Symphony X - The Odyssey (2002)

Degelijke symfonische metal, prima uitgevoerd en met zanger Allen in goede vorm. Niet alle songs zijn even sterk (de twee openingstracks vind ik bijvoorbeeld matig), maar het album groeit in kracht naarmate het vordert. De titeltrack is inderdaad erg mooi, al is het onvermijdelijk wel erg lang. De symfonische stukjes met orkest deden me soms denken aan sommige oude SF-series zoals Blake's 7. Grappig.

The Odyssey blijft voor mij altijd een moeilijk album, omdat ik Wicked en Incantations Of The Apprentice echt schijtnummers eersteklas vind. Na het vrij symfonische V, keren de orkestraties hier alleen op de weergaloze titeltrack terug. Verder is het een fikse portie groove, die daarmee een wat bevreemdende sound neerzet in vergelijking met de melodieuzere voorgangers. Het werkt bij een flink aantal nummers wel degelijk (Inferno en King Of Terrors), maar mijn eerder genoemde haatnummers trekken voor mij echt nergens op. The Accolade II is echter wel een hele fraaie ballad. En tja, die titeltrack die net iets minder dan de helft van het album in beslag neemt, blijft voor mij ook altijd een weergaloos werkstuk. Toch is het album voor mij net te inconsistent om onder mijn favorieten te rekenen.

Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Odyssey
5. The Damnation Game
6. Symphony X

Het eerste album waarop ik geen progressie meer hoor. En met progressie bedoel ik uiteraard groei. Progressief is deze muziek in de verste verte niet. Er zijn wel wat dingen veranderd, maar dat zijn stuk voor stuk zaken die niet in de smaak vallen, zoals het moderne, kale gitaargeluid, of geen verbetering opleveren. Russell Allen hoeft van mij niet agressief te zingen. Het is niet nodig, maar het stoort me ook niet.

Ik hoor wel stilstand. En stilstand is achteruitgang in dit geval. Waar V hier en daar nog mooi wist op te bloeien, keren de bandleden weer terug naar de tijd waarin de ego's het belangrijkst waren. Ik weiger ook nog om van songs te spreken. Het zijn stukken. De heren zijn hun stem en instrumenten machtig, maar er komt niks organisch uit. Het is saai. Het heeft geen kop en staart en de voortdurende stroom aan gitaarsolo's is vooral vervelend. De titeltrack is wel iets beter dan de rest, maar ik kan er echt niks mee.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X
6. The Odyssey

The Odyssey was (samen met Iconoclast) een van de mindere albums van deze band uit mijn collectie (heb de eerste drie niet). Het zijn dan ook twee albums waarop de band een wat hardere lijn aanhoudt en waarop Russel Allen wat agressiever zingt.

Nu ik dit album vandaag na lange tijd weer eens opleg moet ik bekennen dat het album me toch prima bevalt. Weliswaar is Wicked een erg matig nummer, maar voor de rest haalt de band een uitstekend niveau. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Inferno, King Of Terrors en het magistrale titelnummer, dat mijn score flink omhoog trekt.

score: 83/100