Bark Psychosis - Hex (1994)

De meningen zijn blijkbaar nogal verdeeld over dit invloedrijke (lekker boeiend) en volgens mij toch echt heel mooie album. Hij is misschien wat kil, en misschien verwachten mensen er teveel van op grond van de jubelverhalen die op internet circuleren ...

Ik heb deze een 5 gegeven en dat is echt niet zonder reden. Dit album is een soort droom. Daar waar Talk Talk stopt met Laughing stock gaat dit verder. Een nieuw genre is geboren. Toen was het nog niet bekend maar wij noemen het nu post-rock, maar dan niet zoals Godspeed You Black Emperor, nee dit biedt meer, veel meer. Bij vlagen is het jazz op andere moment komt de ambient van Brian Eno kijken om daarna een mooie "geluidsmuur" neer te zetten.

Voor mij is dit een van de mooiste albums ooit, gelukkig is er laatst een nieuwe van ze uitgekomen.

Wow, wat een album. Ontzettend origineel en bijzonder complex. Ik zet hem iedere maand denk ik wel een keer op. 4,5/5

Drie mooie berichten hierboven. Dit album staat bij mij zo een hele zondagmiddag op de repeat. Door de afwisseling gaat het niet vervelen.

Het klinkt inderdaad als een evolutie op het album Laughing Stock. Lekker experimenteel, divers, organisch en ambient dus, en daarnaast ook nog eens behoorlijk kleurrijk, fris en laat ik zeggen: 'afysiek'. Ook heeft de ruimtelijke avant-gardistische rock-inslag wel wat weg van Slowdives album Pygmalion.

The Loom en Big Shot zijn mijn favoriete nummers, bevatten buitengewoon mooie stukken. (Hoezo kil, Meadowmeal?) Mijn oordeel: 4,5*

Vier uit de vier berichten hier zijn positief. Waar blijven de wat minder enthousiasten met hun verklaring voor het naar beneden halen van het gemiddelde?

Een advertentie bij het heilige der heilige, eigenlijk mag dat niet. Maar toch, heeft iemand van de laagstemmers dit album toevallig in bezit? Ik koop het graag over...

Daar wil ik wel even aan tegemoet komen . Ik vind het een behoorlijk slaapverwekkende plaat. De vergelijkingen met Godspeed you black emperor en Slowdive vind ik volkomen onterecht. Hex kan daar bij lange na niet in de schaduw van staan, met name door het ontbreken van spanningsbogen in de nummers. Het dreutelt maar onbeduidend door.

Daarnaast is het geluid van Hex alles behalve origineel. De eerste 6 nummers klinken als David Sylvian op een slechte dag, terwijl het laatste nummer een rip-off van Harold Budd is. Ik wil hier best nog 2* van maken, maar dat is wat mij betreft de top.

ga nog maar eens een keer luisteren zou ik zeggen...dit vind ik de grootste onzin die ik ooit over dit album heb gehoord, en dat is geen grapje.

Nee, ik zal dat zeker niet meer doen. Ik heb het nu vaak genoeg gehoord om te weten dat ik dit niets vinden en dat zal ook niet veranderen. Ik heb het zelfs een tweede kans gegeven, maar ik kan er echt niets meer van maken en dat is ook geen grapje.

Waar deze plaat me eerst niet echt pakte, ben ik nu om, zo lijkt het. Inderdaad, dit album is een soort droom en Pendulum Man is werkelijk prachtig. Ik ga van een krappe 3 naar een ruime 3,5...

, deze maar weer eens helemaal gedraaid en weer een stukje opgschoven in mijn top10. Ik kan niet heel veel toevoegen aan wat hierboven al is geschreven, het is gewoon een organisch geheel wat heerlijk wegdroomt. 'A Street Scene' is voor mij duidelijk het hoogtepunt, het moment dat die blazer er voor het eerst inkomt op 37 seconden is enorm kippevel-opwekkend. Ook het door herman genoemde 'Pendulum Man' is echt heel mooi, allemaal afzonderlijke lagen die bij elkaar een mooi geheel vormen. een dikke 5 Sterren van mij

Prachtig. Van Jellemans gekregen, en daar ben ik blij om want dit gaat veel vaker geluisterd worden. A Street Scene is een mooie, maar er valt nog veel te ontdekken.
Een 4*, dat is het begin.

Hij zit hier ook nog in de lift. Weer een halfje erbij na een nachtelijke luisterssie. Kan me best voorstellen dat dit nog wel 's in mijn top 10 terecht gaat komen, het is een erg mooie en intrigerende plaat.

