stemgerechtigde, iets wat een hele hoop jongeren in de VS niet waren.

Het album als geheel is dus behoorlijk politiek geladen en op het oog ietwat gedateerd (aangezien het allemaal 20 jaar geleden was), maar de muziek is nog steeds tijdloos.

En als er 1 ding is waarin Zappa helaas gelijk gekregen heeft, dan is het wel het feit dat, na 8 jaar Bush, de grens tussen kerk en staat in de VS vrijwel onzichtbaar is geworden, met alle nadelige gevolgen van dien.
Dit is o.a. waar Jesus Thinks You're A Jerk over gaat.

Maar, als je meer wilt weten over de achtergronden van deze en een hele hoop andere Zappa Platen, bestel dan via Bol.com het volgende boek:

The Words and Music of Frank Zappa van Kelly Fisher Lowe

Een zeer goed boek met de achtergronden en trivia achter de platen, de songs en de teksten.
Nadat je dit boek gelezen hebt, zul je zelf met andere (en positievere) ogen kijken naar Thing Fish !!!

Tijdloos vind ik deze plaat absoluut niet.

Wat niet wegneemt (of wellicht juist bevestigt) dat het inderdaad een goed tijdsdocument is.

Muzikaal weinig interessant, afgezet tegen de rest van zijn oeuvre.

Ik vind dat je deze plaat tekort doet. Hier speelt een verschrikkelijk goede bigband.
"Elvis has just left the building", "Planet of....."en "Why don`t you like me" zijn gewoon erg grappig, "Dickie`s Such an asshole" en "What Kind of Girl" zijn geweldige blues nummers. "Rhymin Man" heb ik altijd al brilliant gevonden. Als ik iemand een voorbeeld van Zappa wil laten horen, draai ik vaak "Rhymin Man". Dat geeft vrij goed weer waar de band toe in staat is met al die muzikale intermezzo`s van een aantal seconden.
Verder zijn alle teksten erg goed. Veel nummers komen op geen enkel ander werk van Zappa voor. Behalve nummer 4,14,15,16 en 17. (voor zover ik weet)

En dat stukje dat ie Mr. Sting introduceert en dat ze dat nummer "Murder by Numbers" gaan spelen is toch ook een hoogtepunt.

Dat klopt.

Van de 1988 band samenstelling vind ik dit het minst goede album. Ik vind het teveel op cabaret lijken, en vaak teveel gepiel en gefrobel. Geef mij maar de serieuze en pure jazzy Zappa van Make A Jazz Noise Here, die ligt mij het meest. Dit album heeft ook zeker zijn aardige momenten. Ik vind hem zelfs een 3* waard, maar er zijn platen waar ik nu eenmaal meer van kan genieten en waar ik meer passie en virtuositeit in vind zitten dan deze. Deze blijft op zijn tijd wel goed, maar je moet er wel echt voor in de stemming zijn vind ik. Als ik aan Zappa denk, dan denk ik niet snel aan deze plaat. Ik zet dan vaak wat anders op. Ik ben wel blij dat ik hem org in bezit heb, want dat is dit album zeker waard. Misschien dat ik deze wat vaker zou moeten beluisteren om hem als echte topplaat te kunnen aanmerken.

je vergeet nog te vermelden dat je de eerste 3 platen van zappa niks
vind

Klopt niet, ik vind Absolutely Free best aardig. Want die heb ik org in huis nu.

Amen ricardo, die mening ben ik ook volledig toebedeelt. Ik luister overigens liever de vinyl versie, die duurt maar 1 schijfje lang

De minste 1988 plaat, maar nog steeds erg goed. Op tijden erg comisch, en de band mag er zeker zijn. Met name de blazersectie komt hier een daar flink warm naar voren.

Dit is waarschijnlijk ook de meest ideale Zappa band voor dit soort materiaal met Ike, Ray en Bobby.

Edit: uiteraard geen Ray maar Mike.

Hilarische Zappa liveregistratie . Groots opgezet met een uitgebreide band . Heel aardig is ook Murder By Numbers met Mr. Sting (zoals Zappa hem aankondigt ) deze krijgt een vette jazzbenadering .
Tuurlijk is het af en toe misschien iets te verhalend allemaal , maar ik lig toch in een kreuk bij Jesus Thinks Your A Jerk .
De kracht van Zappa ligt toch buiten het fabelachtige musiceren , absoluut in de onderwerpen van zijn songs . Schockerend , controversieel , maar ook dolkomisch .
Het is ietwat klinisch allemaal , maar ik vind het toch een genietbaar album .

Bacon Fat is overigens in de originele versie van André Williams ook al een hilarisch nummer...

Heerlijke plaat dit, en begin deze steeds meer te waarderen.

De albums van de 1988 band zijn geluidstechnisch en wat productie betreft toch echt perfect.

Alle 3, deze, Make A Jazz Noise Here en The Best Band You Never Heard In Your Live.

Het nummer outside now vind ik het mooiste nummer, want daar zit een lekker dromerige sfeer in, waar je je lekker op kunt meevoeren en alles even lekker kunt vergeten. En natuurlijk erg lekker gitaarwerk zit in dat nummer.

Voor mij is het beste nummer van dit album Outside Now.

Er zijn mensen die beweren dat Zappa wars was van emoties en dat zijn muziek en teksten kil en harteloos waren.

