The Killers - Day & Age (2008)

Andere weg? Zo verschillend van Sam's Town is de sound nu ook weer niet...

Aardig plaatje van de Killers die altijd iets kitcherigs over zich hebben, paar goede nummers (Spaceman, Dustland Fairytale, Neon Tiger), paar missers (Joyride, This is Your Life), niet iets om je nu heel druk om te maken. Ik denk dat ik Hot Fuss nog maar eens opzet...

3 sterretjes.

Tja, wat moet je hier mee. Ik vind het persoonlijk wel een aardig album. En daar blijft het bij. Ik heb het nooit zo moeten hebben van The Killers. Ook de hitjes hebben mij nooit geboeid. Tot ik Human hoorde, dat stond mij na een paar luisterbeurten wel aan. Daarom dit album toch maar eens aan een paar goede luisterbeurten gegeven.

Laat ik mij even toelichten voor ik wat verder in ga op de tracks.
Als je als band een album kan componeren wat aanslaat bij het grote massa dan is dat ook gewoon een prestatie. Laten we daar geen doekjes om winden, want er zijn hele hordes bands die dromen van een album dat zo aanslaat als deze op het moment. Muzikanten moeten ook leven, dus tja, als het grote publiek het wil, waarom zou je er dan niet aan toegeven. Een artiest is er zelf bij of hij zich wel of niet artistiek laat binden of moet toegeven aan de massa.


Losing touch is een lekker begin. Dit doet mij altijd een beetje denken aan Roxy Music. Ik heb hier niemand nog over gehoord, maar die fragmenten met de saxofoon is typisch jaren tachtig van Roxy Music. Verder makkelijk in het gehoor, staat mij aan.

Human, de grote hit van het moment. Prima nummer, gecomponeerd om een hit te worden. Het klinkt catchy, het heeft een sound meegekregen waar je happy van word. Draai dit album eens een keer snoeihard in je auto en het geeft je een beetje een gelukkige “flow”.

Spaceman, vlot nummer maar niet memorabel. De zanger heeft er op sommige momenten al moeite mee op het album, laat staan dat het straks live uitgevoerd moet worden.

Joy ride. Lekker nummer weer. Verslavende bas, lekker refrein. Knap gemaakt. De details maken dit nummer goed, lekker riedeltje van de toetsen. Klinkt steeds beter naarmate je het draait.

A dustland fairytale. Beetje zwak begin, herstelt zich redelijk, maar zit gevoelsmatig niet goed in elkaar.

I can’t stay. Oninteressant. Niemandsdalletje en albumvuller.

Neon tiger; ook een oninteressant nummer, maakt het album een beetje sneu. Als je er 4 nummers uit zou mogen halen en laten vervangen, dan zou dit de nummer 1 zijn om er uit te halen

The World we live in. Het gaat. Als het een cijfer van 1 op 10 moet krijgen, dan zou dit een zesje worden. Het klinkt niet akelig, maar dit is niet de reden om het aan te schaffen.

Goodnight travel is weer een nummer wat met passie is geschreven. Erg mooi, beetje duister, spannend, atmosferisch, ik zou als producer de zanger toch alleen wat beter zijn best doen om de zang wat zuiverder te houden, al zullen er mensen zijn die dit juist kunnen waarderen. Nummer ademt een beetje post-rock uit.

A cripling blow is aardig.


Ik wil nog wel even een reactie geven op mensen die de Killers de grond in schrijven in ten opzichte van bijv. Bob Dylan en Neill Young etc. Wat de een grootheid vindt, wil nog niet zeggen dat ik of een Killers liefhebber dat ook vindt. Ik vind Bob Dylan en Neill Young dramatisch. Waarom die altijd zo de hemel in geschreven worden is mij een raadsel. Ik vind er geen ruk aan, saaie bagger. Op een gegeven wordt een artiest ook klakkeloos door iedereen de hemel in geschreven. Beoordeel gewoon en ga niet schrijven dat een band als The Killers maar populaire shit maakt. Schrijf dan dat je het niet goed vindt, of te makkelijk, maar altijd maar populaire bands vergelijken met “de grootheden” in de muziek is zo vervelend op den duur.

Als woord vooraf: Deze jongens mogen dan waarschijnlijk weinig weten over akkoordprogressie, ze maken er waarschijnlijk zelfs geen bewust gebruik van, maar o wat hebben ze een talent.

