The Fireman - Electric Arguments (2008)

Er waren eerdere geluiden van de Fireman, maar McCartney (de beroemde helft van dit duo, de andere is Youth alias Martin Glover) is hier aanzienlijk beter herkenbaar....
Eigenlijk is het zelfs een stiekem solo-album van McCartney, maar hij heeft onder dit pseudoniem blijkbaar wat meer vrijheid gevoeld om wat pittiger en minder gestructureerde muziek te maken. De intro-track (hier te downloaden) is in ieder geval een stevige track!
Is dit McCartneys Time Out of Mind? We wachten af....

Hij is reeds gelekt, en ik ben er helemaal mee in mijn nopjes
Geweldige plaat vol vreemde soundscapes en vol detail. Totaal anders dan McCartney's reguliere solowerk, en toch onmiskenbaar Paul.

Niet iedereen zal ermee uit de voeten kunnen. Toch is dit de meest toegankelijke Fireman plaat tot dusver.

De andere twee fireman platen ken ik beide, vond ze facinerend omdat veel Macca haters die ik deze plaat liet horen deze plaat helemaal te gek vonden. toen ik hun vertelde wie er achter deze plaat schuil ging dachten ze dat ik het uit mijn duim zoog. Toen ik hun vertelde dat hij alle instrumenten zelf bespeelde lachte ze me uit. Totdat ik het op internet liet zien. Hetzelfde deed ik met een plaat "open your Box" van miss Ono, ze gingen compleet uit hun dak en geloofde niet wie deze muziek had gemaakt. The Beatles familie blijft tot ver in deze eeuw verbazen en vernieuwen.

Een werkelijk fantastisch album is dit. McCarney is in de herfst van zijn leven maar daar is in zijn muziek niets van te merken. Je hoort hier McCartney zoals je hem zelden hebt gehoord. Sing the Changes is de eerste single van het album en is zo catchy en hedendaags dat als bv U2 dit uitgebracht zal hebben het overal ter wereld op 1 zal staan. Stevige rockers als Nothing Too Much Just Out of Sight en Highway zijn ook briljant. Dance Til We're High is een ander pareltje waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Alleen de laatste 3 nummers zijn in de stijl van de vorige Fireman platen. McCartney blijft mij verbazen. Een ander hoogtepunt is Sun Is Shining dat een meer traditioneel McCarntey nummer is met een melodie zoals alleen hij kan schrijven. Petje af Sir Paul. Cd verhoogt naar 5!

Om een antwoord te geven op een vraag die ik zelf had gesteld (altijd handig); dit is niet Macca's Time Out of Mind! De sfeer doet me hier en daar denken aan McCartney II, waarbij ik zou wensen dat hier een pareltje als "One of these Days' zou staan en dat is niet het geval. De klanken zijn hier en daar prettig ongepolijst, maar het gebrek aan melodie maakt het lastig voor me om de gedachten erbij te houden. Deze jongen gaat vandaag 'ns London Town opzetten...en daarna Ram....

Ik vond dit bericht op de Nederlandse Beatlesfanclub;

(quote)

24 November verschijnt: ‘Electric Arguments’, het eerste album in tien jaar van The Fireman en dit op songs gebaseerde album had niet meer kunnen verschillen van zijn voorgangers.

Voor wie het nog niet wist, The Fireman is een samenwerkingsproject van muziekicoon Paul McCartney en de gerespecteerde producer Youth. Het tweetal werkte voor het eerst samen in de jaren ’90 toen ze twee ambient dance albums maakten. Oorspronkelijk was de identiteit van The Fireman onbekend, uiteindelijk werd door de pers onthuld dat het Paul en Youth waren.

In september werd aangekondigd dat The Fireman dit jaar voor het eerst in tien jaar splinternieuw materiaal zou uitbrengen en ditmaal was er een groot verschil: het duo had zijn stem gevonden. Bij Electric Arguments blijken ze bekeerd tot een wat traditionelere rocksound, die nog altijd vele malen avontuurlijker klinkt dan de muziek die McCartney onder zijn eigen naam laat verschijnen. De lol in het muziekmaken straalt er van af wanneer de oude Beatle zich in openingsnummer Nothing Too Much Just Out Of Sight met een stemvervormer laat transformeren tot een ruig zingende bluesman, compleet met gromgeluiden en ronkende mondharmonica.

Onmiddellijk begonnen over de hele wereld verhalen op te duiken over McCartney’s beste werk in jaren. Voor degenen die een dansalbum van Paul McCartney verwachten, dat is het niet. Sommige nummers komen dichter in de buurt van McCartneys reguliere solowerk, met name het subtiel rockende Highway en het akoestische Two Magpies. Het door sitar en percussie voortgedreven Lifelong Passion neigt naar George Harrisons Indiase sferen. Electric Arguments klinkt losser, luchtiger en vaak ook swingender dan een ouderwetse McCartneyplaat; een verdienste van Youth die zijn Beatlesvriend in nieuwe richtingen stuwde. Het project ging een eigen leven leiden en het resultaat zal iedereen verrassen, die verwacht de vroegere sound van de band te horen te krijgen.


