Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways (1995)

Oké, het is toch wel erg mooi. Verhoogd naar 4,5 sterren.

Laat ik dit album vandaag ook weer eens uit de kast gehaald hebben, is een prachtig album, met heerlijke stukken muziek.

Opvallend dat Phase One zo goed scoort. Ik vind Phase Two beter.

Misschien minder gekend/populair omdat het het laatste nummer van de cd is. Je neemt je voor om TSMS te beluisteren, maar uiteindelijk luister je hem niet uit en dan heb je Phase Two niet gehad... Ik moet zelf ook toegeven dat ik me Phase Two niet meteen voor geest kan halen (al redelijk vaak beluisterd, maar in verhouding minder dan de eerste paar nummers op TSMS). Heb ik ook met Stranger in Your Soul (Transatlantic), deel 2 van Shine On You Crazy Diamond (PF) en zo zijn er nog een paar... Een bekend fenomeen, anyone?

Edit: oplossing = luister naar de volledige versie op Disc 2

Ja, disc 2 heb ik hier ook nog, maar nog niet naar geluisterd. Als ik de speelduur van beide nummers optel kom ik overigens één minuut te kort. Merk je daar ook wat van?

Valt wel mee, maar er staat ook al dat het een alternatieve versie is. Zelf vind ik Phase Two ook beter overigens, vooral vanwege die vrouwenzang.

Misschien wat fade-out die hier en daar ingekort is, om die 34 minuten niet onnodig 35 minuten te laten duren

Wel doen, staan mooie nummers op en doet dan ook niet onder aan disc 1.

Haha, heel erg herkenbaar. Lange prog epics zijn natuurlijk briljant, maar het blijft natuurlijk wel zware kost =p

Een prachtig sfeervol album en mijn 2e Porcupine Tree album na Lightbulb Sun.

Ik ben begonnen met de 1e versie ( 1 cd ; zeg maar de europese uitgave ) maar later ook de remastered uit 2003/2004 gekocht en wat heeft die toch een prachtig geluid

Hierop zijn de drumcomputers op de nummers Dislocated Day en The Moon Touches Your Shoulder inderdaad vervangen door drumwerk van Gavin Harrison ( volgens boekje en PT -website : Porcupine Tree - Official Website - porcupinetree.com )

Ik vind The Sky Moves Sideways Phase 1 en 2 beter dan de alternatieve versie en volgens mij verschillen ze ook best veel. De originele versies "lopen" beter in mijn beleving. Ik mis echter ook stukken/stukjes. Zo mis ik vooral in Phase 2 de drums op de achtergrond bij het begin in het alternatief en ook de prachtige gitaarsolo zo na de 12e minuut. Die hoor ik toch echt niet terug in de alternatieve versie....

Als favorieten heb ik gekozen voor Moonloop vanwege de mooie neergezette sfeer en het zeer fraaie gitaargeluid het hele nummer lang eigenlijk en The Moon Touches Your Shouder wat na de live-uitvoering tijdens de In Absentia tour in mijn waardering flink steeg. Een prachtige emotionele ballad met alweer een schitterend gitaarspel.

en Moonloop is echt zo'n nummer dat ik graag alleen draai 's avonds laat voor het naar bed gaan om helemaal tot rust te komen.

Het moest er eens van komen, maar na Fear of a Blank Planet is dit het tweede Porcupine Tree-album dat naar een 4,5* gaat. Disclocated Day bevalt een stuk beter en de titelnummers vind ik ook beter en beter worden. The Moon Touches Your Soldier blijft nog altijd één van hun meesterwerken.

Tsjonge tsjonge even vergeten hoe goed deze plaat is, hoe krijg ik die in mijn top 10.... Deze is hard op weg om beter te zijn dan Deadwing e In Absentia.

Inderdaad een van de sterkste van PT, al hebben ze naar mijn idee nooit iets slechts uitgebracht. Deze snel nog maar eens wat luisterbeurten geven in het weekend.

Das inderdaad een goede vraag. Wat een meesterlijke top 10 heb jij zeg

Ik ben wel bang dat bijna niemand de originele versie van deze plaat kent, of heeft gehoord.

