Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways (1995)

Op dit album krijgt Porcupine tree versterking van ex-Japan toetsenist Richard Barbieri. Met als gevolg dat de band hier een heel eigen geluid krijgt. De muziek is een stuk geraffineerder en instrumentaler geworden dan op het debuut, en Barbieri drukt zijn stempel op dit album, waardoor het geheel misschien het beste te omschrijven is als ambient progressive-rock.
Drie lange (16 min. +) instrumentale tracks vormen de basis van het album, waarvan de tweeledige titeltrack het album opent en afsluit (Een knipoog naar 'Shine on you crazy diamond' op 'Wish you were here' van Pink Floyd). De muziek ligt erg prettig in het gehoor en kan zowel als achtergrond- als voorgrondmuziek dienen. Ik vind deze vooralsnog beter dan 'On the Sunday of life...', maar veel scheelt het niet. Een verdienstelijke 3,75/5, die ik in de toekomst misschien nog wel hoger zie uitvallen.

Echt een geweldig album. Luister het al een hele tijd en het verveelt nog steeds niet. Erg sfeervol!

Alleen heb ik Moonloop niet op mijn exemplaar van het album staan. Op CD 1 staat 1 t/m 6 behalve Moonloop. Er staat dan weer wel een Moonloop (Improvisation) op de tweede CD samen met nr 7 t/m 9.

Vreemd?

Van Moonloop zijn een aantal versies verschenen (een hele lange van 45 minuten) en een ingekorte versie die op deze cd staat. Er staat improvisation achter omdat het een improvisatie is .

Oke dan. Maar in dat geval klopt de tracklist nog steeds niet, want bij mij staat dat nummer op CD 2.

De volgorde op mijn versie is ook anders maar ik heb dezelfde nummers erop staan.

Up the downstair zat er nog tussen en die vind ik echt een heel stuk beter dan deze! Hm... en alles vanaf Stupid dream vind ik ook een stuk beter trouwens . Ik houd het maar even op 2½*, plaatje wordt voor mij niet echt beter van herhaald luisteren.

Om alle verwarring een beetje uit de wereld te helpen

Originele uitgave = track 1 t/m 6
Amerikaanse uitgave = track 1 t/m 6 plus Stars Die en Moonloop vervangen door een iets andere versie (wat mij betreft de ultieme Sky Moves Sideways)
Heruitgave op Delerium / Snapper (geremasterd) = bovenstaande tracklist waarbij track 1 t/m 6 cd 1 is en de rest cd 2. Daarnaast zijn op een aantal nummers drumpartijen ingespeeld door Gavin Harisson.

Persoonlijk vind ik op dit moment de cd`s voor Stupid Dream iets beter en toegankelijker dan de nieuwere cds, als ik deze cd luister kan ik helemaal wegspacen, wat is dit goed!!! Enige nadeel wat ik waarschijnlijk nog ga ondervinden is de houdbaarheid, ik denk als ik deze cd 50x heb gehoord de pret er toch wel een beetje af is in tegenstelling tot Stupid Dream, In Absentia en Deadwing, deze hebben een langere houdbaarheid en hoe vaker je deze cds luistert des te beter ze worden! Het liefst maak ik geen vergelijking tussen de PT cds want voor mij zijn ze allemaal geweldig!!

Qua structuur lijkt dit album net Wish You Were Here van Pink Floyd, qua muziek daarentegen lijkt het er wat minder op. De invloeden zijn zeker nog wel te horen, maar Porcupine Tree geeft er zo z'n eigen geluid aan en dat doen ze naar mijn mening uitstekend.
3 en een halve ster na 1 keer gehoord te hebben.

Nou nou, ik was wel streng. Halfje erbij... Wish you were here ligt er natuurlijk wel dik bovenop, maar met name in de beide titelnummers zit toch best wat moois.

Ik blijf nog even streng, met uw welvinden uiteraard...

Een 2,5 is nochtans niet eens zo heel streng voor uw doen...

Inderdaad... Net iets onder het gemiddelde.

mijn mond zal een tijdje open hebben gestaan toen ik dit voor het eerst hoorde (is een tijdje geleden, zal het moeten navragen)
ik kende al aardig wat muziek van Porcupine Tree , maar dit album is niet te vergelijken met ander werk.

Klopt helemaal...