(unquote)

BRON : http://www.beatlesfanclub.nl/component/option,com_frontpage/Itemid,1/

Dit is toch het alter ego van Lil Wayne?

Van Lil Wayne weet ik niet veel, maar die heeft hier volgens mij niks mee te maken.

Ja sorry, flauwe grap

Mijn recensie van deze plaat is hier te lezen:
http://kasblog.punt.nl/

Goeie recensie, ben het niet helemaal met je eens over het "Ono met buikgriep'-gedeelte...het is een Fireman-album, niet (helemaal) de nieuwe McCartney. Overigens is Macca zelf nooit te beroerd geweest voor een mopje ambient instrumentale muziek (Momma Miss America, Frozen Jap, dat soort dingen)
Persoonlijk begin ik dit een steeds leuker album te vinden!

De McCartney van de perfecte popsong is één kant van zijn talent. Binnen The Beatles was hij constant op zoek naar vernieuwing en verandering. Tijdens zijn solo carriere deed hij dit zo nu en dan ook, alleen meestal onder een pseudoniem, met uitzondering van McCartney 2 uit 1980. Naast zijn gewone popplaten heeft hij vier klassieke CD's uitgebracht, drie fireman CD's, een plaat onder de naam Twin Freaks, Hirosha sky's are always blue uit 1994, samen met...jawel..Yoko Ono, en daarnaast vele andere experimentele projecten. Er was een tijd dat McCartney veel meer avant garde was als Lennon, de periode 66/67 hiermee bedoelend en dat vuur is in die man nooit gedoofd, gelukkig maar, het maakt hem ook anno 2008 relevant.

Wel, ik weet hoe Macca's avontuurlijkheid en inventiviteit ten tijde van The Beatles nog steeds van het grootste belang is voor de popmuziek anno nu. En gelukkig is het vuur in de man inderdaad nooit gedoofd, al heeft het een periode op een lager pitje gewakkerd. Maar deze Fireman-plaat kan je toch op geen enkele manier relevant noemen? De laatste paar nummers van deze plaat, de pogingen tot ambient zeg maar, zou ik eerder hopeloos achterhaald noemen. Tenenkrommende new age-muziek, meer is het echt niet. Op geen enkele manier vernieuwend. Niet dat dat per se hoeft. Maar hou het dan bij leuke popliedjes, zou ik zeggen. Ik hou best van pretenties, maar dan moet je ze wel waar kunnen maken.

Toch heeft het iets triests...de term 'avantgarde' zegt me niks; de meest vooruitstrevende Beatle-tracks zijn die van Lennon; Rain, Tomorrow Never Knows, Strawberry Fields, A Day in the Life, Revolution #9, I Want You (She's So Heavy). Natuurlijk zijn ze allemaal in samenwerking met George Martin en McCartney gemaakt; maar het zijn stuk voor stuk de meest pittige en vooruitstrevende muziekstukken.

Deze plaat verschilt nauwelijks van McCartney's studio albums, zit een beetje een galm op om ambient sfeertje te creeeren maar dat mislukt hopeloos.

Vond Macca's laatste twee solo albums interessanter. Deze Fireman klinkt erg jaren '80 en gedateerd en overbodig.

Ben ik het totaal niet mee eens. Dit klinkt alles behalve overbodig, ik gun het nog een aantal luisterbeurten voor ik het een beoordeling geef, maar ik vind dit vrij experimenteel klinken tot nu toe. De jaren 80 kan ik er gedeeltelijk uithalen, maar om nu te zeggen dat dit de sound van jaren 80 is? Dat zouden de jaren 80 gewild hebben.

Ik heb nog maar 2 nummers gehoord, plus de video's gezien over 't maken van de plaat. Voorlopig krijgt ie van mij 5 sterren!

"nothing too much just out of sight" is het openingsnummer en het enige nummer wat ik heb gehoord, maar als dit de voorbode is op deze CD....Helter Skelter komt weer tot leven. een heftige vanuit zijn tenen gezongen blues, alsof de duivel op zijn hielen zit.

Één nummer gehoord, en gelijk maar een 5? Dat verklaard gelijk je stemgedrag op deze site.......

Wat ik probeer aan te geven is dat het eigenlijk weinig verschilt van zijn solo platen, en in het verleden schuwde hij het experiment al niet, dus wat mij betreft had gewoon de naam Paul McCartney gebruikt kunnen worden.

