Whitesnake - Snakebite (1978)

In het eerste nummer Come On zingt hij zelfs "I'm just a Soldier of Fortune". Voor al de uitleg omtrent dit album bevat de wiki-link alle antwoorden. Zoals collega M.Nieuweboer al is dit "album" een samentrekking van de originele EP (1 t/m 4) en het soloalbum Northwinds van David Coverdale. Eigenlijk heb ik hetzelfde gevoel als mijn collega: saai, voorspelbaar en er vliegen geen gensters uit: middle of the road. Ain't No Love in the Heart of the City is blijkbaar een cover van Bobby Bland en dat wist ik ook niet. Het gitaarwerk en vooral de solo's van de heren Marsden en Moody kan ik wel smaken want later samen met John Sykes de ideale gitaristen voor Whitesnake geweest. De volgende platen zouden veel beter worden.

Terecht te vinden bij de verzamelaars van Whitesnake. Een samenvoegsel van de stevigste nummers van de David Coverdale-elpee Northwinds uit maart 1978 en de vier nummers van het debuut van Whitesnake, de EP Snakebite uit juni dat jaar. En dat terwijl de opnamen voor de eerste echte Whitesnake-elpee, Trouble genaamd, al in mei waren begonnen.

Qua releases is het dus enigszins onoverzichtelijk, maar met deze acht nummers horen we wél een David Coverdale in grootse vorm, een stem die helaas in recente jaren (te?) versleten is geraakt. Alleen daarom al kan ik ervan genieten, waar ik vroeger scheurende gitaren en snelle nummers miste plus piano en dameskoortjes overbodig vond.
De productie (respectievelijk Roger Glover en Martin Birch) is niet alleen prima, je hoort eigenlijk nauwelijks dat hier sprake is van twee verschillende opnamesessies.

Smaak kan veranderen, zoals ik ook het Elf met Ronnie James Dio tegenwoordig veel leuker vind dan voorheen. Vier sterren derhalve.