The Fireman - Electric Arguments (2008)

Qua muziekstijlen zijn deze twee albums inderdaad onvergelijkbaar.
Maar in beide gevallen gaat het om McCartney die eens ''iets anders'' probeert te doen.
Waar dat bij McCartney II echter resulteerde in een verfrissende, grappige, speelse, warmbloedige en coherente plaat, klinkt Electric Arguments in mijn oren juist nogal belegen, wisselvallig en ongeinspireerd.

Ik wil nogmaals benadrukken dat ik de eerste helft zeer genietbaar vindt, maar niet begrijp waarom hij die nummers niet onder zijn eigen naam wilde uitbrengen. Experimenteel zijn ze namelijk niet, klinkt juist typisch McCartney in mijn oren. De laatste 5 tracks sluiten wel aan op de eerdere Fireman-albums, maar net als Rushes (Strawberries Oceans Ships Forest ken ik nog niet) hangt het tussen meditatief en tenenkrommend in. Het is ieder geval op geen enkele manier fris, vernieuwend of urgent te noemen. Meer muzikaal behang. Ik snap gewoon niet waarom iedereen er zo enthousiast over is.

Of ergens begrijp ik het misschien ook wel. Macca-fans (myself included) laten geen gelegenheid liggen om te benadrukken dat hun held ten tijde van The Beatles minstens zo innovatief en avontuurlijk was als John Lennon en bovendien veel veelzijdiger. Dit omdat er nog steeds een scheef beeld bestaat over de twee songschrijvers (John als vernieuwende kunstenaar, Paul voor de lievige liedjes). Misschien dat daarom zoveel mensen Electric Arguments als een verademing zien. Omdat Macca hier weer eens de conventionele songstructuren loslaat en met rare instrumenten en electronica aan het klooien slaat. Zodat ze kunnen zeggen: ''Zie je wel! Dit is óók Paul McCartney'.'

Dat kan toch echter niet verhullen dat dit maar een middelmatige plaat is, alhoewel met een paar erg sterke tracks (ik vind ''Nothing Too Much...'' echt waanzinnig goed!). Maar als mensen op zoek zijn naar Macca's ''Time Out Of Mind'' (ik hoor de vergelijking hier en daar vallen), moeten ze toch echt ''Chaos & Creation In The Backyard'' uit de kast halen. Niet dat hij daar muzikaal gezien zoveel bijzondere dingen doet, maar het is wel van begin tot eind verschrikkelijk mooi en sfeervol en er klinkt ook nog eens een bepaalde noodzaak in door. Al met al echt een klassieker in mijn oren!

''Electric Arguments'' begint als een erg leuke en spontane plaat (que sfeer doet het me toch zeker wel ergens aan McCartney en McCartney II denken; dat losse en gekke zolderkamer-gevoel), tot het verzandt in een soort kitscherige ambient-muzak. En al met al voegt het naar mijn idee gewoon weinig toe aan Macca's imposante oeuvre. Niet dat dat per se hoeft. Het is gewoon een leuke plaat. Maar verre van een meesterwerk (en dat waren ''Chaos & Creation...'' en in zekere mate ook ''Memory Almost Full'' dus wél, misschien dat dat wel de reden is dat hij deze toch maar niet onder zijn eigen naam heeft uitgebracht).

Gaat bij mij 1 punt vanaf daar de laatste 4 nummers mij minder weten te boeien. NIet echt spannend.

Maar voor de rest een prima album van McCartney.

Kaaasgaaf:
[De laatste 5 tracks sluiten wel aan op de eerdere Fireman-albums, maar net als Rushes (Strawberries Oceans Ships Forest ken ik nog niet) hangt het tussen meditatief en tenenkrommend in. Het is ieder geval op geen enkele manier fris, vernieuwend of urgent te noemen. Meer muzikaal behang. Ik snap gewoon niet waarom iedereen er zo enthousiast over is.[/quote]

Voor mij vormen juist de laatste vier nummers van deze plaat de hoogtepunten. Ik vind het muzikale perfecte stukken die bovendien perfect in elkaar steken. Nu moet ik zeggen dat ik Rushes van The Fireman ook erg goed te pruimen vind en dat ik ambiance music uberhaupt waardeer. Je hoeft ook niet te begrijpen waarom iedereen zo enthiousiast is, en wellicht snap je het wel nooit, maar is dat van belang? wat de één lekker vind spuugt de ander uit, zo simpel werkt het.

