Def Leppard - High 'n' Dry (1981)

Prachtig album met veel gitaarwerk, veel variatie en 10 topsongs. Met High & Dry stond Leppard vlak voor de doorbraak in de VS. Dit album klinkt daarom ook veel minder commercieel dan opvolgers als Hysteria of Adrenalize. Niettemin een topplaat, met als uitschieter het aanstekelijke Let It Go en instrumentaaltje Switch 625.

Met High ‘n’ Dry werd in feite dé doorbraak voor Def Leppard in Noord-Amerika geforceerd. De jonge jongens (buiten zanger Joe Elliott nog allemaal tieners) werden in eigen land in die tijd echter nog stevig bekritiseerd vanwege de vermeende sell-out naar de Amerikaanse markt. Dat kwam pijnlijk tot uiting tijdens het festival van Reading, enkele maanden na de release van het debuut, een jaar eerder, waar de bandleden met tomaten en bierblikjes werden bekogeld. Joe, Steve, Pete, Sav en Rick trokken zich er weinig van aan en besloten voor de opname van het daaropvolgende album de ervaren producer Mutt Lange – op dat moment vooral bekend door zijn werk voor AC/DC – in te schakelen.

Dankzij diens werk klinkt High ‘n’ Dry na het beluisteren van het openingsnummer Let It Go vooral als een AC/DC-kloon, maar toch blijkt al snel dat de band al op dit tweede album over een zeer eigen smoelwerk beschikt. De meerstemmige zangpartijen en de daarbijbehorende karakteristieke – uit duizenden herkenbare – bandsound, die later platen als Pyromania en Hysteria naar miljoenenverkopen zou gaan tillen, is al aanwezig, evenals de vele, bijzonder knappe gitaarsolo’s (bedankt Steve R.I.P. en Pete). De dan nog vrij rauwe zang van Joe Elliott doet de rest. Op dit album is een band te horen die er hoorbaar plezier in heeft, een spontaniteit die ik op latere albums nergens in deze hoge mate heb teruggehoord.

Met de prachtige semi-ballad Bringin’ on the Heartbreak was de eerste hit van Def Leppard in Amerika een feit. Ter promotie van High ‘n’ Dry tourde de band vier maanden lang door de VS, als voorprogramma van onder meer Ozzy. Ook de Europese tour was een succes, waarbij de band fungeerde als voorprogramma voor achtereenvolgens Rainbow en Judas Priest, bands die het qua populariteit en qua verkoopaantallen later uiteindelijk flink af zouden leggen tegen Def Leppard.

High ‘n’ Dry kan gezien worden als een mijlpaal in het hardrockgenre. Gevoel voor melodie, enthousiasme, spelvreugde, talent en gedrevenheid zijn de basisfundamenten van dit album, dat uiteindelijk net als Pyromania een blauwdruk zou gaan worden voor een hele generatie hardrock- en heavy metal-bands. Zelfs nu nog zijn er jonge artiesten die sterk beïnvloed zijn door het geluid van Def Leppard, voornamelijk in Noord-Amerika, mede door dit album.

De kracht ligt ‘m in de veelzijdigheid van de nummers. Het instrumentale juweeltje Switch 625, het felle Let It Go, de aanstekelijke meezinger You Got Me Runnin'... Het zijn de grote hoogtepunten van dit ijzersterke album dat voor de terechte doorbraak heeft gezorgd. Een succesvol album dat anderhalf jaar later echter schijnbaar moeiteloos overtroffen werd met het al even sterke Pyromania.

Zonder twijfel kan ik hier 5 sterren voor geven, maar als kanttekening zou ik willen plaatsen dat dit album toch sterk geworteld is in de jaren ’80. Zeerzeker niet gedateerd, maar toch ook niet tijdloos. Het heeft echter toch ook een bepaalde charme en geeft mij keer op keer een nostalgisch gevoel Daarom volsta ik hier met een 4,5*

Fantastische opvolger van On through the night. Veel rauwer, nog energieker en ook nog eens een keertje een beter produktie.

