Queensrÿche - Rage for Order (1986)

Heerlijk album! Dit heeft bij mij trouwens wel wat luisterbeurten nodig gehad. In het begin vond ik de cd wat "blikkerig" en "ouderwets" klinken. Komt misschien ook omdat ik eerst Empire en Operation mindcrime in mijn verzameling had en deze klinken toch wat volwassener. Niettemin een heerlijk album.

Nog altijd prijs ik de ambitie, de muzikaliteit, de variatie en de kracht van Queensrÿche, en Rage for order is zéker een andere plaat dan The warning, maar ook na vele malen luisteren vind ik deze toch een stuk minder. Dat ligt voor mij vooral aan de composities die maar niet willen beklijven en de melodieën die me niet pakken; er is op zich niet veel mis met het album, maar nummers als The whisper, Neue Regel en Chemical youth blijven gewoon niet in mijn geheugen zitten, hoe vaak ik ze ook draai. Vier nummers springen eruit : de twee uitstekende openers, het wanhopige The killing words en het kwetsbare slotnummer, samen een kwartet nummers met heel veel zeggingskracht en vol overtuiging gebracht, en als de hele plaat van dit niveau was zou ik op vijf sterren uitkomen, maar de overige voor mij enigszins gezichtsloze nummers, de paar vervelende "stadion"-koortjes ("Walk with me!", "London, London" –slechte inzet van het refrein trouwens–) en het vervelende Gonna get close to you met z'n gitaareffect dat me zo doet denken aan Edge of seventeen van Stevie Nicks (een niet-passende associatie) halen het niveau flink omlaag voor mij. Rage in order staat in de kast want hij "hoort erbij", de productie en de gitaren zijn scherp en de theatrale maar zeer expressieve en extreem gevarieerde zang van alleskunner Geoff Tate blijft een genot, maar als geheel wil het kwartje bij mij maar niet vallen. (Nu ik het album tijdens het schrijven van dit stukje nog een keer draai blijkt ook Screaming in digital toch wel een sterk nummer, dus op basis daarvan en omdat ik dit vanwege hun andere platen uit deze periode toch een heel bijzondere band vind geef ik Rage for order toch wat meer sterren dan ik oorspronkelijk van plan was. 3½* is natuurlijk voor geen enkele plaat slecht, maar vergeleken met de voorganger en de opvolger toch een beetje een teleurstelling.)

In 1986 was ik zeventien jaar en ik woonde nog thuis, het was mijn voorlaatste jaar Latijn-Grieks in het college van Oostende, de zomervakantie kwam eraan en ik had twee herexamens aan mijn been: Scheikunde en Fysica. Ik had nog een prioriteit in die zomer want het tweede album van Queensrÿche kwam eraan...

Bij het vastpakken was het geïntrigeerd kijken naar de raadselachtige hoes, de achterzijde stond me toen veel minder aan met de reactie: “WTF hebben de stylisten en kappers van EMI uitgespookt?” Flatterend vond ik het niet voor een Metal groep, het EMI geld opende een aantal deuren, goeie en slechte. Achter de verpakking zat gelukkig een inhoud van een veel hogere orde en Queensrÿche oversteeg toen al het Metal genre.

Het zal wel want samen met Operation: Mindcrime uit 1988 staan er twee albums van Queensrÿche in mijn Top Tien en toch staat deze een trapje hoger: omwille van de inventiviteit in de nummers die vaak magisch tegendraadse momenten kennen, omwille van een ontketende en expressieve zanger die loepzuiver de hoogste regionen blijft halen, omwille van hun ambitieuze bereidheid tot het nemen van risico's die niet altijd 100% slagen (de Dalbello cover Gonna Get Close to You blijft taai), hun experimenteerdrang dat op dit album culmineert in schitterende nummers maar dat niet voor iedereen is weggelegd.

