Pendragon - Pure (2008)

Porcupine Tree is ook helemaal niet slecht, maar hangt toch meer naar de alt.rock kant. Vandaar misschien de ongekende populariteit van de band. Het lijkt soms wel een hitparadeband, zo vaak hoor ik er mensen over.

Pendragon vind ik een meer standaard Neoprog maken. Niet populair, dus je hoort er niemand over. Ik vind het persoonlijk veel mooier. Misschien omdat Pendragon niet van die altrock liedjes er tussen heeft staan, wat Steven Wilson wel heel vaak doet.

Verdraaid lekker plaatje.

Deze man heeft ook wel een beheersing over de snaren waarvoor je even op zou kunnen komen draven.

M.i. de beste plaat van Pendragon. Inderdaad vergelijkbaar met Porcupine Tree, maar meer muzikale rijkdom en minder hangend op productie & techniek.

Wat een dijk van een album deze PURE! Echt mijn nummer 1 album van deze top formatie

Zeer sterk album van deze sympathieke engelse band. Dat gezegd hebbende, de muziek van Pendragon klinkt van de eerste tot de laatste noot werkelijk precies hetzelfde. Is daar iets mis mee? Nee. Want meer van het goede zelfde is meer van het goede.

Heavy plaat van Pendragon, met ditto heavy drums van nieuwe drummer Scott Higham. Wederom een coproductie van Barrett en Groom van Threshold.

Clive Nolan heeft weer allerlei nieuwe gadgets gevonden, zoals de blaffende hond die wel erg niet klinkt als een echte hond, en wat op mijn lachspieren werkt. Los daarvan is opener Indigo wel echt een beest van een song. Een onheilspellende riff en gitaarlick kenmerken het eerste deel van de song. Het tweede deel van de song is één en al gitaarsolo. De 'vrouwenstem' is dan weer Clive Nolan door een effectbak heen (denk ik).

Eraserhead is een ode aan de gelijknamige cult-horror-film van David Lynch, wat mij de stuipen op het lijf jaagt, als ik er aan denk. Het nummer zelf is wel goed, maar dan wil ik niet graag de tekst lezen of horen. Ook hier wat gekke vocale capriolen (Clive Nolan?) door de muziek heen.

Zoals bij de voorganger Believe is het hart van de plaat ingeruimd voor een prog-epic. Deze vind ik vele malen minder overtuigend dan The Wishing Well en sla ik zelfs altijd over.

Freakshow is een ode aan oude (glam)rockers en de afsluiter is een beetje obligaat. Alsof elke progrock-plaat een lange semi-ballad aan het eind móet hebben. Het is okay, maar voor mij hoeft het niet per sé.

Believe verraste me volkomen, Pure zet deze sound wat door en werkt het hier en daar een beetje uit, maar ook dan is de koek toch wel snel op, want de platen die hier op volgen, worden wat mij betreft toch wel veel van hetzelfde. Maar ik kan me vergist hebben, ik merk het wel.

In elk geval is Indigo een dijk van een song, en eentje waar ik graag op meedrum.

Het wordt weer eens tijd om deze band een nieuwe kans te geven. Ik lees net dat dit album opnieuw wordt uitgebracht op vinyl.
Jaren terug was ik wel gecharmeerd van deze heren, tot het zeikerige, jankende stemgeluid van Nick Barrett mij echt parten ging spelen.
Met een goede zanger zou deze band, naar mijn mening, veel meer luisteraars trekken.

Pure was een beetje het laatste album waar ik interesse in had. Best veel gedraaid destijds. Las idd het bericht ook dat deze op vinyl wordt uitgebracht. En dat er een kleine toer aan vast zit. Wat ook opviel is dat er blijkbaar op Spotify AI-gegenereerde Pendragon rondwaart. Tsja, dat gebeurt wel vaker. Het zou kunnen helpen wanneer Nick zelf toestemming geeft om Pendragon albums op Spotify te zetten. Want buiten Kawtow staat er geen enkel album op deze streamingdienst.

En dan draai je na The Seventh degree of seperation van Arena deze van Pendragon ook maar weer eens. En dat valt dan niet mee om eerlijk te zijn. Muzikaal is het allemaal dik in orde maar vergelijk je de stem van Barrett met de prachtige vocalen bij Arena, dan is dit toch wel even (terug) schakelen. Misschien toch niet zo'n goed idee om ze in deze volgorde te draaien