Met afstand het beste album van Def Leppard. De semi-ballad Bringin' On The Heartbreak, de robuuste rockers Let It Go, het titelnummer of Lady Strange en You Got Me Runnin', nog steeds, 27 jaar na dato, prima songs. Het laatste Leppard die aansloot bij de NWOBHM, of deze periode juist afsloot.....

Het is voor mij ook het enige Def Leppard-album waar gewoon geen enkel slecht (of minder buitengewoon) nummer op staat.

Goed album maar ik verkies toch Pyromania en Hysteria als betere albums om eerlijk te zijn. Niet dat ik dit een slecht album vind, integendeel! Op dit album kun je al mooi horen wat er allemaal nog zou komen. Dankzij de vette produktie van Lange komen de kwaliteiten goed naar voren. Dat ontbrak toch een beetje op het debuut vind ik. Het instrumentale Switch 625 is geweldig en Bringin' on the heartbreak is een dijk van een ballad.

Met als favorieten Let It Go en No No No toch wel het mooiste Def Leppard album.

Kolere, dit is wel ff wat anders als al dat zoete spul wat hierna kwam:p (al is adrenalize ook best vet)

Dit is voor mij het betere def werk. Het debuut was al niet slecht. Maar bij high viel alles op zijn plaats. Elliot klinkt als een volleerde kraai alias b. johnson van ac/dc. Die elliot kraait er tegenwoordig trouwens heel wat minder op los. Ik heb de band een jaar of 2/3 geleden nog gezien maar daar klonk hij nou niet bepaald meer als een volleerde kraai. Op dit schijfje rockt de band als nooit tevoren. Mooie nummers komen er langs. Sterk en overtuigend gespeeld. Met een goed gevoel voor melodie. Des tijds in 1981 vond ik het wel een prettige afwisseling ten opzichte van al dat heavy metal geweld van de priest, maidens, saxons, motorheads en noem ze maar op. Trouwens deze band kreeg wel een portie ongeluk en dood voor de kiezen niet?

Lees net een leuk weetje over de hoes:

''The front cover for heavy rock band Def Leppard’s 1981 album, High’n’Dry, depicts a man diving into an empty swimming pool, and was designed by Hipgnosis, the same company behind numerous Pink Floyd album sleeves. Years later, it was revealed that the cover had originally been proposed, and rejected by Pink Floyd for their Atom Heart Mother album in 1970. Instead, Floyd went with the now famous picture of a cow in a field.''

Beste album van Def Leppard. Lekker rauwe en aanstekelijke feestplaat. favo tracks zijn het titelnummer, Let It Go, Switch625, Lady Strange en Mirror Mirror. Eigenlijk geen een nummer dat echt tegenvalt.

Een grote sprong vooruit ten opzichte van het debuut. Wat een heerlijke, aanstekelijke Rock plaat is dit zeg! Het begint gelijk lekker met het aanstekelijke "Let It Go" en daarna blijft het niveau hoog tot het einde.
Mooie productie, sterke nummers, lekker catchy. Een aanrader voor de liefhebbers van het genre!

Het blijft inderdaad een heerlijke verzameling hardrocknummers: vette riffjes en solo's, rauwe vocals en refreinen die in je kop blijven plakken. Indertijd lokten ze in de conservatieve VS ook controverse uit met het titelnummer, dat de typische rock 'n' roll-excessen verheerlijkt en op een blacklist met "zondige" nummers werd geplaatst. Het is té moeilijk om uit deze plaat zomaar een paar favorieten te lichten, het niveau ligt hoog over de hele lijn, met alleen een dipje naar het einde toe.

Hierna zou het geleidelijk allemaal wat gepolijster en commerciëler gaan worden. Zo lanceerden ze zichzelf ook wereldwijd, met twee opeenvolgende albums die meer van 10 miljoen keer over de toonbank gingen in de VS alleen. Het werd muzikaal echter ook onvermijdelijk minder boeiend, zeker vanaf Hysteria. Deze blijft daarentegen stevig overeind. Met voorsprong hun beste plaat.