En dan heb je het geluid dat mij na al die jaren sprakeloos achterlaat, misschien tamelijk kil en theatraal in het begin en toch hoor je heel veel details met een hoofdtelefoon op. Dat is de verdienste van producer Neil Kernon, ongetwijfeld met dank aan een ruim budget. Dat quasi perfect geluid geeft een nog grotere boost aan deze verzameling opmerkelijke songs dat als geheel haast onovertroffen blijft bij Queensrÿche. Straffe uitspraak is het misschien maar na de eerste drie nummers is het al naar adem happen, verdere mokerslagen volgen met nog twee hoogtepunten voor mij: London met zijn waanzinnig mooie gitaarsolo's en de ballad I Will Remember, inderdaad een ballad godbetert. Je kunt niet alle nummers aanduiden als hoogtepunt en mag ik ook eens een speciale vermelding doen voor drummer Scott Rockenfield?

Of dit album nu de beste is van Queensrÿche of niet, daarover zul je nooit een consensus bereiken onder de vele fans, ook al omdat hun onderlinge albums zo verschillen in opzet en geluid, dus begin er maar aan. Het is wel één van de twee Queensrÿche albums die ik nog eens op cd heb gekocht samen met Operation: Mindcrime, want de vinnylekes dragen hun sporen van onzorgvuldig gebruik en talloze draaibeurten. Toch leg ik de cd niet zo vaak op, nostalgisch én periodisch irrationeel ben ik dus. Wat doe je eraan?

Het zal 2001 of 2002 geweest zijn dat ik voor het eerst met Queensrÿche in aanraking kwam door dit album. Ik en wat vrienden van middelbare school hadden net Iron Maiden ontdekt en onderzochten wat andere dingen. Ik kocht een Manowar of Blind Guardian cd en een vriend werd dit album aangeraden door zijn oudere zus. We vonden het allebei als een softere Iron Maiden klinken en gaven er verder weinig aandacht aan. Uiteindelijk heb ik het album overgenomen en is mijn liefde voor de band vanaf dat moment verder gegroeid. In de tussentijd vind ik het ook op gelijke hoogten staan met mijn favoriete Maiden-albums.

Rage For Order klinkt nog steeds als een vreemd album. Een kille scifi-sfeer van een post-apocalyptische wereld waar machines alles hebben overgenomen en de teruggetrokken mensheid vanuit de ruïnes de vervlogen levens herdenkt. Of mistige begraafplaatsen met tochtige kerken en de schimmige wezens die zich daarin ophouden. Het album is gotisch en mechanisch, romantisch en toch kil. En potverdrie als Geoff Tate daar niet voor meer dan de helft verantwoordelijk voor is. De passie op Neue Regel, de naargeestigheid op Gonna Get Close To You, de melancholie op I Will Remember: pure klasse! Maar goed, het dubbele gitaarwerk van Wilton/DeGarmo, de mechanisch pompende bas van Jackson en Rockenfield's stampende oorlogsdrums zijn allemaal werkelijk magistraal te noemen. De productie helpt nu ook eindelijk goed mee. De ritmesectie galmt en geeft punch, de gitaren scheuren en de solo's dwarrelen. Een product van zijn tijd, maar het klinkt nog steeds zo fris.

Favorieten noemen is moeilijk, al is het voor mij wel duidelijk dat het magistrale Screaming In Digital een top 10 QR-lied. Ook het afsluitende I Will Remember herbergt pure schoonheid. Lang heb ik dit gezien als een romantisch nummer, maar in de tussentijd is het duidelijk dat de 'glowing star' de satelliet is die ons allemaal in de gaten houdt. De akoestische gitaarsolo en Tate's wegstervende zanglijnen sluiten een van de beste (prog-)metalalbums ooit voor me af. Verdomd wat maakte deze band toen spannende muziek!

Tussenstand:
1. Rage For Order
2. Queensrÿche (ep)
3. The Warning

Dit album kende ik dus eigenlijk niet. Ik wist wel dat het bestond en had het zelfs in de kast staan, maar ik dacht dat Queensryche altijd meer bekend stond om Operation Mindcrime en Empire. Ik begin langzaam toch te denken dat als je de kwaliteiten van de band wilt horen, dat je dan toch echt bij dit album moet zijn. Vanaf het eerste nummer ligt de lat hoog. Daardoor zijn er geen uitschieters, maar ieder nummer heeft echt zijn kwaliteiten. De klasse van de band komt hier echt tot zijn recht. Geen simpele liedjes, maar geweldige epossen met rijke orchestraties. De heren hebben zich hier echt uitgesloofd en het resultaat is er dan ook naar. De sfeer is vaak wat gothic/romantisch en andere keren vrij naargeestig. Dit album weet me echt te overtuigen. Voor nu 4,5*, maar dat zal misschien nog wel stijgen.


