Pendragon - Pure (2008)

Ik heb nooit het gevoel gehad dat Pendragon het buitenbeentje van de prog was. En ja, ik denk dat Nick Barret met je eens is dat ze niet zulke hoge verkoopcijfers hebben, maar dat ziet hij meer door een andere reden (lees downloaden) Ik heb in de jaren negentig wel mee gemaakt dat ze volle zalen trokken. het ligt er aan hoe groot de zaal is natuurlijk....

Wow als ik die reacties hier lees ga ik hem ook binnenhalen

Hier heb ik een paar erg mooie dingen gehoord. Ik begin met een 3,5.

Erg mooi album. Beste Neo Prog album van 2008 zonder meer. Ik ben gek op het gitaarwerk van Barrett, ook al zijn ze niet al te moeilijk, je hoort gewoon dat het uit zijn ziel komt net als bij Gilmour. Daar hou ik gewoon van.

Ik doe er toch een halfje af...... Het was me eigenlijk meteen al opgevallen maar de track ''Eraserhead'' lijkt wel gebaseerd op het instrumentale deel van ''The Cinema Show'' van Genesis.......... Het drumwerk, melodielijn en keyboardsolo geven redelijk wat overeenkomsten. Daarom niet minder fraai maar ik wou het toch even gezegd hebben.

Kan je bijna elke muziek minder geven want bijna alles is geschoold op eerdere muziek, melodieen of klassieke muziek.

Klopt, maar Pendragon heeft altijd wel erg veel ''geleend'' van vooral Genesis, PF en Camel om er maar een paar te noemen terwijl die in sound en composities toch altijd behoorlijk origineel waren. Maar toegegeven, het wordt steeds moeilijker iets nieuws te bedenken als alles al eens is gedaan. *Pure'' zit echter erg mooi in elkaar en moet het vooral hebben van gevoel en atmosfeer en niet zozeer van vindingrijkheid hoewel het allemaal naar huidige maatstaven zeker wat ''moderner'' klinkt. En als je de symforock een warm hart toedraagt zal dat ook allemaal niet zo'n groot probleem zijn.....

Schitterend nummer indigo

Gewoon een geniale plaat.

Maar toch heeft deze plaat op een of andere manier meer stemmen en een veel hoger gemiddelde dan welk eerder Pendragon-album dan ook... reden voor mij om de band na een tegenvallend verzamelalbum een tweede kans te geven. En verdomd, het klinkt bij vlagen bijzonder fraai! Helaas doel ik dan vooral op de instrumentale stukken, want de stem van Barrett kan ik nog steeds niet helemaal serieus nemen - en teksten als and so it seems that green has become the new red helpen daar ook niet echt bij.
Ook het laatste nummer kan mij ondanks (of dankzij?) het Supertramp-intro nog niet echt overtuigen, maar het weerhoudt mij er niet van om dit album alvast 3.5* te geven. Absoluut beter dan hun oude werk.

Ik heb wel het idee dat Barrett's stem door de jaren heen toch wat donkerder is geworden dan op voorgaande albums. Bij tijd en wijle doet ie me aan John Wetton denken die met dezelfde beperkingen te kampen heeft. Het komt de sound iig wel ten goede. Nu maar hopen dat hij net zo oud wordt als ie er uit ziet.

Na de eerste luisterbeurt dacht ik, mwah gaat, maar na de 5e/6e luisterbeurt was het WOW !!!!! Wat een plaat, oke niet de beste zanger die er rondloopt, maar past wel bij de muziek, en wat een mooie (Gilmour'achtige) gitaarsolo's. Eerst waren het vooral de eerste 2 nummers die er uitsprongen maar de rest is ook onwijs goed, vooral ook The Freakshow (ben ook een Bowie fan )

Een prachtig album. Ik vond het vorige ook erg goed maar dit klinkt een stuk donkerder. Ik heb ze ook een aantal keren live gezien en dat is erg goed. Dat het soms lijkt op Genesis en Floyd klopt. Het toetsenspel van Nolan lijkt heel erg op dat van Banks terwijl het gitaarspel van Barrett lijkt op dat van Gilmour.

Mooie CD. Pendragon heeft veel goede platen gemaakt, maar deze staat duidelijk bovenaan. Vooral Indigo vind ik briljant.
Het enige nadeel van deze plaat is dat hij na 53 minuten afgelopen is

Dan moet je het livealbum "Concerto Maximo" van Pendragon aanschaffen. Ruim 150 minuten, moet genoeg zijn.

voor mij de mooiste cd van de afgelopen jaren

Ben geen groot Clive Nolan liefhebber. Maar Pendragon weet mij toch altijd weer positief te verbazen.