Daarna verloor de drummer een arm en drumde dan ook wat statischer (minder opzwepend vind ik zelf)

Hij verloor zijn arm na Pyromania als ik me niet vergis. Het verschil in drumsound en stijl tussen Pyromania en Hysteria kun je ook overduidelijk horen. Ik vind deze High 'n dry een prima album overigens. Niet zo geweldig als de 2 hierna maar wel een hele mooie opstap naar wat zou komen. Laatst op vinyl gekocht.

Ten eerste die spuuglelijke hoes. Niet te begrijpen. Wie bedenkt zoiets.
High n Dry, Lady Strange en Mirror Mirror vind ik weinig aan. Vervelend en krijserig.
Switch hadden ze wel wat mogen uitbouwen als insturmentaal nummer. Het is vooral een herhalingsoefening.
Twee openingstrack zijn super en ook On Through the Night is goed te doen.
Geen cd die ik (veel) afspeel.

De hoes was eigenlijk bedoeld voor een Pink Floyd album heb ik ooit eens ergens gelezen. Vind ik 'm ook perfect bij passen. Die kozen echter voor een ander ontwerp en zo kreeg Def Leppard deze toegespeeld. Hij is inderdaad wat apart maar spuuglelijk? Neuh...

Deze doet met te veel aan de simpele deuntjes van o.a. Kiss denken. Er zit nog wel een btje een rauw randje aan, maar het is, na de hoopvolle eerste LP, voor mij het definitieve afscheid van Def Leppard. Het veranderde in een flauw Amerikaans bandje. Commercieel weliswaar heel slim, het leverde hen tenslotte een zorgeloze oude dag op, maar voor mij afschuwelijk slappe hap, bah.

Valt achteraf toch wel mee. Lekkere muziek die mij mee terug neemt naar het NWOBHM-tijdperk.

Ik hoor er Tygers of Pan Tang in met een vleugje Kiss.

Uit een tijd dat een Saturday night met hoge verwachtingen tegemoet werd gezien.
Leuke ongecompliceerde plaat met veel ruimte voor de gitaar en, voor mij, een geweldige strot van Elliot.
Pyromania vind ik echter een stuk spannender

Hoewel Hysteria en Pyromania beschouwd mogen worden als iconen uit de hardrockgeschiedenis, of op zijn minst als datgene waarvan we Def Leppard kennen, heeft High N Dry wat mij betreft een (lichte) voorsprong als het gaat om het rangschikken van de discografie van deze Britten.

De NWOBHM van On Through The Night werd definitief vaarwel gezegd en er werd duidelijk gezocht naar een geluid dat op een breder publiek zou kunnen rekenen. Hier en daar kunnen we al een beetje wennen aan de koortjes en de breed opgezette fundamenten van de songs. Van die dingen die later tot in de kleinste details uitgewerkt zouden zijn. Bringin On The Heartbreak zal dan de definitieve knieval moeten zijn. Desondanks een hele fraaie ballade.

Toch is het de combinatie met de Britse branie dat High N Dry uniek maakt. Soms wat te gemakkelijk vergeleken met AC/DC. Dat zal toch in Elliots voordrachten gelegen moeten zijn. Want AC/DC kwam nooit met een anthem als Mirror Mirror of een stuwend monster als Another Hit And Run. Dat zijn nummers die helemaal af zijn. Een tikje ruw maar toch ook heel toegankelijk.

En wat te denken van het fijnzinnige instrumentaaltje Switch 625. Is dat niet gewoon waar John Norum naar keek tijdens het in elkaar flansen van iets als Aphasia?

Ook Lady Strange pakt uit met een herinnering aan de NWOBHM dagen middels een typische twinlead harmonie om vervolgens vastberaden via een krachtige riff de deuren in te komen trappen. Het luchtige refrein dat volgt, zet de band weer op het nieuw te volgen melodieuze hardrockspoor. En dan komt er ook nog eens een waanzinnig opzwepend middenstuk om de hoek zetten. Dit is wat je noemt een wervelende song.

In de historie kan High N Dry misschien gezien worden als een opmaat naar de Def Leppard die we allemaal kennen. Wie verder luistert, zal een album horen waar de overgang tussen de oudere metal en en die bekende melodieuze koers op verdraaid slimme wijze met elkaar in balans is.