Tussenstand:
1. Rage For Order
2. Queensryche EP
3. The Warning

Ik was van hardrock en metal gaan houden vanwege de hoge tempo's en scheurende riffs. Daar koos ik niet zozeer voor, dat overkwam me. Iets wat je instinctief raakt. Vanaf 1980 ontdekte ik dat bands geleidelijk steeds sneller gingen spelen: van de dubbele basdrums van Saxon naar Faster than the Speed of Light van Raven en Jaguar en vervolgens Kill 'em All oftewel speed- en thrashmetal.

Des te verrassender was Queensrÿche, waar het niet om snelheid en heftige riffs ging, maar om een bedachtzaam soort metal. Dit met verhalende teksten over een nabije toekomst waarin we de nodige onderdrukking gaan meemaken.
The Warning was al sterk en Rage for Order betekende een verrijking van dat geluid. Met name gitaren en drums luider in de mix en meer ruimte voor toetsen, die desondanks een bijrol blijven spelen. Een album zonder snelle composities, al is een enkel nummer (Surgical Strike) deels uptempo. Nee, Queensrÿche biedt vooral mid- en laagtempo. Waar ik van nature niet van langzame ballades houd, lukte het deze groep om mij wederom bij de lurven te grijpen.

De Britse producer Neil Kernon kende ik als een aor-producer, of op z'n stevigst hardrock. Heb hem eens gekoekeld, het blijkt dat hij ook de nodige kwaliteitspop produceerde of mixte, zoals Hall & Oates en Laurie Anderson. Zijn naam zag ik voor het eerst bij Unleashed in the East (1979) van Judas Priest waar hij technicus was. Als producer viel hij mij voor het eerst op bij Drastic Measures (1983) van Kansas en in datzelfde jaar was hij succesvol met de powerpop van The Romantics, waarna ik in 1985 zijn naam las bij albums van Michael Bolton en Dokken. Met dit soort referenties de geschikte man om de gelaagde muziek van Queensrÿche naar een hoger plan te brengen.
Ik ken één andere producer met een dergelijke staat van dienst: Ron Nevison. In 1987 produceerde hij Bad Animals van Heart en qua zowel productie (drumgeluiden en spel van Denny Carmassi en Rockenfield), als de kracht van de langzame nummers, als imago (kleding, kapsels) vond ik Queensrÿche lijken op de groep van de dames Wilson, bovendien afkomstig uit dezelfde regio. Nu ik Bad Animals vorige week weer eens draaide valt me bij Rage for Order wederom op dat geluid en sfeer verwant zijn.

In het geval van Rage for Order is de muziek harder en complexer. Daarbij kan de klasse van het stuwende drumwerk van Scott Rockenfield niet worden overschat, terwijl het genieten is van het slag- en solowerk van gitaristen Chris DeGarmo en Michael Wilton. Het spel van bassist Eddie Jackson mag onopvallend zijn, hij is de perfecte aanvulling voor Rockenfields relatief sobere drumpartijen.
Close to You van Dalbello kende ik (al is daar enige twijfel) via de videoclip bij Sky Channel. Dankzij de intrigerende cover op Rage, tevens single en dus opnieuw een videoclip, kwam het nog eens extra binnen. Dreigend en onheilspellend, fraai opgebouwd, fantastisch gezongen op een verhalende wijze, zoals Geoff Tate zo goed kan.
Vanochtend stuurde ik mijn broer de link naar het fascinerende slotlied I Will Remember om als kickstarter van zijn dag te gebruiken. Een ballade, akoestisch en wederom fascinerend gedaan. Als hij terug is van vakantie, haalt hij vast zijn vinyl exemplaar uit de kast.

Voor het verhaal van Rage for Order heb ik nooit mijn best gedaan, ik weet niet eens of er überhaupt wel sprake is van een conceptalbum met één lang verhaal. Maar met Walk in the Shadows als tweede grote favoriet van dit album weet ik weer hoe opwindend metal in 1988 kon zijn. Ik leerde toen zelfs een nieuwe genrenaam: progressive metal. Met de sfeerbeschrijving van Sir Spamalot als mooie illustratie daarbij.