Frank Zappa - Broadway the Hard Way (1988)

bij zappa niet, net andersom, geloof mij nou maar, ik heb vele zappaplaten na 1 a 2 beurten afgeschreven, totdat ik toch maar eens ging doorzetten

Dan ben je waarschijnlijk geen echte fan. Ik vind elke Zappaplaat bij de eerste keer beluisteren helemaal geweldig. Pas daarna plaats ik het in perspectief en ga ik kritisch worden.

?
Lather vind ik de beste plaat van Zappa, maar die vond ik voor een groot gedeelte de eerste paar keer niet door te komen.

Deze plaat vond ik dan persoonlijk weer meteen prachtig en die is goed gebleven. Diverse prachtplaat.

nee ik ben geen 'echte' fan, whatever that may be

een hoop kolder justus

iedere zappalaat vanaf luisterbeurt 1 geweldig vinden komt mij over als wel erg geforceerd willen laten weten dat je zappa waardeert, en is ook gewoon onzin

Ook weer onzin inderdaad.

Sommige Zappa albums spreken mij vanaf de eerste luisterbeurt ook niet aan (Jazz From Hell bijvoorbeeld). Maakt mij dat geen echte fan, ondanks het feit dat ik 53 lp's van de beste snor in de kast heb liggen en menige plaat ook nog eens op cd, aangevuld met de Vaulternativereleases? Ik dacht het niet.

Ach een echte fan? Volgens mij zijn dat juist de mensen die posters van hun idool boven hun bed hebben hangen. Ik vind ook lang niet alles goed van Zappa. Sterker nog, toen ik jaren terug voor het eerst Sheik Yerbouti hoorde, vond ik het maar melige onzinnige onzin. Jaren later nog eens beluisterd, en toen viel het ineens wel. Ik heb eigenlijk nog nooit een Zappa album gehoord die ik gelijk al super vond. Voor mij zijn het allemaal groeialbums. De albums van de 1988 band vind ik zowel geluidstechnisch als technische instrumentenbeheersing van de artiesten, de beste band van van zappa ooit. Alleen vind ik soms oudere albums wat meer sfeer bezitten, en wat autentieker aandoen.

Nietemin vind ik dat op alle fronten een topproduct als dit album ik mijnerzijds niets anders kan geven dan de welverdiende 5*

Paar berichten verwijderd.

Berichten verplaatst naar Frank Zappa

Zeker niet de beste van Zappa, maar toch altijd nog vele malen beter als veel andere platen. Dus zeker meer waard dan 2 sterren, vind ik. Maar dat is maar een mening

Niet de beste? Ik vind dat dit zeker in mijn Zappa top 15 voorkomt. Alles is goed, virtuositeit, zang, en de geluidskwaliteit is ook super. Voor mij zeker een 5* album van Zappa en 1 van zijn betere platen.

Er is trouwens een boek uitgekomen over de tournee, band en vroegtijdige ondergang van de 1988 band van Zappa.

Zappa: The Hard Way

Geschreven door Andrew Greenaway en met hem is nu een interview te lezen via onderstaande link:

Killuglyradio

Vreemd, mijn beoordeling is er de vorige keer op de een of andere manier niet doorgekomen. Ik zie dat nu pas, maar ik weet zeker dat ik begin vorig jaar gestemd had.

Vast en zeker ten overvloede, maar samen met The Best Band en Make A Jazz Noise Here heeft Zappa ons toch een schitterend overzicht van zijn tour uit 1988 nagelaten. Deze richt zich voornamelijk op nieuw werk, en is minder indrukwekkend dan de andere twee platen. Een toegankelijker album dat qua stijl aansluit bij Zappa's andere werk uit de jaren '80.

Verschilt de elpee nog van de cd, los van het feit dat er minder nummers op staan?

Niet zoveel, op vinyl is Jesus Thinks You're A Jerk afsluiter van kant 1 (dus dat staat hierboven ook eigenlijk niet helemaal goed aangegeven) en Dickie's Such An Asshole (opener kant 2 dus) heeft een introotje dat op de cd is vervallen:

ZAPPA: "Alright ... CNN ran a story last week about this new product that has been developed for our prison system ... it is called 'Confinement Loaf'. Now, what it is is bean by-products compressed into a loaf ... which is administered to problem prisoners ... their diet would be a slice of 'Confinement Loaf' and a cup of water ... and it seems to mellow them up right away ... So my question is: How long before 'Confinement Loaf' appears in United States high schools?"

zie ook deze link:
Broadway the Hard Way - lukpac.org

Zappa had de naam alles perfect muzikaal georganiseerd te hebben en dat je welhaast een fotografisch geheugen moest hebben om e.e.a. ook live goed neer te kunnen zetten. Niet voor niets dat zijn back-up muzikanten zijn met de hoofdletter M.
Soms kan het als een spontane improvisatie overkomen, maar alles tot aan de kleinste geluidseffect is geregisseerd en getimed door de maestro zelf. Dit is muziek in optima forma.

Zoals ik net al bij Them Or Us zei: de familie Zappa is nu echt officieel gek geworden en de weg naar de fan en alle vorm van realiteit verloren !!!