Another Hit and Run
Lady Strange
Let it Go

Okay deze van Leppard kan er nog net mee door, de irritante, saaie ballads vallen opzich mee en het album begint ook gewoon prima.
Vanaf hier zal het snel bergafwaarts gaan met de beoordelingen denk ik zo.

De jaren 1976-1983 waren gouden jaren voor de puber die ik was. Terwijl gitaargenres werden geboren of zich vernieuwden, was ik op ontdekkingsreis gegaan. Ik ontdekte de snellere gitaarliedjes, vooral die met scheurende gitaren. Het genre maakte me niet uit, of het nou punk of wave of hardrock was. Mijn favorieten nam ik op van de radio.
Toen in 1980 de New wave of British heavy metal mijn wereldje binnendrong en oudere rotten als Black Sabbath en Judas Priest zich vernieuwden, was ik definitief om voor dit genre, zonder daarbij de andere genres uit het oor te verliezen. Met de komst van een eigen platenspeler verloor radio terrein ten faveure van de elpee.

Wat heeft dat met High ‘n’ Dry van Def Leppard te maken? Wel, toen de plaat in 1981 uitkwam, had ik een vrij brede muzikale smaak ontwikkeld; deze band hoorde bij de groepen die ik het jaar ervoor enthousiast had omarmd. Alhoewel van de nieuwe lichting de lichtste en meest traditionele, was hun debuut mij goed bevallen, zij het minder dan die van Saxon, Maiden en oudgedienden Sabbath.
In Oor las ik ongetwijfeld de positieve recensie van Kees Baars, die High ‘n’ Dry vier sterren gaf. Dankzij dazzler is een deel van die recensie in het forum OORdelen te vinden, briljante actie om dit alles te plaatsen! Wel even scrollen voor deze plaat. Spoedig stond ie bij ons in de dorpsfonotheek en zou ik zelf horen wat producer Mutt Lange, die het jaar ervoor furore had gemaakt met AC/DC’s Back in Black, ervan had gemaakt.

‘Faster and louder’ was mijn devies toen ik de tweede van Doof Luipaerd uit de hoes haalde. Een dikke drie kwartier later was ik een desillusie rijker: de band was juist langzamer gaan spelen, de riffs waren van het type catchy hardrock en Joe Elliot had zijn stem naar die van een speenvarken omgevormd. Dat werkt alleen als je Udo Dirkschneider of Brian Johnson heet, vond ik. Alsof Mutt Lange van hen een tweede AC/DC wilde maken. Toen de plaat drie weken later terugkeerde naar de bieb, was er niet één liedje op cassette beland. In de jaren daarna vermeed ik de band, want op de hits die ze zouden scoren klonk weer die krijsstem.

Veertig jaar later ga ik eens checken of ik nog altijd dezelfde weerzin voel bij het beluisteren van deze plaat, die ik nu via streaming afspeel.
Bij de eerste luisterbeurt is daar onmiddellijk de oude reactie: waarom zingt die Elliot toch zo geforceerd?
Bij volgende beluisteringen komen toch wat positieve zaken omhoog. Op de A-kant de gitaarlijnen in Another Hit and Run (maar met bijna vijf minuten veel te lang) en de Thin Lizzyaanse gitaarklanken in Bringin’ On the Heartbreak; Switch 625 is een lekker instrumentaaltje waar ik dus niet die vermoeiende stem hoor maar wél een charmant aaah-koortje á la Uriah Heep.
Op de B-kant Lady Strange, dat halverwege versnelt en mij opnieuw aan Lizzy doet denken; de titelsong van het vorige album On Through the Night is vreemd genoeg op deze plaat beland en de muziek is dik in orde; maar ja, die zang hè… Tenslotte de eerste snelle song van de plaat, die meteen ook de afsluiter is, wat heb ik daarover indertijd gemopperd: No no no is best aardig, maar u weet nu wel wat me tegenstaat.

Ik haak dus opnieuw af, zeker ook omdat de vier niet genoemde songs mij qua compositie niets doen, alle loftuitingen van mijn gerespecteerde mede-MuMe-auteurs ten spijt. Hapklare hardrock die het juist daardoor goed zou doen in de Verenigde Staten, waarmee Leppard de koploper van de nieuwe lichting werd, mijn "goede smaak" ten spijt.