zijn we het toch nog over iets eens

Ik kan me nog goed herinneren dat ik, na zoveel positieve reacties op Mume gelezen te hebben, een half jaartje geleden voor het eerst Porcupine Tree hoorde, namelijk hun laatste album Deadwing. Wat vond ik dat ongelooflijk goed klinken!
In korte tijd heb ik de meeste albums van hun gekocht en gedownload, en ik vond ze zo ongeveer allemaal geweldig, en Porcupine Tree is nu één van mijn favoriete bands. The Sky Moves Sideways is mijn meest recente Porcupine Tree aankoop, en ik vind hem behoorlijk goed. Het is een heel oud album van Porcupine Tree, en het klinkt ook heel anders dan hun nieuwe werk dat toch meer naar hardrock neigt. Dit is een echt progressive rock album (dat denk ik althans, ik ben niet echt een kenner van dat genre) met hele lange nummers, weinig zang en wat dromerige sfeergeluiden. Ik heb het nu trouwens over de hele dubbel-cd en dus niet alleen over tracks 1 t/m 5.
Het album opent gelijk met één van de sterkste songs. Phase 1 is een heerlijk lang nummer dat lekker rustig wegluistert de eerste tien minuutjes. Echt veel bijzonders gebeurt er niet, totdat de beat komt aanzetten. Vanaf nu wordt het nummer alleen maar harder en sneller en komt het tot een spetterend hoogtepunt. Daarna bouwt het weer langzaam af met wat rustige dromerige geluiden.
Dan Dislocated Day. Gewoon een lekker, hard nummer waar weinig op valt aan te merken. Daarna kun je weer even tot rust komen met het mooie rustige begin van The Moon Touches Your Shoulder. Tegen het einde barst dat nummer nog ff los met mooi gitaarwerk en wat vage geluiden op de achtergrond.
Prepare Yourself is een mooi, kort en rustig tussenstukje met ook weer mooi gitaarwerk erdoorheen. Dan volgt The Sky Moves Sideways Phase 2. Dit lange nummer begint rustig en sluit mooi aan op Phase 1. Na 5 minuutjes komt het geweldige gitaarstukje dat zeg maar het refrein is van het nummer. Gewoon een geweldig geluid. Daarna volgen er nog een paar vette gitaarsolo’s. Dit is gewoon een prachtig nummer en hiermee sluit disc 1 heel mooi af.
Disc 2 begint met de alternatieve versie van TSMS. Het album was officieel bedoeld als een album met maar 1 song van 50 minuten lang, maar dat is niet doorgegaan. Maar deze alternatieve versie van maar liefst 35 minuten lang geeft je wel een idee van hoe het album dan geweest zou zijn. In feite is dit gewoon Phase 1 en Phase 2 aan elkaar vast geplakt maar dan iets anders uitgevoerd en wat andere stukjes erin gevoegd. Het weet misschien niet altijd evenveel te boeien door de lengte maar er zitten zeker veel goede stukken in.
Dan volgt nu weer een redelijk normaal nummer van een stuk kortere duur. Stars Die is weer gewoon een mooi nummer waar vrijwel niets op aan te merken valt. Echt baanbrekend is het allemaal niet maar het zit wel goed in elkaar.
Dan Moonloop (Improvisation). Voor een improvisatie is dit natuurlijk best knap, maar het nummer duurt naar mijn mening een beetje te lang en is het een beetje saai. Maar het creëert wel een mooi sfeertje.
De dubbel-cd sluit vervolgens af met nog één van mijn favoriete tracks. Moonloop (Coda) is een heerlijk energiek nummertje met een lekkere gitaarlijn.

Al met al vind ik dit gewoon een goed album dat een mooie sfeer uitstraalt. Het is zeker geen meesterwerk, en het is wel ff wennen als je eerst het nieuwe werk van PT gehoord heb. Persoonlijk geef ik ook de voorkeur aan hun laatste albums vanaf het jaar 2000, maar ik vind dit ook zeker de moeite waard. Eindoordeel: 4*

Hier is destijd in 1995 mijn PT avontuur begonnen, ik was vooral geïntresseerd doordat Richard Barbieri meespeelde op toetsen. Ik was meteen verkocht aan deze plaat. Heb sindsdien alles van PT gekocht. Ze blijven maar groeien (kwalitatief) en live is het ook een wereldband. Wel jammer dat Chris Maitland verdwenen is, ook al weet Gavin Harrison ook PRIMA hoe hij met de stokjes moet zwaaien!

kan iedereen eens ophouden over de tracklisting en de vergelijkingen met ander werk maar vertel iets over de muziek!
en is dit een beetje muziek voor iemand die weg is van Pink Floyd (ik)?

eeuuhh, JA!

Heerlijk album dit, ik heb altijd het idee gehad dat de 'oude' Porcupine Tree mij te experimenteel en te vaag zou zijn. Nou dit album bewijst het tegendeel! Wat een album zeg!

ik ben blij dat steeds meer mensen het oudere PT werk (wat ik nog beter vind) gaan luisteren, nu iedereen nog aan no-man, bass comunion en SW solo

Als je mijn stemmen bekijkt, zie je dat in ieder geval ik, er al zo half door betoverd ben

Ik vind hem technisch gezien nogal beter dan Chris. Komt ook door zijn speelwijze. Chris heeft een hele andere stijl, die op deze albums echter wel geweldig tot uiting komt.

Dit is de derde PT cd uit mijn stapel die ik beluister. Na de mind blowing FOABP en de wat tegenvallende Voyage 34 kan ik zeggen: Now we are talking! Later meer. Stand 2-1

Redelijk album.
Vind het deuntje bij het allereerste nummer rond 2:00 een beetje irritant worden na 2x luisteren,maar het nummer zelf is blijft wel heel goed.
De overige nummers vind ik allemaal net iets minder.
Het is als geheel toch niet iets wat ik op zal zetten,alleen het 1e nummer misschien en dan weer uit.
3.*

Hoewel het wat langer heeft geduurd dan bij de latere albums is bij deze ook het kwartje gevallen. Deze PT oude stijl bevalt me wel. Gewoon een heerlijk trippy album, uiterst geschikt voor in de late uurtjes.

Natuurlijk is de Pink Floyd invloed wel erg overduidelijk aanwezig, maar dit stoort mij absoluut niet. Ik vind de titeltrack simpelweg een briljant stuk muziek. Ik ben niet echt enthousiast over de zang en het latere, ruigere werk van PT dioet me weinig. Voor mij is dit absoluut hun hoogtepunt.

Een van mijn favoriete PT albums...muzikaal en lekkere sfeer.
De Pink Floyd invloeden zijn inderdaad overduidelijk, maar niet op een flauwe manier en het gaat ook wel degelijk een eigen kant op.
Voor prog. liefhebbers zeker luisteren.

Is dit album een beetje vergelijkbaar met Up The Downstair, qua geluid, stijl en sfeer? Ik heb wel eens gelezen dat het vergelijkbaar is met dat album, alleen hebben ze de nummers op dit album wat meer uitgerekt en wat langer gemaakt. ik ken deze niet, zou iemand dit kunnen/willen bevestigen of weerleggen wat ik zeg.