Pendragon - Pure (2008)

Eindelijk weer een nieuwe cd van Pendragon. De cd kwam voor mij geheel onverwacht. Eerste luisterbeurt valt enigszins tegen. Het is in de lijn van Believe, wat beslist niet het meesterwerk was van de heren. Ik onthoud me nog even van een stem.

Voorlopig 3.5: Goed maar niet exceptioneel. Als het hele album zo goed was als Indigo zou ik er zeker een vol punt meer voor gegeven hebben. 't kan nog verder groeien, ik heb 't album nog maar 2 maal gedraaid.

Ik heb dit album nu een paar keer beluisterd en het is gewoon fantastisch.

Ik ben natuurlijk bevooroordeeld omdat ik een fan ben van het gitaarspel van Nick Barrett.

De sound op dit album zit een beetje tussen camel en porcupine tree in.

Het is totaal anders dan hun laatste album believe.
Dit album klinkt heavier en donkerder.

Ik geef het 5 stemmen

geweldig openingsnummer, een beetje bombast met fantastisch gitaarwerk.
het laatste nummer mag er ook zijn, mooie solo aan het eind.

al met al hebben de heren zichzelf overtroffen met 1 van de beste platen die ze tot nu toe gemaakt hebben.

Het werd tijd....na 3 jaar weer een nieuwe van Pendragon.....
En wat een geweldig album!!
Het vergde wel enkele keren luisteren maar hoe meer je de plaat hoort des te beter wordt ie!
In het begin had ik iets van: "Is dit Pendragon??" Dit vanwege de stevige sound van sommige nummers (Comatose Pt. 1 en Freakshow)
Maar absoluut één van de betere progrock albums van de laatste jaren.
Openingsnummer is een juweeltje van ruim 13 minuten.
Bravo!!

1 maal raden: zelfs Pendragon gaat nu leentjebuur spelen met Porcupine Tree?

bijvoorbeeld?

ben ik het helemaal eens, 1 van de beste progrock albums van de laatste jaren, hij staat nu al in mijn favoriete top 10.

Geweldig om na 30 jaar met zo'n album te komen !! Niet veel van hetzelfde maar echt een nieuw album. Een stukje harder dan we van de heren gewend zijn maar daar hou ik persoonlijk wel van. In sommige nummers zijn inderdaad wat PorcupineTree trekjes te horen maar de echte fans moeten toch wel toegeven dat dit een echt PENDRAGON album is met behoorlijk wat variatie.Ik denk niet dat dit album snel gaat vervelen. Als fan van deze band en in het gelukkige bezit van alle albums geef ik PURE 5 sterren ! ( Na 15 luisterbeurten een oprechte mening ) Enjoy !

Allemaal lovende recensies en ook mijn mening is zeer positief.
Schitterende plaat, hele mooie gitaarsolo,s en zeer toegangelijk.
De CD begint met het beste nummer dat ze ooit uit hebben gebracht, Indigo. Dat duurt 13 minuten maar is voorbij voor je het weet.
Kan goed begrijpen dat het sommigen een beetje aan Porcupine Tree
doen denken, het gitaargeweld in Comatose deed me erg denken aan
het nummer Anesthesize het prijsnummer van Porcupine Tree,s laatste CD.
5 sterren plaat!

Opgewaardeerd van 3,5 naar 4,0: Naast Indigo (dat volgens mij net als volgens goodold1 het beste nummer is dat Pendragon ooit heeft gemaakt) is ook het laatste nummer wel errug goed. Nog steeds niet overtuigd van de Comatose nummers.

Prima plaat van Pendragon na het wat suffe 'Believe'.

Wat niemand meer voor mogelijk hield; het is GééN 'the World' part XXX geworden, maar een plaat met een behoorlijk afwijkend en interessant geluid. Zowaar progressive

Hoogtepunten zijn de opener 'Indigo' en het 3-luik 'Comatose'.

4 sterren.

De nieuwe Pendragon bevalt me duidelijk beter dan voorganger Believe, maar kan niet tippen aan de beste 3 cd's Windows of Life, Masquerade Overture en Not of this world.
De cd is duidelijk heavier en gaat regelmatig de Porcupine Tree tour op (Comatose en Eraserhead). Hoogtepunten zijn Indigo en Eraserhead. Jammer dat Comatose niet geheel kan overtuigen. The Freakshow is een eenvoudig nummer dat aan het Jewel tijdperk doet denken en It's only me weet me nog niet geheel over de streep te trekken.
Als de cd het niveau van de eerste 2 tracks had vast kunnen houden was het een echte topper geworden.