Toen Porcupine Tree een band werd, heeft Steven Wilson allerlei partijen (bas en drums) opnieuw laten inspelen.

Origineel waren het dus drumloops en geen drums...

Het schijnt dat Maitland en Edwin al wel in de band zaten, maar dat heb ik er nooit van af gehoord.

Tegenwoordig zijn er versies van deze plaat met drumpartijen van Gavin Harisson.
Persoonlijk houd ik er niet zo van, als bands dit soort foefjes uithalen...

edit: (ik lees nu, dat een andere user die ook al aankaartte)

Oh interessant, ik wist dat Up the Downstair opnieuw door Harrison werd ingespeeld (die versie heb ik ook, met Staircase Infinities erbij in hardback), maar niet TSMS, waarvan ik ook de nieuwe 2CD versie heb. Met de 34 minuten durende versie van TSMS (ik was 5 jaar oud in '95, dus die versie heb ik niet...)

Ik had deze en Signify en de liveplaat al eigenlijk heel erg lang. Ik denk toch al zo'n 10 jaar ofzo. Dus ik heb zo pas laat ontdekt, maar had wel de enkele schijfjes...

Volgens mij berust dit deels toch op een misverstand; op TSMS zijn alleen Dislocated Day en The Moon Touches Your Shoulder opnieuw gemixed en zijn de drums inderdaad opnieuw gedaan door Gavin Harisson. De rest was en is nog steeds met Chris Maitland op drums/percussion ( met ook nog Rick Edwards op percussion op Stars Die en Moonloop.

Origineel waren het volgens de PT website inderdaad drumloops op DD en TMTYS; de rest is altijd ingespeeld door Maitland, Edwin en Barbieri ( met Steven zelf op bas op DD en TMTYS ) zoals vermeld in het boekje van de remastered.

Up The Downstair was inderdaad wel geheel met drumloops.

Geen misverstand toch?!? Volgens mij was deze hele plaat geprogrammeerd... Ik weet het niet meer, ik heb die oorspronkelijke ceedees niet meer....

Of in ieder geval een combinatie van Maitland en drumprogrammering...

Ik dacht ook zoiets gelezen te hebben in het boekje van Stars Die, maar dat kan ik helaas niet meer nakijken.

Ik durf het hier bijna niet te zeggen, maar zoals wel meer instrumentaal-uitgesponnen vroeg PT-werk vind ik het heel matig. Voor mij heeft alleen het eerste nummer echt zeggingskracht, de rest kabbelt een beetje voort als een slecht Wish you were here-aftreksel. Ook de korte stukken op de tweede CD vind ik (zeer) sterk, maar ik kan er verder gewoon niet warm voor lopen. Bijna niet voor te stellen dat hierna het voor mij zoveel sterkere (want compactere) Signify komt.

Wauw. Wat een geweldige muziek heeft Porcupine Tree hier gecreerd. Laat de fantasie maar stromen.

Het is inderdaad een geweldige plaat. De plaat blijft boeien. En dan nog te denken wat Wilson en co. achter deze plaat nog gingen uitbrengen.

The Sky Moves Sideways : het beste album dat Pink Floyd nooit gemaakt heeft ........ Dat is het eerste wat in me opkomt als ik deze prachtplaat gedraaid heb.

Dit album zet ik op als ik me verloren voel, als de herfst in alle heftigheid losbarst, en als ik niet zo goed raad weet met bepaalde gevoelens.

In sommige stukken op dit album is het net of ik David Gilmour aan het werk hoor met zijn gitaar. En vreemd genoeg heb ik daar geen enkele moeite mee, wat waarschijnlijk voor een groot deel te verklaren valt door het feit dat PF één van mijn eerste muziek-liefdes was. Met de duidelijk aanwezige psychedelische invloeden op TSMS is dit album voor mij een soort herbeleving van de gloriejaren eind 60's/begin 70's van Pink Floyd.

Met de opener is gelijk de juiste sfeer neergezet voor bijna 50 minuten genieten van mijn favoriete PT-album.



Alhoewel Phase One erg goed is, vind ook ik Phase Two nog sterker .



Ook daarin ga ik helemaal met je mee; misschien is dat nummer zelfs nog wel mooier en intenser dan het titelnummer Phase Two.