Waanzinnige neo-prog plaat. Alleen dat eerste nummer al. Barrett is een held!

Wat mij steeds meer opvalt aan Pure, maar Believe, is dat het softe neoprog geluid van weleer, langzaam plaats maakt voor een meer progmetal geluid.

Zo nu en dan, lijkt Pendragon tegenwoordig meer op Threshold (maar ook IQ) dan voorheen.
Drums zijn steviger, er zijn duidelijker gitaarriffs en de productie is wat zwaarder en gemener.

De samples die op Believe al veel te horen waren, zijn ook dit maal weer volop aanwezig, wat het een lekker modern tintje geeft.

Het is echt het stemgeluid van Barrett en zijn gitaarsolo's die je voortdurend doen herinneren dat het echt om Pendragon gaat, hier.

Zo zeg.....was dat even een ijzersterke comeback of niet. Na, het matig gestemde Believe (ook al is het een heel goed album, je moet het alleen wat vaker luisteren, en ja, het is wat tammer en dromeriger) komt Pendragon even terug met een knaller zeg. Compleet van mijn stuk geslagen door de kwaliteit van dit album en inderdaad een van de 5 beste albums van 2008.

Alleen dat eerste nummer, Indigo...interessant genoeg niet gespeeld op de tour destijds, maar ongetwijfeld een nummer dat zich kan meten met de beste Pendragonnummers als The Voyager, The Last Man On Earth of Masters Of Illusion. Donders....dit gistaarwerk verdient hoge lof, zoveel variatie....en dan dat middenstuk (vanaf 5:25)...puur kippevel....wat een ongelofelijk vette solo en Pendragon laat zich hier van een kant zien die 6:13 die hevier en rauwer is dan ooit tevoren..en dan moet het beste nog komen...die solo die begint op 8:14..en op 11.16......Heb Pendragon twee keer live gezien maar spelen kunnen ze inderdaad, en ook hier hoor je dat weer..........

Ook ander nummers, het prachtige en erg gevarieerde Comatose, bijvoorbeeld, wat een nieuwe epic wordt in de zuilengallerij van epics, als Queen Of Hearts en The Wishing Well. Daarnaast veel lof voor het korrste nummer van het album ' The Freak Show' dat ook een ware stamper is. Dat moet live ook wel zo zijn. Prachtig, rauw, strak en bombastisch ritme De solo van Indigo komt op 0.38 nog een keer weer langs....supermooi.......en dan beukt het pas echt.......Ook een prachtige rol voor de toesten..............en dan die zang..........en een ontzettend deprimerende text.........Don't want people to see the freakshow that is going on inside of me.' Heeft ie het over zichzelf ?

Verder nog Eraserhead en It's Only You, vooral inderdaad, de laatste eindigt weer met een knallende solo....maar aan Eraserhead kan ik niet echt wennen, moet ik zeggen........

Al met al een regelrechte klassieker...kan er niets anders over zeggen. Ook als Nick geen goede zanger als Peter Nichols, Geoff Mann etc. Maar hier....pure emotie................

Een album dat vriend en vijand verraste. Nou ben ik duidelijk van de tweede soort, maar ik moet zeggen dit is een redelijk album. Nick had zijn vocalen echter beter voor de badkamer kunnen bewaren.

Gelweldige plaat! Het beste wat ik tot nu toe van de band gehoord heb. De sound is inderdaad wat zwaarder geworden, hetgeen mij bevalt. En het aantal synth soli is ook behoorlijk beperkt, hetgeen mij bevalt. Maar gebleven is het fenomenale gitaarspel van Barret, hetgeen mij ZEER bevalt.

Het openingsnummer Indigo, KOLERE!

Dat heb ik vandaag gedaan! De setlist bevalt me, allemaal fantastische nummers. Ik ben benieuwd!

Nick Barrett vond dat de muziek van Pendragon rigoureus omgegooid moest worden.
Hij was er al, hij zag en hij veranderde.

Geen minimoogs meer, vernieuwde geluid, andere drummer die vooral het stevige werk niet schuwt.