Hele prima plaat. In mijn ogen net ff iets minder dan The World, Windof of Life en Not of this World, maar tis lekker stevig en er zijn flink wat geweldige solo's te horen. Enige duidelijke minpunt is het in totaal bijna 18 minuten durende drie-luik 'Comatose'. Op 1 of andere manier kan die track gewoon niet overtuigen. En dat verwacht je wel van zo'n lang nummer. Voor de rest erg goed album, en een verademing na het erg zwakke 'Believe' van 3 jaar geleden. Pendragon is een erg symphatieke band en behoort toch echt wel tot de top van de symfo-pop.

Ik ben wel blij met dit album van Pendragon. In mijn optiek is dit album heel herkenbaar “Pendragon”, maar toch ook wel weer vernieuwend. (Althans voor de band) Laat ik duidelijk zijn; ik ben een fan van de band. Ik heb elk album en zet ze nog regelmatig op, omdat ik soms hunker naar de herkenbare “neo” prog klanken die met name Clive Nolan, Nick Barret en natuurlijk Peter Gee op een cd gooien. Maar laatst las ik een interview met Nick Barret van Progwereld.org dat hij vond dat de band elke keer vernieuwend bezig is, en dat ze bij elk nieuw album een nieuwe weg inslaan. Nou, dat wil ik als fan van de band toch eigenlijk wel weerleggen, want dat is absoluut niet zo. Tot aan "Believe" was het toch elke keer een herhaling van zetten door de band.

Maar dit album heeft toch wel trekjes in de muziek, die ik tot nu toe niet veel bij de band Pendragon heb kunnen ontdekken. Dat het soms klakkeloos gekopieerd is van bijv. Porcupine Tree, doet niet echt ter zake, want het is wel op een geslaagde manier gedaan. Bijv. Comatose prt 1 is daar een goed voorbeeld van. Het brute gitaargeweld wat uit de gitaarspeakers spat vanaf 2 minuut 40, is typisch PT. Maar bijvoorbeeld de track Indigo is weer een een nummer wat redelijk authentiek is gemaakt. Mooie variatie, wordt op de helft een tikkeltje saai, maar dan begint Nick Barret met een weergaloze gitaarsolo, één van zijn betere, en hij heeft er toch wel aardig wat gespeeld. Overigens vind ik de zang van Barret op dit album goed te behappen. Af en toe vervormd in de productie/mastering van het album, wordt het nergens saai, wat in het verleden nog wel eens voorkwam.

Ook Eraserhead is een goed nummer, wellicht wel het beste, waarin lekker veel variatie zit. Veel herkenbaar “gepingel’ van de toetsen van Nolan, maar ook heerlijke solo’s van Barret, die soms op een (positief bedoelt) “zeikerige” manier zingt. Het brengt ook veel heerlijke meesleep momenten, waarin neo op een nieuwe manier geprojecteerd word.

Wat ik persoonlijk ook een heerlijk nummer vind, is: “ The Freakshow”. Heerlijk poppy, maar toch weer iets te moeilijk voor het grote publiek. Knap gemaakt nummer, wat het heerlijk doet in de auto. Onbewust “skip” ik soms toch wat vaker naar dat nummer, als ik een klein eindje moet rijden.

Toch kent het album weer typisch Pendragon nummers, Comatose Prt 2 en 3 zijn daar wel voorbeeld van. Comatose part 1 is dus een tikje vernieuwend, en ook boeiend, part 2 en 3 zijn in mijn optiek weer wat minder en de band grijpt in die nummers toch wel weer terug naar het verleden.

Op dit moment krijgt dit album 4 punten, en ik ben er eigenlijk wel zeker van dat dit niet meer of minder wordt.

Zo te lezen is ie goed, zag hem liggen voor 26 euro en dat vind ik veel geld voor een cd.

Die dvd hoef ik niet.
Maar ja toch maar eens aanschaffen want op een paar live albums a heb ik ze allemaal.