Tenslotte over de hoes, waarover ik hierboven enig gemopper lees; die is van Hipgnosis, het collectief dat o.a. ook voor UFO, Pink Floyd, Black Sabbath, 10 CC, Led Zeppelin en Rush werkte, om maar een kleine greep te doen. Ik zie het als een vorm van moderne kunst, waarvan je prima een museumtentoonstelling zou kunnen maken. Niet dat alles even mooi is, een eigen(zinnige) stijl heeft het echter wel.

Ben het bijna altijd met je eens maar hier gaan onze wegen toch echt twee verschillende kanten op merk ik. Geeft niks natuurlijk. Wat jij met zang van Elliot hebt dat heb ik dan weer met Brian Johnson.

Ja hè, vielip?! Ik volg je al circa tien jaar (echt waar!) en we zijn het i.d.d. zo goed als altijd eens bij de tientallen (honderden?) platen die jij besprak - voor zover ik die ken, tenminste.
Toen ik deze plaat ging herbeluisteren, was ik verbaasd over zoveel positiviteit op MuMe bij jou en anderen, met wie ik ook de muzieksmaak deel. Jouw / jullie meningen hebben mij menigmaal geholpen om iets wel of juist niet te beluisteren, of om de beste nummers van een plaat uit te zoeken voor een cd en later playlist. Heb duizenden kilometers gereden met jullie tips uit de autospeakers, naar/van het werk of op vakantie!

Daarom vond ik het gek dat we het hier plotseling compleet oneens waren. Maar inderdaad, dat geeft niks. Gedurende die tien jaren kwam ik hier en daar tegen dat jij dwars tegen de stroom in een tegengestelde opinie verkondigde. Dan zat ik te grinniken, ook al omdat ik het in die gevallen meestal met je eens was. Zo zijn er van sommige bands albums die de grote meerderheid minder goed vindt, terwijl ik juist ontzettend van die buitenbeentjes geniet.

We schrijven vrolijk verder. Over smaak valt héél goed te twisten!

Het ligt er volgens mij aan via welke deur men aanraking kwam met Heavy Metal eind jaren 70/begin jaren 80. RonaldjK stormde frontaal via de voordeur naar binnen met AC/DC en Black Sabbath, en ik bijvoorbeeld via de schuur, door middel van KISS en Van Halen. Ik kan mij voorstellen, ondanks goede kritieken in de magazines destijds over NWOBHM, dat Def Leppard lichtvoetig aanvoelde. Voor mij had het raakvlakken met KISS en Van Halen qua hardheid en klom ik via de trap naar boven om hardere geluiden te horen.

High 'n' Dry blijft voor mij een fantastisch album. Was ook blij verrast toen ik op vakantie was in Boedapest in 1996 erachter kwam dat ze dezelfde avond van mijn aankomst een concert gaven. Gelijk tickets gehaald en de opener die avond was Let It Go. De avond kon niet meer stuk.

Herr Von Helsing, leuke analyse met voordeur contra schuur, je hebt een goed punt!

Top album. Krijgt van mij de volle mep! Compenseert die 1,5 ster van Ronald weer.
Kon het niet aanzien eigenlijk. Smaken verschillen inderdaad , maar dit gaat wel erg ver. Ik grijp vaak naar dit album. Een teken dat ik dit gewoon erg goede muziek vind. Deels nostalgie ook. En Pete Willis speelde hier nog op. Toen hij uit de band ging na weer een ruzie met Mutt Lang , ging het heel langzaam bergafwaarts. Het ruige was er toen zeker vanaf. Wie van deze periode van Leppard houd moet ook zeker The Early Years '79 - '81 eens uitchecken , een box met demo's , live concerten en ep's met een boekwerk erin. Schitterend .

Ook wat mij betreft hun beste. En indeed hierna werd het per plaat minder en minder interessant.

Nah, hierna werd het juist per plaat beter vind ik. High 'n dry is het startpunt van een trilogie die met Hysteria het absolute hoogtepunt bereikt. Maar ik snap het wel hoor. Dat is voor de echte hardrockers toch wat teveel mainstream allemaal