Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways (1995)

"The Sky Moves Sideways" wordt vaak vergeleken met Pink Floyd's "Wish You Were Here". Op zich kan ik die vergelijking volgen, want qua structuur en opbouw heeft "The Sky Moves Sideways" daar wel iets van weg. Maar muzikaal gezien gaat de vergelijking mijn inziens toch niet op. Natuurlijk ligt de muziek in elkaars verlengde, maar om deze plaat een schaamteloze kopie te noemen (wat ik wel eens lees) van "Wish You Were Here" gaat mij echt te ver. Op "The Sky Moves Sideways" maakt Richard Barbieri zijn intrede in Porcupine Tree. Zijn invloed op de keyboards en allerlei elektronica is direct merkbaar. Mede daardoor vind ik "The Sky Moves Sideways" ook een stuk epischer klinken als zijn voorganger "Up the Downstair. Daarnaast is de muziek ook dromeriger lijkt het wel. Wat dat betreft valt het nummer "Dislocated Day" ook een beetje uit de toon in vergelijking met de andere nummers. Dat nummer is meer gitaargedreven, terwijl Steven Wilson de gitaar in de andere tracks vooral als sfeervolle invulling gebruikt en de solo's dienen als een versterking van de emotie en intensiteit die is gecreëerd door de prachtige dromerige klanken en melodieën. De tweedelige titeltrack is fantastisch opgebouwd en vormen het begin- en eindstuk van deze plaat. "The Moon Touches Your Shoulder" is niet van epische lengte, maar wel van eenzelfde statuur. Ook het uitgesponnen "Moonloop" is een pareltje. Nadat ik al overtuigd was op "Up the Downstair" (maar ook door het latere werk "Deadwing" en het fantastische "Fear of a Blank Planet") flikt Steven Wilson het weer op "The Sky Moves Sideways". Hij moet oppassen dat ik geen echte fan ga worden.

Ten tijde van The Sky Moves Sideways was er een band ontstaan rond Steven Wilson’s Porcupine Tree. Met Richard Barbieri op de keyboards, Colin Edwin op de basgitaar en Chris Maitland op de drums transformeert het project van Steven in een sterk samenspel van de verschillende muzikanten.

Met Steven nog steeds verantwoordelijk voor de teksten en de muzikale weg voert The Sky Moves Sideways zich hoofdzakelijk door de ruimtelijke koers van de band. De psychedelische klanken en ambient sferen voeren de warme zang van Wilson door de experimentele titeltrack. De vooruitgang op zowel muzikaal als tekstueel gebied vindt men terug in het sferische Stars Die en The Moon Touches Your Shoulder. Het is het krachtige omhulsel van The Sky Moves Sideways die net als Pink Floyd’s Shine on You Crazy Diamond het geheel bijeen houdt. De instrumentele klanken zoeken een weg door het gitaarspel van Wilson, de atmosferische sound van Barbieri’s keyboardspel en de evenwichtige ritmesectie van Edwin en Maitland.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Deze CD kocht ik indertijd samen met Signify nadat ik via Lightbulb Sun en In Absentia kennismaakte met Porcupine tree. Dit album was aanvankelijk een behoorlijke tegenvaller en heeft lang stof gevangen in mijn CD-kast.

In de loop der tijd ben ik het album toch steeds meer gaan waarderen, al mist het toch nog veel van de kwaliteiten van de latere PT-albums. Hier kabbelt het titelnummer (met name Phase Two) soms teveel voort zonder spanningsboog. Hoogtepunt is naar mijn mening de bonustrack Stars Die, die op de vinylversie gewoon op kant B tussen de andere nummers staat.

Score: 80/100

1. The Sky Moves Sideways (80/10
2. Up The Downstairs (78/100)
3. On The Sunday Of Live (70/100)
4. Voyage 34 (65/100)

Sfeervolle, vaak Pink Floyd-achtige progressieve rock met een combinatie van lang uitgesponnen tracks (het tweedelige titelnummer dat het album opent en afsluit) en drie kortere songs. Ik hoor de band liever wat steviger tekeer gaan, maar het materiaal heeft zeker zijn momenten. De uitgebreide versie van het album geniet mijn voorkeur, met daarop oa de fraaie bonustrack Stars Die.

Elf jaar na mijn eerste (en enige) bericht, en inmiddels aanzienlijk beter gewend aan hoe PT niet alleen van periode tot periode maar vaak ook van plaat tot (daaropvolgende) plaat anders kan klinken. Misschien zat ik indertijd teveel in mijn Stupid dream / In absentia-fase om de uitwaaierende nummers te kunnen waarderen, maar nú vind ik dit in ieder geval een prachtige plaat. Kennelijk heb ik voor sommige platen nog altijd veel tijd nodig, hoe oud ik ook ben en hoeveel muziek ik ook al heb belusiterd.