Nou heb ik op de eerste plaats geen idee waarom Fudge Smith die op Believe nog alles aan elkaar tikte, weg is gegaan cq is bedankt voor zijn diensten, maar mede dankzij Scott Higham heeft de sound een behoorlijke omwenteling gemaakt.
Pendragon was nooit bekend vanwege zijn stevige en recht-toe-recht-aan drumwerk. Nee, het was bijna saai.
Muziek was goed maar net zoals soms bij Arena, miste het nogal wat ruggenmerg.

Dat gezegd hebbende kan en wil ik niet ontkennen dat albums als The World, The Masquerade Overture en Not Of This World op zijn zachts gezegd uitstekende albums zijn.
Al de albums worden gesierd of ontsierd, haal door wat niet van toepassing is, door het Gilmour-achtige gitaarwerk van Nick Barret himself en ook door de wat valse zang van dhr. Barrett himself. Love it or hate it, feit is dat het wel het essentie is van het muziek van Pendragon.
Noem het een handelsmerk.

En toen was daar ineens Pure.

Een cd met bijna een nogal toepasselijke titel.
Want misschien wilde ze dat wel zijn.
Als dat zo is, dan is dat helaas maar ten dele gelukt.
Pure is een zeer goede cd geworden maar puur is nou niet echt het woord dat mij gelijk te binnen schiet als ik de cd opzet.

De cd opent zeer sterk met Indigo, wat voor mij misschien wel het ultieme Pendragon nummer is geworden.
De krachtige drumwerk en goede keyboardwerk van Clive Nolan laten inderdaad een andere Pendragon horen. Het tweede deel word gesierd door de goede zo niet prachtige gitaarwerk van Barrett.
Topnummer!
Maar dan gaat de cd verder met Eraserhead en daarin hoor ik toch meermaals de bekende Pendragon. Zo Pure en veranderd is het allemaal dus niet.
Dezelfde ingrediënten uit Eraserhead vind je terug in de goede Comatose-suite, deels in Freakshow en het afsluitende It's only Me.

Begrijp me niet verkeerd, al met al heeft Pendragon met Pure een uitstekende cd afgeleverd, die de voor mij nogal tegenvallende Believe doet vergeten.
Het is steviger geworden, met momenten waarin de heren de Neo-prog land vaarwel dreigen te zeggen maar desondanks is het toch nog steeds Pendragon die je hoort..

Zelfs met de wat mindere tracks als Eraserhead en The Freak Show is Pure een van de beste cd's van 2008 geworden.

Maar toch had ik graag gezien dat ze de roer totaal hadden omgegooid.
Ons meer zouden verrassen met andere muzikale paden.
Het is nieuw maar ook weer niet.

Een vos verliest nooit zijn streken en wat dat betreft Nick Barrett dus ook niet.
Desondanks dat zou ik deze cd zeker willen aanraden.

Vandaag weer eens opgezet. De opener Indigo........... WAT EEN KNEITER van een nummer. De gitaar die op 2/3 vh nummer invalt. ZO MOOI!

Helicon, ik ben het helemaal met je eens, het is een prachtige cd!

Voor mij een van de beste CD's van Pendragon.
Gelukkig heeft Nick Barret zijn muzikale koers omgegooid met voorganger Believe en zeker met deze CD.
Mijn aandacht voor Pendragon begon wat te verslappen maar met deze 2 laatste CD's heeft Nick me weer helemaal te pakken.

Hele goede cd van Pendragon, openingsnummer is meteen het beste nummer van de cd, knalt meteen lekker.
Indigo is denk ik voor de meeste Pendragon fans 1 van de beste nummers van de laatste tijd.
Rest van de cd vind ik ook gewoon lekker klinken, niet alles, maar gewoon prima cd. Nieuwe drummer maakt op mij een zeer goede indruk, was toch even afwachten na het vertrek van Fudge.

De solo in 'it s only me" . . . . geweldig!!!

Gee/Barrett/Nolan samen met Scott Higham (Drums) slaan hier een brug tussen de neoprog en de progmetal...

Arena en Threshold zaten al tussen die twee stijlen in, en nu Pendragon dus ook.
Ik houd wel stevige progrock (ook bijv. It Bites, Blind Ego, Enchant etc.), ipv saaie atmosferische prog (Gazpacho etc.) zoals dat ook de laatste continue op het publiek wordt afgevoerd...

Daar waar ik Pendragon voorheen nogal saai en middelmatig vond, schat ik ze nu zeer hoog in.

Goede plaat en samen met Believe mijn favoriet van de band.