Maar een nummer als Outside Now bewijst dat Zappa wel degelijk muziek kan maken met een emotionele lading (of Frank dat bewust zo bedoeld heeft is een tweede, maar het gaat erom wat je er als luisteraar zelf bij voelt...), wat een ontzettend mooi en bijna (voor Zappa's begrippen althans) emotioneel nummer.

Het komt bij tenminste nog immer regelmatig voor dat ik bij beluistering van 1 van de vele versies een lichte brok in mijn keel krijg

en luister eens naar bijv st etienne, of een blessed relief, of een watermelon

naja, zappa vond dat bijv een emotie als verdriet gewoon een tijdelijk chemisch onbalans was in hersenpan, meer niet

Ik had deze plaat vandaag mee in de auto naar het werk, en draai hem nu op dit moment in huis af op mijn zeer sublieme geluidsinstallatie.

Dan komt het geluid echt op je af en kan ik echt wegdromen op dat nummer.

Ik vind nummer 15, Hot Plate Heaven At The Green Hotel ook een erg lekker nummer, en 1 van de beste hoogtepunten van dit album. St Etienne is een wat rare eend in de bijt op het elecktronische album Jazz From Hell, maar ook 1 van de mooiste nummers van Zappa ooit.

Why Don't You Like Me gaat over Billy Jean Van Michael Jackson, grappig om dat te horen, want ik was na de vele nieuwsuitzendingen even zat van de berichtgevingen over Michael Jackson zijn overlijden, hoor je nota bene die naam weer op een Zappa cd, had ik niet verwacht. En het is dezelfde melodie als het nummer Tell Me You Love Me van Chunga's Revenge. In het nummer Stolen Moments zit ook een heerlijk relaxte sound in, perfect voor de late uurtjes, en zeer goed gedaan van de saxofoon speler. Heerlijk stukje ook gewoon.

Zappa heeft 3 albums uitgebracht met de 1988 band, daarvan vind ik Make A Jazz Noise Here het beste album, en daarna deze. The Best Band vind ik ook erg goed, maar minder goed dan de eerder door mij genoemde 2 albums.

Deze plaat lijkt toch wat ondergewaardeerd te worden in Zappa's discografie. Ik heb hem nu zo'n 7 jaar maar het lijkt alleen maar beter te worden. De rest van de 88-tour is inderdaad al net zo geweldig. Jammer dat er van deze periode niet meer 'nieuwe' platen uitkomen, want er zal vast nog meer op de plank liggen.

Muzikaal gezien vind ik deze cd juist zeer knap met telkens weer verrassende wendingen. Wel lijkt het geluid op 'make a jazz noise here' wat warmer dan hier. Ik kan me die kritiek wel voorstellen.

Het origineel...

Lang leve Youtube

Ja, en het is gewoon met ongelovelijk veel plezier gedaan. Neem Jesus Thinks You're a Jerk:



Nou ik heb geen enkele idee wat Zappa hier bedoelt, en Ike vermoedelijk wel. En hij had het er gewoon uit kunnen knippen, maar ik ben dolblij dat hij dit soort dingen in de opnames van deze plaat heeft laten zitten, want het is nog meer genieten als je hoort met hoeveel plezier Zappa, Ike en Bobby continue tekstregels herschrijven, en rijkelijk te voorzien van conceptual continuity clues en secret words.

Deze plaat laat Zappa niet alleen als geweldige componist of uitstekende gitarist horen, maar ook als iemand die een vermakelijke show neer kon zetten, iets wat je normaliter alleen goed in video-opnamen zou zien.

Zappa bedoelt met Pat de televisie-predikant Pat Robertson, die in 1988 in de race was als Republikeins kandidaat voor het Presidentschap van Amerika, iets waar Frank totaal op tegen was...

Zo, weer wat geleerd

Dat wist ik wel, en wie Pat is komt wel heel duidelijk naar voren op het album. ik doelde meer op het "No fuckin' way, Ike, You know what I mean". Moet een grap tussen Zappa en Willis zijn geweest... Wie weet omdat Zappa zelf als kandidaat mee zou hebben gedaan . Die ambitie heeft hij de laatste jaren van z'n leven nooit onder stoelen en banken gestoken.

t.o.v andere Zappa platen vind ik dat deze toch wel behoorlijk onderschat word, en dan bedoel ik het stemgemiddelde, dat had ook met gemak minimaal 4* moeten zijn eigenlijk. Ik vind dat deze wel bij mijn beste 10 Zappa albums hoort van de 45 die ik van de beste man in huis heb.

Wat een gedateerde flauwe grapjesplaat is dit toch. Outside Now en de Hot Plate zijn misschien wel goed, maar overbodige reprises. Houd je over Planet of the Baritone Women en Murder by Numbers. Beetje magertjes dus.

welnee, gewoon nog 10 keer draaien en je concludeert dat het weer een topper is

@ Joy

Net toen ik je berichtje las zat ik te luisteren naar King Kong van Electric Aunt Jemima. Misschien ook wel weer een overbodige reprise met flauwe grapjes, maar ik vind het tenminste leuk om naar te luisteren. Dat kan ik van Broadway niet zeggen.
En van 10 keer draaien word je in de regel magerder dan vetter.