Ze bieden een zootje originele Barking Pumpkin Releases op viny aan, waaronder Broadway The Hard Way.

Prijs ? Voor een ''schamele'' $150.00 heb je de

Voor de liefhebbers, ik kwam net de allereerste versie van Dickie's Such An Asshole tegen.



Het nummer stond toen nog bekend als The San Clemente Magnetic Deviation...

edit: hierbij trouwens ook nog eens het complete Barcelona Concert uit 1988

2 uren lang Zappa op YouTube! Wat een uitvinding!

Ik weet dus bij deze hoe jij de zondag gaat doorbrengen, veel plezier

Prima plaat! Waarom staat deze eigenlijk tussen de reguliere albums en niet bij de live albums?

Omdat Zappa hem ook gewoon als reguliere plaat heeft bedoeld....

Deze plaat heeft de eer sinds vanmiddag mijn 50e Zappa LP te zijn, een mijlpaal waar mijn kat vooralsnog niet erg van onder de indruk lijkt...

Katten zijn nooit ergens van onder de indruk heb ik de indruk.....

Sommigen wel hoor...

Die heb je vlug overtuigd.....

Dat was na het aanschouwen van de hoes van Trout Mask Replica

VISSEKOPPEN!!!!

“Well, four years ago Jimmy Swaggart said this about me: He said this here song by The Police, "Murder By Numbers," was written by SATAN! Performed by the sons of SATAN! BEELZEBUB! LUCIFER! THE HORNED ONE! I wrote the fuckin' song, alright?” (Sting in Murder by Numbers)

Samen met Guitar, YCDTOSA 1 en YCDTOS2 is deze Broadway the Hard Way het vierde album van de beste man in 1988. Tijd om nog eens flink tegen heilige huisjes te schoppen: het Witte Huisje, het Huisje van God, het Huisje van Vrouwe Justicia. Niet alleen was hij een begenadigd componist en fantastische gitarist, Frank Zappa kon zijn zeer uitgesproken mening op een bijzonder vlijmscherpe én vaak humoristische wijze verwoorden. Dit album laat daarvan een staaltje horen…

Natuurlijk is het grotendeels cabaret met een big band, grappen en grollen, het laat een andere en heel politiek geïnspireerde kant zien van Frank Zappa maar in dat jaar had je toch keuze genoeg qua albums en afwisseling is goed. De politici waren verre van zijn beste vrienden, het bericht van Antonio op 29/11/2008 schetst goed het tijdskader. Ik ga niet het volledige album ontleden maar wijzen op enkele zaken: de nog altijd o zo warme stem van Ike Willis, de prachtige ingetogen gitaarsolo in Any Kind Of Pain, de iets zwaardere gitaarsolo in Dickie’s Such an Asshole, de vele kleine muzikale verwijzingen in Rhymin’ Man en andere nummers, de sneer naar Michael Jackson naar Why Don’t You Like Me, Murder by Numbers met gastrol voor Sting, een prachtige versie van Outside Now en natuurlijk het briljante Jesus Thinks You’re a Jerk.

Met de teksten voor mij heb ik hier en daar toch flink moeten lachen. Gedateerd door al die namen en het tijdskader? Ach, de namen zijn veranderd, hun streken zijn dezelfde gebleven. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. De aard van het beestje kun je haast niet veranderen, kan je er beter flink de spot mee drijven. Lachen is gezond.

Eens Sir!

Dit vind ik ook een zeer goed album, erg muzikaal en druk, maar ook met een erg puike productie.

Waarschijnlijk is dit mijn favoriete 1988 Zappa album, al vind ik Make A Jazz noise Here van de 1988 band ook geweldig.

Wat blijft deze toch geweldig.

Ik ken een stuk of zeven, acht Zappa platen. En hoewel ik die allemaal redelijk/behoorlijk "goed" vind, blijft deze mijn favoriet vooralsnog. Die geweldige big band arrangementen, de ongelooflijke humor, het is één groot feest. De thema's maken 'm wat gedateerder dan de andere Zappa-albums die ik ken, maar ik ben nog van de generatie dat ik het allemaal kan plaatsen. Als je 40 bent en rond je 15e al enigszins bewust was van de wereld om je heen, is het allemaal goed te volgen en uitermate vermakelijk.

Als Zappa toch wat ouder geworden was... Clinton met zijn stagiaire, 9/11, George W.... De lijn valt eenvoudig door te trekken. Al was dat voor Zappa waarschijnlijk te voor de hand liggend. En er komt een punt dat de waarheid absurder is dan de meest absurde parodie.

Joe's Garage en Apostrophe'/Overnite Sensation vind ik ook beresterk, maar als ik één Zappa favoriet mag noemen, is het toch deze. En voor de jongere generatie (ik klink als ouwe lul, I know): google eens op de namen als Ed Meese, Pat Robertson, Jimmy Swaggart, Jesse Dixon, Oliver North...

Hoe ranken de echte Zappa-kenners hier dit album? En welke adviseren jullie om zeker ook te gaan beluisteren? Freakey, maybe?

Dan zou you are what you is ook iets kunnen zijn, zelfde ad/hd gehalte en drukte en ook net zo muzikaal.

Ik neem aan dat je de sheik en hot rats al kent.