Def Leppard - High 'n' Dry (1981)

Het blijft inderdaad een heerlijke verzameling hardrocknummers: vette riffjes en solo's, rauwe vocals en refreinen die in je kop blijven plakken. Indertijd lokten ze in de conservatieve VS ook controverse uit met het titelnummer, dat de typische rock 'n' roll-excessen verheerlijkt en op een blacklist met "zondige" nummers werd geplaatst. Het is té moeilijk om uit deze plaat zomaar een paar favorieten te lichten, het niveau ligt hoog over de hele lijn, met alleen een dipje naar het einde toe.

Hierna zou het geleidelijk allemaal wat gepolijster en commerciëler gaan worden. Zo lanceerden ze zichzelf ook wereldwijd, met twee opeenvolgende albums die meer van 10 miljoen keer over de toonbank gingen in de VS alleen. Het werd muzikaal echter ook onvermijdelijk minder boeiend, zeker vanaf Hysteria. Deze blijft daarentegen stevig overeind. Met voorsprong hun beste plaat.

Hoewel Hysteria en Pyromania beschouwd mogen worden als iconen uit de hardrockgeschiedenis, of op zijn minst als datgene waarvan we Def Leppard kennen, heeft High N Dry wat mij betreft een (lichte) voorsprong als het gaat om het rangschikken van de discografie van deze Britten.

De NWOBHM van On Through The Night werd definitief vaarwel gezegd en er werd duidelijk gezocht naar een geluid dat op een breder publiek zou kunnen rekenen. Hier en daar kunnen we al een beetje wennen aan de koortjes en de breed opgezette fundamenten van de songs. Van die dingen die later tot in de kleinste details uitgewerkt zouden zijn. Bringin On The Heartbreak zal dan de definitieve knieval moeten zijn. Desondanks een hele fraaie ballade.

Toch is het de combinatie met de Britse branie dat High N Dry uniek maakt. Soms wat te gemakkelijk vergeleken met AC/DC. Dat zal toch in Elliots voordrachten gelegen moeten zijn. Want AC/DC kwam nooit met een anthem als Mirror Mirror of een stuwend monster als Another Hit And Run. Dat zijn nummers die helemaal af zijn. Een tikje ruw maar toch ook heel toegankelijk.

En wat te denken van het fijnzinnige instrumentaaltje Switch 625. Is dat niet gewoon waar John Norum naar keek tijdens het in elkaar flansen van iets als Aphasia?

Ook Lady Strange pakt uit met een herinnering aan de NWOBHM dagen middels een typische twinlead harmonie om vervolgens vastberaden via een krachtige riff de deuren in te komen trappen. Het luchtige refrein dat volgt, zet de band weer op het nieuw te volgen melodieuze hardrockspoor. En dan komt er ook nog eens een waanzinnig opzwepend middenstuk om de hoek zetten. Dit is wat je noemt een wervelende song.

In de historie kan High N Dry misschien gezien worden als een opmaat naar de Def Leppard die we allemaal kennen. Wie verder luistert, zal een album horen waar de overgang tussen de oudere metal en en die bekende melodieuze koers op verdraaid slimme wijze met elkaar in balans is.

De jaren 1976-1983 waren gouden jaren voor de puber die ik was. Terwijl gitaargenres werden geboren of zich vernieuwden, was ik op ontdekkingsreis gegaan. Ik ontdekte de snellere gitaarliedjes, vooral die met scheurende gitaren. Het genre maakte me niet uit, of het nou punk of wave of hardrock was. Mijn favorieten nam ik op van de radio.
Toen in 1980 de New wave of British heavy metal mijn wereldje binnendrong en oudere rotten als Black Sabbath en Judas Priest zich vernieuwden, was ik definitief om voor dit genre, zonder daarbij de andere genres uit het oor te verliezen. Met de komst van een eigen platenspeler verloor radio terrein ten faveure van de elpee.

Wat heeft dat met High ‘n’ Dry van Def Leppard te maken? Wel, toen de plaat in 1981 uitkwam, had ik een vrij brede muzikale smaak ontwikkeld; deze band hoorde bij de groepen die ik het jaar ervoor enthousiast had omarmd. Alhoewel van de nieuwe lichting de lichtste en meest traditionele, was hun debuut mij goed bevallen, zij het minder dan die van Saxon, Maiden en oudgedienden Sabbath.
In Oor las ik ongetwijfeld de positieve recensie van Kees Baars, die High ‘n’ Dry vier sterren gaf. Dankzij dazzler is een deel van die recensie in het forum OORdelen te vinden, briljante actie om dit alles te plaatsen! Wel even scrollen voor deze plaat. Spoedig stond ie bij ons in de dorpsfonotheek en zou ik zelf horen wat producer Mutt Lange, die het jaar ervoor furore had gemaakt met AC/DC’s Back in Black, ervan had gemaakt.

‘Faster and louder’ was mijn devies toen ik de tweede van Doof Luipaerd uit de hoes haalde. Een dikke drie kwartier later was ik een desillusie rijker: de band was juist langzamer gaan spelen, de riffs waren van het type catchy hardrock en Joe Elliot had zijn stem naar die van een speenvarken omgevormd. Dat werkt alleen als je Udo Dirkschneider of Brian Johnson heet, vond ik. Alsof Mutt Lange van hen een tweede AC/DC wilde maken. Toen de plaat drie weken later terugkeerde naar de bieb, was er niet één liedje op cassette beland. In de jaren daarna vermeed ik de band, want op de hits die ze zouden scoren klonk weer die krijsstem.

Veertig jaar later ga ik eens checken of ik nog altijd dezelfde weerzin voel bij het beluisteren van deze plaat, die ik nu via streaming afspeel.
Bij de eerste luisterbeurt is daar onmiddellijk de oude reactie: waarom zingt die Elliot toch zo geforceerd?
Bij volgende beluisteringen komen toch wat positieve zaken omhoog. Op de A-kant de gitaarlijnen in Another Hit and Run (maar met bijna vijf minuten veel te lang) en de Thin Lizzyaanse gitaarklanken in Bringin’ On the Heartbreak; Switch 625 is een lekker instrumentaaltje waar ik dus niet die vermoeiende stem hoor maar wél een charmant aaah-koortje á la Uriah Heep.
Op de B-kant Lady Strange, dat halverwege versnelt en mij opnieuw aan Lizzy doet denken; de titelsong van het vorige album On Through the Night is vreemd genoeg op deze plaat beland en de muziek is dik in orde; maar ja, die zang hè… Tenslotte de eerste snelle song van de plaat, die meteen ook de afsluiter is, wat heb ik daarover indertijd gemopperd: No no no is best aardig, maar u weet nu wel wat me tegenstaat.

Ik haak dus opnieuw af, zeker ook omdat de vier niet genoemde songs mij qua compositie niets doen, alle loftuitingen van mijn gerespecteerde mede-MuMe-auteurs ten spijt. Hapklare hardrock die het juist daardoor goed zou doen in de Verenigde Staten, waarmee Leppard de koploper van de nieuwe lichting werd, mijn "goede smaak" ten spijt.

Tenslotte over de hoes, waarover ik hierboven enig gemopper lees; die is van Hipgnosis, het collectief dat o.a. ook voor UFO, Pink Floyd, Black Sabbath, 10 CC, Led Zeppelin en Rush werkte, om maar een kleine greep te doen. Ik zie het als een vorm van moderne kunst, waarvan je prima een museumtentoonstelling zou kunnen maken. Niet dat alles even mooi is, een eigen(zinnige) stijl heeft het echter wel.