Dat is natuurlijk weer een andere discussie . Van mij had dit ook best onder zijn eigen naam uitgebracht kunnen worden, omdat dit dankzij zijn stem nu wel heel erg herkenbaar als McCartney is geworden. Dit in tegenstelling tot zijn vorige fireman projecten (van horen zeggen).

McCartney's derde meeesterwerk op rij in dit decenium. Want ondanks dat het onder de naam The Fireman wordt uitgebracht, zie ik het toch echt als een plaat van Paul McCartney. Het is een mooi gevarieerde plaat geworden. Persoonlijke favorieten: Nothing too Much Just Out Of Sign, Sign The Changes, Travelling Light, Highway en Lifelong Passion. Hiermee bewijst McCartney dat hij zelfs op zijn 66ste nog steeds een uitstekende plaat kan afleveren. Dat heeft hij de afgelopen jaren überhaupt al bewezen. Dus als hij op dit niveau albums blijft maken, mag hij wat mij betreft nog jaren door gaan.

4,0

Klopt, ik moest ook gelijk aan Helter Skelter denken toen ik dat nummer hoorde.

Videos? Waar, waar, waar...??

(Ben gek op dat soort video's)

Paul McCartney: oude man, oude Beatle, oude zanger, oude held, oude sublieme liedjes schrijver.

Maar wat zijn je nieuwe platen, stuk voor stuk, bere goed en fris.

Als je op je 66e nog steeds zo'n frisse muziek kan maken dan ben je, naar mijn mening een genie. (maar dat was mij al bekend)

Deze 3e van Fireman (samen met producer Youth) is naar mijn mening de beste van de drie platen. Deze keer minder ambient, maar dromerige popliedjes en jam achtige riffs (lees: nothing too much just out of sight).
Als die oude man zo nog 20 jaar doorgaat dan weet ik niet wat voor een frisse plaat hij op zijn 86e maakt, maar ik verheug me er nu al op.

Zelf “aged ie niet well”, zijn muziek blijft echter jong klinken. Ach je kan ook niet alles hebben in dit leven.

Een vebluffend goede cd van Paul McCartney en Youth. Tot nummer 8 kun je nog spreken van een Paul cd daarna is het echt Fireman geblazen, Prachtige ritmes en tempowisselingen en een grote verscheidenheid aan instrumenten van piano, strijkers, electronica . Het kan niet op. En mij is het geen minuut gaan vervelen. Favo,s zijn Sing The Changes, Travelling Light, Light From Your Lighthouse en Universal Here Everlasting Now. Deze cd is (gelukkig) nier te vergelijken met Rushes en zal dan ook veel meer door mijn koptelefoon klinken. Als Lennon fan maak ik een diepe buiging als als uiting van mijn diepe respekt voor de muzikale kant van Paul McCartney, en dit meesterwerk Electric Arguments.

Ik snap echt het enthousiasme rond deze plaat niet. Inderdaad, t/m track 8 is het gewoon ouderwets Macca-snoepgoed. Afwisselend en ijzersterk, van het hoge niveau van zijn laatste paar reguliere albums. Dit had hij best onder zijn eigen naam kunnen en mogen uitbrengen!

Maar het album wordt voor mij verpest door die laatste 5 nummers. Ik vind dat echt net zo tenenkrommend als die eerdere Fireman-albums. En niet omdat ik niet van dit soort muziek hou. Integendeel, ik ben juist dol op zweverige ambient. Maar dit is gewoon heel slecht gedaan. De electronica is achterhaald, de geluidjes zijn lelijk. Het komt lui en ongeinspireerd op mij over. Als ik een experimentele Paul wil horen zet ik echt duizend keer liever deze plaat op!

De enige overeenkomst is dat er met electronica gewerkt wordt, maar je gaat Macca2 toch niet vergelijken met deze Fireman. Dat is appels vergelijken met peren. Deze muziekstijlen zijn toch heel verschillend.

Echt een fantastisch album. Super mooi sfeertje wordt er gecreeerd bij elk nummer.

Een diepe buiging voor deze sir. Want welke waarzegger met een glazen bol had in 1963, na het horen van de Lennon/McCartney klassieker I saw here standing there kunnen voorspellen dat deze heer van stand 45 jaar later nog net zo bevlogen, vol passie en levenslust een plaat als deze zal maken?? Die persoon was met pek overgoten en in een inrichting opgesloten.

McCartney klinkt op deze plaat bevrijd....van zijn eigen naam. De naam McCartney, de levende legende, werpt voor de beste man ook veel beperkingen op. Je doet gewoon net of je een ander bent en dit is het resultaat. Een megelmoes van stijlen, sferen en gemoedstoestanden, doorspekt met de hand van de meester en "all glories to Youth" die waarschijnlijk schijt had aan de status van Macca en hem als een gewoon mens behandelde. Van mijn mag hij nog jaren doorgaan, want Macca klinkt op deze plaat alsof hij aan zijn zesde jeugd begint.