Dan de bonus-CD : de "alternate version" van het titelnummer voegt i.m.o echt wat toe aan de 2 delen op disc-1, en prefereer ik soms zelfs boven de "originelen". Die hemelse 34 minuten worden gevolgd door het magnifieke Moonloop (improvisation); wederom één van mijn absolute PT favorieten. Laatste nummer Moonloop(coda) vind ik soms sterk, maar soms ook helaas net even een stap te ver. Vreemd ....

Alles resumerend is dit toch echt mijn favoriete album van PT, alhoewel ik er eerlijk bij moet zeggen dat ik nog lang niet al hun werk ken. Maar misschien heb ik daar na het leren kennen van The Sky Moves Sideways wel nooit meer behoefte aan gehad .........

Sommige belevingen moet je namelijk niet proberen nog mooier te maken, of proberen zelfs maar te overtreffen.

Dan heb je 'All Rights Removed' van de Noorse band Airbag nog niet gehoord Ik vond ze bij de drie beste bands (op een totaal van 13) die ik dit jaar op Night of the Prog in Duitsland gezien heb en ongetwijfeld de beste onbekenden. Geniet!

Airbag is echt zo goed nog niet hoor.

Ik zal zelf nooit de band gelijk stellen met Pink Floyd.

Dan zou ik eerder RPWL aankaarten...

Het is en was absoluut NIET mijn bedoeling om PF en PT op dezelfde lijn te zetten.

Porcupine Tree is voor mij meer een verlengstuk van Pink Floyd; althans, voor een deel, en op een bepaalde manier.

Er zijn voor mij raakvlakken, maar ook heel duidelijke verschillen.

Als album niet, nee, maar Homesick I - III is wel één van de beste Pink Floyd-gelijkende nummers die ik ken. The Sky Moves Sideways is een andere, om nog maar even ontopic te blijven.

De eerste vraag is dan logischerwijs: wat ken je al? Als je stemmen representatief zijn, zou ik zeggen dat Lightbulb Sun (Russia On Ice moet wel wat voor jou zijn) en Fear of Blank Planet/Deadwing (meer metalinvloeden) ook wel musts zijn. In Absentia wordt ook hoog aangeslagen, maar is toch op ieder vlak inferieur aan de twee platen daarna.
Maar een leuke recensie en ik krijg gelijk weer zin om het album te beluisteren.

"The Sky Moves Sideways" wordt vaak vergeleken met Pink Floyd's "Wish You Were Here". Op zich kan ik die vergelijking volgen, want qua structuur en opbouw heeft "The Sky Moves Sideways" daar wel iets van weg. Maar muzikaal gezien gaat de vergelijking mijn inziens toch niet op. Natuurlijk ligt de muziek in elkaars verlengde, maar om deze plaat een schaamteloze kopie te noemen (wat ik wel eens lees) van "Wish You Were Here" gaat mij echt te ver. Op "The Sky Moves Sideways" maakt Richard Barbieri zijn intrede in Porcupine Tree. Zijn invloed op de keyboards en allerlei elektronica is direct merkbaar. Mede daardoor vind ik "The Sky Moves Sideways" ook een stuk epischer klinken als zijn voorganger "Up the Downstair. Daarnaast is de muziek ook dromeriger lijkt het wel. Wat dat betreft valt het nummer "Dislocated Day" ook een beetje uit de toon in vergelijking met de andere nummers. Dat nummer is meer gitaargedreven, terwijl Steven Wilson de gitaar in de andere tracks vooral als sfeervolle invulling gebruikt en de solo's dienen als een versterking van de emotie en intensiteit die is gecreëerd door de prachtige dromerige klanken en melodieën. De tweedelige titeltrack is fantastisch opgebouwd en vormen het begin- en eindstuk van deze plaat. "The Moon Touches Your Shoulder" is niet van epische lengte, maar wel van eenzelfde statuur. Ook het uitgesponnen "Moonloop" is een pareltje. Nadat ik al overtuigd was op "Up the Downstair" (maar ook door het latere werk "Deadwing" en het fantastische "Fear of a Blank Planet") flikt Steven Wilson het weer op "The Sky Moves Sideways". Hij moet oppassen dat ik geen echte fan ga worden.