Persoonlijk moest ik de voorgaande albums meervoudig luisteren voordat ik de muziek pas kon waarderen. Dat is hier wel anders! Binnen het album is veel variatie te vinden. Het geheel klinkt erg jaren 70/80, en dat terwijl de jongens deze jaren niet eens bewust hebben meegemaakt. Album opener 'Losing Touch' begint met een lekker synthesizer-melodietje. Daarnaast komt er een welgeplaatste saxofoon in voor welke de overhand neemt, bijna een heuse fanfare! Toch heeft deze track niet de klassieke "Killers" sfeer over zich, het voelt aan als een experiment. De bridge is het enige wat herkenbaar voelde. "Human" zit vol emoties en valt niet te zwaar. Het klinkt nieuw, maar ook vertrouwd, hiermee zijn ze succesvol een nieuwe weg ingeslagen. 'Spaceman', op zijn beurt, heeft een vrolijke, activerende sfeer over zich. Het refrein is opzwepend en het gehele nummer is een soort van 'dance rock', deze track zal het waarschijnlijk live prima doen.

'Joy Ride' klinkt nieuw, verfrissend, in een positieve zin. een funky bassloopje, een jazzy pianotje, meer graag! 'A Dustland Fairytale' begint heel kalmpjes, maar heeft de bekende sfeer in zich. Het voelt vrij en Flowers' stem draagt werkelijk geweldig bij aan het geheel. 'Neon Tiger' heeft een mooie opbouw, de gitaren overheersen niet, de backing vocals klinken mooi aanvullend. 'This Is Your Life' had gelukkig voor de afwisseling wat 'brullen op de achtergrond' met het zelfde effect als in 'Bones'. Na het luisteren van 'The World We Live In' wist ik vrijwel zeker dat The Killers een ander pad zijn ingegaan, de synthesizers zijn nog wel aanwezig, maar niet zoals Smile Like You Mean It, de belletejs in Bones em krijgen we ooit nog een track als 'Change Your Mind'? Een leidende synthesizer vind ik persoonlijk het lekkerst, en zo begonnen ze toch ook? (Hot Fuss). Het is nóg commercieler, maar daarom niet minder goed. Zolang ik Flowers' stem hoor weet ik inmiddels automatisch dat het goed zit, ook al is het nieuw (stiekem verfrissend). 'Goodnight, Travel Well' en bonus-track 'A Crippling Blow' deden mij niks. Muzikaal klonk het wel 'leuk', het was weer wat anders, maar na een paar keer luisteren was ik het goed zat. Normaal gesproken is het andersom, na een aantal keer luisteren waardeer ik het alleen maar meer (Hot Fuss, Sam's Town). Andere bonus-track, 'Forget About What I said' zat niet bij mij op de cd, maar heb ik ondertussen wel. Gelukkig, want het klinkt weer lekker Killers-achtig, maar dan met een wederom vernieuwend refrein.

Het geheel is een stuk toegankelijker dan B-sides album 'Sawdust' en hoewel velen liever een stapje terug richting Hot Fuss hadden gehoord ben ik uitermate tevreden over dit album. Natuurlijk komt dat dankzei Human, Joy Ride, Neon Tiger en Spaceman, deze tracks maken de missertjes meer dan goed!

Eerlijk is eerlijk, 'When You Were Young' en de klassiekers van de eerste albums zullen nooit vergeten worden. Elk album heeft zo zijn minpunten (ja, ook Hot Fuss & Sam's Town) en daarom kan ik geen album tot favoriet benoemen, elk album heeft zo zijn toppers, en er is voor elk wat wils. Op naar de volgende, en geen B-sides heren! (Gelukkig is Sawdust geen studio-album)

*4.5

Vooropgesteld, Day and Age is een ode aan de jaren '80. Brandon Flowers heeft zijn liefde voor de (met name Britse) new wave scene nooit onder stoelen en banken gestoken. Dat hoorden wel al terug op het blinkende Hot Fuss. Maar waar op die fantastische debuutplaat naast megacatchy melodieën ook een flinke peut rock te bespeuren viel, daar staat Day and Age volledig in het teken van good old elektropop. Disco from Vegas dus

Met andere woorden: die stekelige, naar roestige prikkeldraad riekende gitaarrifs zul je op dit album niet horen. Wel een goedgeoliede hitmachine die de ene na de andere meezinger neerzet. Met de synthesizerkunsten van Flowers in een absolute hoofdrol. De jaren '80 dus. En is daar iets mis mee? Wat mij betreft niet.

Zo lijkt het heerlijke Losing Touch wel een verdwaalde hit uit de Top 40 van 1984. Wie Day and Age luistert, hoort een hele sterrenparade uit die jaren voorbijtrekken: van New Order, ABC, The Cure, Duran Duran tot Pet Shop Boys, Roxy Music, ELO en Bowie.
Luister maar eens naar Spaceman of Joyride. En Human natuurlijk, de veelbesproken eerste hit, die elektroballad die zomaar een cover van A-ha of Alphaville had kunnen zijn. Sommigen dragen 'm op handen, anderen vinden het eersteklas rubbish.