Indigo is inderdaad een goed nummer maar omdat nu tot het bste nummer te bestempelen?
comatose is voor mij ook het minste deel maar opzich niet lelijk.
voor mij zijn the World en Window of life betere cd's.

Wat een prachttrip. Hopelijk zet Barrett zijn wat ''volwassener'' koers door in de toekomst. Alleen het nummer ''Home And Dry'' doet wel erg denken aan ''Green Eyed Angel'' van Not Of This World. Voor de rest: Dit album klinkt als een klok!

Ik heb vandaag alleen "Indigo" gehoord en was gelijk geraakt!
Nu de rest nog.

De rest nu ook gehoord. Klinkt solide en indrukwekkend. Nu nog geen beoordeling, ik wil het album vaker horen.

Bij mij is ie de speler nog niet uitgeweest. Dit schijfje heeft een behoorlijk verslavende werking en vervelen doet ie nergens. Gejat of niet, wat een atmosfeer. Beresterk album met een indringend thema, genoeg variatie en solo's waar je in wegzakt.

Op het randje van het jaar is dit nog even een leuke ontdekking. Ik had Pendragon nooit zo erg in mijn vizier. Wel heb ik ze en keer live gezien en dat was een bescheiden openbaring, maar na dit album kan ik niet meer omheen. Het is duidelijk dat de moderne Porcupine Tree invloeden de band nieuwe inspiratie heeft gegeven een album te maken dat meer te bieden heeft dan weer een standaard Pendragon CD.

Pendragon? Nog nooit van gehoord ... tot deze morgen en stomverbaasd door het moois dat hier op staat. De benaming progrock doet bij mij normaal de maagsappen stijgen tot in de keel, maar dit is een pareltje dat keer op keer zijn geheimen zal prijsgeven, dat besef ik nu al. Bij de eerste luisterbeurt besefte ik al dat dit hele goeie muzikanten zijn...

Het is duidelijk dat Pendragon heel goed heeft geluisterd naar andere symphonische, progressieve rockbands van de laatste jaren.
Hoewel dit een aangename cd is kan ik niet veel innovatiefs ontdekken en neemt de band niet heel veel risico.
Dit mag natuurlijk de pret niet drukken en het is dan ook genieten van de rappe tempowisselingen en de snelle gitaar riffs die erg pakkend blijken.

Verbaas me over het gemiddelde van deze cd. Het eerste bericht bij dit album, van de mij zeer bekende bono the C...., doet niet veel goeds vermoeden. Moet hem ook maar weer eens gaan luisteren.

Dat gemiddelde is inderdaad zeer opvallend, zeker gezien het feit dat Pendragon het normaal nooit zo goed doet hier. Ik zal hem dan ook maar eens luisteren, hoewel de rest van de discografie van Pendragon flink in mijn achting is gedaald.

ach... langzaamaan proberen alleen de die-hard fans hem nog uit

Ik verbaas me over de kwaliteit van het album en het feit dat er kennelijk zoveel niveau uit Pendragon kan komen. Uitstekend album en terecht dat hij op meerdere sites hoger scoort dan de andere albums van Pendragon. Absoluut geen standaard neo-prog, meer metalinvloeden dan we gewoonlijk gewend zijn van Pendragon en gitaarspel dat soms doet denken aan Gilmour.

En Andy Latimer (Camel) niet te vergeten. Gilmour vind ik eigenlijk net iets donkerder en íets minder hoogdravend ''melodieus'' dan Andy. Vooral dat ''Camelspel'' komt altijd erg sterk naar voren bij Pendragon. Voor het overige is inderdaad wel duidelijk wie Nick Barrett zijn grote voorbeelden zijn.

Wat gaan we nu krijgen zeg?!
Altijd gedacht dat pendragon een buitenbeentje was van de (neo-) prog, zie ik tot mijn verbazing dat ze opeens hoog scoren en ooka l flink wat stemmen hebben met dit nieuwe album.
Begrijp me goed, ik zeg niet dat ze slecht zijn, maar ik heb altijd de indruk dat ze niet zulke verkoopcijfers hebben, volle zalen trekken en goede recensies krijgen als de vergelijkbare grotere bands

Ik vind het wel leuk en gun het ze van harte, ik ben ook erg benieuwd naar de plaat, of ik het leuk ga vinden is natuurlijk nog maar de vraag, maar wel goed nieuws om deze reacties te lezen.