Kent iemand de naam Simon Reynolds nog? Postrockliefhebbers onder jullie vast wel. Als schrijver bij de Engelse muziekbladen Wire en Mojo is hij namelijk de eerste die de term postrock gebruikt. Dat gebeurt reeds in 1994 wanneer hij het debuutalbum “Hex” van het Engelse Bark Psychosis voor Mojo recenseert. Terwijl Reynolds het genre aldus zijn naam geeft, geven de heren van Bark Psychosis ons met “Hex” een nieuwe vorm van muziek…

Op “Hex” horen we echter een heel andere soort postrock dan we gewend zijn van bands als Explosions In The Sky, Godspeed You! Black Emperor, Mogwai, Mono of de diverse Silver Mt. Zion-varianten. Neen, onder de bezielende leiding van Graham Sutton opteert Bark Psychosis op deze plaat voor een ietwat subtielere en fijnzinnigere benadering die mijns inziens nog het meest overeenkomt met de aanpak van Talk Talk ten tijde van “Spirit Of Eden” en “Laughing Stock”. Mede hierdoor beschouw ik de muziek op deze twee platen dan ook als postrock avant-la-lettre, maar dat is een heel ander verhaal.

De postrock (lees: geraffineerde artpop) van “Hex” is zowel dromerig en intens als avontuurlijk en experimenteel, waarbij de band allerlei elementen uit verschillende muziekgenres (waaronder jazz, klassiek en rock) op doordachte wijze distilleert teneinde tot een ongekende schoonheid te komen. Dit magistrale mengsel resulteert in een soort spookachtig sprookjeshuwelijk met verstilde, soms onheilspellende muziek, die evenwel een ongehoorde dynamiek ten toon weet te spreiden.

Vanwege de behoedzame aanpak van het gezelschap uit Londen is deze plaat vanzelfsprekend niet voor iedereen even geschikt. De schone weemoed van Bark Psychosis laat zich immers beslist niet makkelijk vangen en “Hex” is dan ook met recht en rede een groeiplaat te noemen. Persoonlijk heb ik ze zo het liefst, want wat is er nu leuker dan om enige moeite te moeten doen teneinde door te kunnen dringen in de donkere spelonken van de psyche van een gekwelde kunstenaar?

Prachtig stuk, Omayyad.

Al moet ik er wel weer even op wijzen dat postrock al aan het eind van de jaren '80 zijn oorsprong kent (Squirrel bait, Slint).

Ik sluit mij helemaal aan bij wat Omayyad zegt. Verschillende muziekstijlen worden op een prachtige manier gemengd, en dat alles heel erg kalm en rustig. Ze vullen elkaar altijd goed aan en doen nooit afbreuk aan elkaar.

De eerste keer vond ik hem al erg mooi, en daar bovenop is het ook nog eens een groeiplaat zoals gezegd wordt, wat betekent dat hij inmiddels dik op 5* staat, Hex is bovendien met vrij grote afstand het album dat ik het vaakst draai

Vooralsnog een 4,0. Kan nog omhoog, maar daarvoor moet ik het eens met een koptelefoon luisteren en me er helemaal aan overgeven.

Ik start met 2,5*: Een vrij matig album, dat soms wat saai uit de hoek kwam. De zang doet me wat aan Ride denken, en qua muziek leek het op de muzikale escapades van The Dark Side Of The Moon. Op zich goeie referenties, maar het mocht (op het eerste gehoor) allemaal wat meer verhalend zijn.

3,84 als gemiddelde....?

Dit album is toch behoorlijk tijdloos & groots. De prachtige titels alleen al: The Loom, A Street Scene ze omschrijven precies waar de muziek over gaat.

ja, ik snap het ook niet helemaal, maar goed...het is niet anders heh. Wellicht komen al die "lage stemmers" nog een keer tot inzicht en zal het gemiddelde stijgen.

tweede luisterbeurt voor mij tot nu toe en ik ga meteen voor een 4*

deze muziek is niet te omschrijven.
wel kan ik zeggen dat ik het meteen prachtig vond.

ik weet nu al dat ik slint uit mn top tien ga gooien voor deze plaat of "i could live in hope" van low.
ik ben er nog niet helemaal uit.

@Sietse: Sorry voor de lage stem dan

Er gebeurt gewoon net wat te weinig naar mijn smaak. maar misschien kom ik nog tot een ander inzicht, wie weet... =)

Voor mij was het ook wel een groeiplaat. Heerlijk om deze na een vermoeiende werk/studeerdag op te zetten als je thuiskomt...

bij mij was het pats !boem! gelijk raak
liefde op het eerste gehoor.
dus voor mij geen groeiplaat in de zin van dat ik er dan na meerdere luisterbeurten meer van ga houden.
ik weet wel (nu al) dat ik er met elke luisterbeurt weer iets moois in zal horen.
een "lange termijn plaat"

@Gajarigon, draai dit album eens als je de laatste trein hebt gemist, en je een heel eind door het donker moet lopen, waarbij het enige licht die van straatlantaarns is.. Dan neemt het sfeertje van Hex je hopelijk te grazen Ik duid hier met name op A Street Scene & Absent Friend.