Misschien is dit niet de Killers-plaat waar iedereen op zat te wachten, maar het is wel een hele leuke. En een vrij constante. Het vervelende I Can't Stay daargelaten, is Day and Age stiekum wel behoorlijk gevuld met potientiële hitsingles. Met het galmende Neon Tiger als grootste kanshebber.

The Killers dragen de jaren '80 op handen. Er zijn legio bandjes die hetzelfde doen met de sixties en de seventies. Laat iedereen de muziek maken en luisteren die hij wil. Over smaak zal men het nooit eens worden.

En als je muziek uit de eighties niet te pruimen vindt, dan vind je Day and Aage waarschijnlijk een rukplaat. Zo niet, blind aanschaffen!

The Killers zijn met Day & Age wellicht te ambitieus. Daardoor schieten ze een aantal maal volledig uit de bocht, en klinken al die metaforen die gebruikt worden eerder knullig dan betekenisvol.

De eerste 3 nummers op het album klinken lekker, hoewel de thema's die bij het tweede en derde nummer aangesneden worden totaal niet passen bij de toon van de muziek. Losing Touch is trouwens een heerlijk nummer dat zonder problemen op Hot Fuss had gekund. Na deze nummers volgt het extreem zwakke Joy Ride. Wat een slecht nummer is dat, met die vreselijke voor de hand liggende rijmpjes. Dit komt overigens nog een aantal maal terug in het album, zoals bij Neon Tiger.

Na Joy Ride volgt wellicht het beste nummer dat The Killers tot en met nu hebben uitgebracht. A Dustland Fairytale is werkelijk een sprookje en eindelijk een nummer waarbij de goedbedoelde intenties van The Killers samenkomen tot een succesvol eindresultaat. Het verhaal achter het nummer is aangrijpend en zal iedereen kunnen aanspreken. Daarnaast kent het nummer ook een perfecte opbouw, en wordt de stem van Brandon Flowers uitstekend benut.

De rest van het album is een mengeling van snelle nummers (Neon Tiger) en donkere nummers zoals Goodnight, Travel Well. Wat mij betreft zijn al deze nummers niet geslaagd, en vormt het naar mijn mening ook geen echt album. Hopelijk kunnen The Killers zich in de toekomst weer onderscheiden met de muziek zoals op Hot Fuss en Sam's Town, hoewel ik ambiteuze nummers zoals A Dustland Fairytale graag voorbij hoor komen.

The Killers ontdekte ik toen ze op Lowlands speelde. Ik ben toen muziek (het oudere werk) van hun gaan beluisteren en was behoorlijk enthousiast. Daarna kwam al snel de single "Human'" uit als voorloper op hun nieuw uit te brengen CD "Day & Age". Een makkelijk in het gehoor liggend liedje, dat meteen door de radio werd opgepikt en dat is meestal een slecht teken. Na het beluisteren van de hele CD ben ik van mening dat The Killers hun muzikale koers zodanig gewijzigd hebben, dat eigenlijk iedereen het mooi moet vinden. Zij wilden immers de grootste band van de wereld worden en dan moet je hits scoren. Echter dat het ten koste van de kwaliteit van het materiaal gaat, mag de pret van de hitsuccessen niet bederven. De hele CD bevat eigenlijk niet meer dan wat doorsnee popsongs, waar genoeg airplay en hits van te verwachten zijn. Echter of de "Killer" fans van het eerste uur hierin meegaan valt volgens mij te betwijfelen. Na driemaal draaien weet je het wel.

Je kunt The Killers niet ontzeggen dat ze geen nieuwe dingen proberen. Helaas pakt dit naar mijn mening op "Day & Age" niet goed uit. The Killers hebben ervoor gekozen om een met electronica doorspekte plaat te maken. Daar is op zich niets mis mee, maar ik mis de bravoure, de speelsheid en de energie van bijvoorbeeld hun debuutplaat "Hot Fuss". "Day & Age" klinkt in mijn oren te bombastisch, te weinig spontaan en te gemaakt. Deze sla ik over. Wie weet weten The Killers me de volgende keer wel weer te verrassen.

Human vind ik een briljant nummer en zodoende werd ik benieuwd naar de rest van dit album.
Wat ik dan aantref is een redelijk vermakelijke plaat met veel variatie onder de nummers.
This is your Life, I Can´t Stay, The World we live in en A Dustland Fairytale zijn wat mij betreft de moeite waard.
Dit is echter geen album dat ik vaker ga draaien. Ik mis onderlinge chemie tussen de nummers, een paar nummers vind ik ook echt van geen waarde op dit album. Ben benieuwd of ik dat op andere albums van hen wel aan zal treffen.
Kwaliteit is ruim voldoende en aangezien de plaat toch een aantal prima nummers herbergt kom ik op 3,5*