Absent Friend is inderdaad wel een erg goed nummer. Het lijkt wel wat op The For Carnation qua sfeer. En dat is goed. Hupla, een 3*. En zeker nog wat luisterbeurten. Ideale muziek voor bij het studeren.

huppa een 5* nu
er is geen valse noot te horen op deze plaat

Neen deze plaat ligt me niet. Had deze eens geprobeerd een jaar of drie geleden en het lag me ook niet. Ook deze keer doet het mij niks.

Deze moet allang hoger staan. 4,5* dus nu. Echt wel kans op 5* en een top 10 plaats, wat een klasseplaat is dit.

Dit blijft gewoon een ongeloofelijk mooie plaat.
De melancholie en sfeer in een nummer als ''absent friend'', ongeevenaard!
Om nog maar te zwijgen over de prachtige gitaarklanken.

Klassieker eerste klas.
Typisch het geval van een verloren parel.

Nog nooit ook maar één woord losgelaten over deze plaat, en dat terwijl dit stiekem toch één van mijn grote favorieten is geworden. Deze plaat had me meteen te pakken, daar waar het bij andere kennlijk veel langer heeft geduurd. Sleutelwoord van deze plaat is in ieder geval weer mijn favoriete woord: sfeer. Á la Talk Talk weet Bark Psychosis hier op geweldige wijze een stel schitterende klankpartijen aan ons ten toon te stellen.

The Loom zou je als het goed is gelijk in de wondere wereld van Hex moeten zuigen. De sfeer van dit album wordt gelijk perfect weergeven: 's nachts, in de stad of in het park, met enkel straatverlichting of verlichting van gebouwen, dat is wat mij betrefd de beste beschrijving van deze plaat. Vooral de piano in dit nummer klinkt erg mooi, langzaam laten de mannen dan steeds meer instrumenten in het spel komen om tot een schitterend stuk te komen wanneer de zang wordt ingezet.
A Street Scene zet dit door op een dynamischere wijze dan het vorige nummer, en laat goed blijken dat deze mannen erg mooie geluidsmuren kunnen produceren. Langzaam bouwt dit nummer dan uiteindelijk af...
Om te komen tot wat voor mij vanaf dag 1 al het hoogtepunt is: Absent Friend. Qua klankpartijen zou je haast zeggen dat er niks beters is. Wat een diversiteit aan instrumenten, op een geweldige manier tot een geheel versmolten. Maar ook qua emoties heb je hier ook een prachtig nummer, vooral dat tweede couplet vind ik ijzersterk.
I can't tell you were I've been, I can't tell you anything at all...
Big Shot lijkt dan gewoon door te zweven op dezelfde sferen als de vorige nummers, maar ineens wordt dit abrupt verbroken. De bass en de drums brengen zowaar spanning in deze plaat. Maar het duurt niet lang of we zijn weer waar we zaten, wat klinken de synths ook hier weer prachtig.
Fingerspit is het moeilijkste nummer van deze plaat, en lijkt uit de toon te vallen tussen de rest. Dit nummer is minimalistisch en vrij ontoegankelijk. Daarnaast zal het voor andere ook niet meewerken dat dit nummer ook vrij traag is. Ik heb er vanzelfsprekend absoluut geen problemen, dit nummer zorgt voor wat afwisseling, en spanning naar mijn mening.
Eyes and Smiles is dan weer terug in de herkenbare sound van Hex, dit nummer is vooral heel erg mooi opgebouwd, zeer rustig beginnen waarna er uiteindelijk ook blazers worden toegevoegd aan het mengsel. Resultaat: het zoveelste mooie nummer op deze plaat.
In het laatste nummer, Pendulum Man, blijven vocalen uit, de rust is wedergekeerd. Dit nummer zou je eerder in een ambient hokje plaatsen dan bij die van de post-rock. Vooral de laatste 1 a 2 minuten zijn van grootste schoonheid. Betere afsluiter had dit album niet kunnen krijgen.

De ene zal in dit album een schat hebben gevonden, de ander niet. Begrijpelijk, de plaat zou als lang en eentonig beschouwd kunnen worden. Ik ben echter een die een schat heeft gevonden in deze plaat, en daar ben ik deze band dankbaar om. Bijzondere en wonderschone plaat.