Maar ik hou ook heel erg van ambient hoor; ben juist groot fan van het genre, alles van Brian Eno tot Aphex Twin.
Deze poging tot dat soort muziek vind ik echter geheel niet goed, klinkt heel erg gedateerd in mijn oren. Een beetje zielig zelfs.
''Wat de één lekker vind spuugt de ander uit'' zeg je en dat is waar. Smaken verschillen nu eenmaal. Maar meestal kan ik wel begrijpen waarom iemand iets goed vind, al ben ik het er zelf niet mee eens. In dit geval denk ik toch echt dat het meer met de naam McCartney te maken heeft dan met de muziek. Anders begrijp ik het écht niet.

Heel tof album,is het niet dezelfde producer als die van coldplay (Viva La Vida?) dacht het wel.

Nee, Youth zat niet bij de vier producers van Coldplay. Van die 4 is Brian Eno de bekendste, De andere 3 zeggen mij niet zoveel.

Oke bedankt,ik dacht het.

Youth is de bassist van Killing joke.

Niet de meest indrukwekkende muziek-CV aller tijden...zeker niet vergeleken met de andere helft van het duo...

Youth produceerde eerder Take That, Wet Wet Wet en Tom Jones.

Youth komt toch vooral uit het Indie circuit, juist niet uit de commerciele wereld. Groepjes als The Orb en verschillende dance producties heeft hij gedaan en veel ambiance sfeermuziek voor kleinere cult films. Hoewel zijn naam niet heel bekent is, is hij in het wereldje een naam van formaat.

Paul McCartney kiest voor zijn projekten echt niet de eerste de beste muzikant. En of je zijn laatste cd nu mooi vindt of niet. Het toont in ieder geval de klasse van McCartney steeds weer iets "anders"uit de hoed te toveren. En Electric Arguments is een klasse album, waarvan ik de laatse vier nummers, na wat nader beluisteren beter worden. Deze cd van Paul vergelijken zal erg moeilijk zijn, omdat hij idd anders is dan anders, Zeker anders dan Chaos & Creation e.d. Nee, dit is perfekt muzikaal uitstapje van de heer McCartney.

Ik vind het een wereld van verschil met de reguliere Macca-platen, ik hoor weinig overeenkomsten.
Om méér te zeggen, ik heb de plaat nu enkele keren beluisterd.... en ik ben er nog lang niet wild van, ik vind het voorlopig nogal FC Knudde, ik vrees dat McCartney me deze keer erg teleurstelt, ik hoor weinig gedenkwaardige songs, voor zover je je van "songs" kunt gewagen. Soundscapes waar wat gewauwel opgezet is, ik weet het niet, de plaat bekoort me momenteel van geen kanten, de opener is zelfs haast niet door te komen, zo slecht!
Jammer, één mijner idolen heeft het flink laten afweten, ofwel begrijp ik deze ambient-achtige muziek niet, ik vind het (slechte) achtergondmuziek, maar ik hoor er absoluut geen eighties-sound in, echt niet. Ik hoor er gewoon ERG weinig goeds in.

** en voorlopig geen ster méér, fan of geen fan, en ik ben een ZWARE Macca-fan, er zijn er weinigen die zoveel van de man in huis hebben....

The more you play it, the better it gets. En ik ben toch maar een ZWARE Lennon- fan. Maar ik denk wel dat meningen over deze cd erg verschillen, omdat de verwachtingen te hoog gespannen waren bij veel mensen.

Maak het nou niet mooier dan het is:

His Butterfly Records label has produced such artists as Take That, Wet Wet Wet, Tom Jones, The Orb, Maria McKee and Heather Nova. Youth was the co-producer of The Verve's Urban Hymns, Guns N' Roses' Chinese Democracy and Dolores O'Riordan's 'Are You Listening?'. He also produced and remixed for other bands including Primal Scream, Embrace, Siouxsie & the Banshees, Art of Noise, Crowded House, Zoe, P.M. Dawn, Yazoo, Erasure, U2, Bananarama, INXS, James, Wet Wet Wet, Depeche Mode, The Shamen, Texas, Dido, Dolores O'Riordan and Gravity Kills. Produces also under the name Orion.

Gewoon een goede producer met ook een hoop commerciele bands. Maar daar is niets mis mee......

Youth zijn productionele meesterwerk is toch wel Together Alone van Crowded House. Man, wat klinkt die plaat fantastisch.

Paul Mc Cartney solo ben ik al sinds het eind van de jaren 80 uit het oor verloren. Het was het voor mij toch altijd net niet. Wellicht dat dit nog wel een luisterbeurt verdient.

Mee eens !



Toch maar eens doen, want zijn laatste 2 platen (onder eigen naam) zijn werkelijk fantastisch !

Zéér juist.
Maar deze hier sucks enorm!

Al zijn platen vanaf flaming pie zijn werkelijk fantastisch en al zijn platen van McCartney t/m Tug Of War zijn goed tot steengoed. Gewoon de periode 1983-1996 laten liggen dan zit je altijd goed.

En deze sucks niet hoor, gewoon iets anders en misschien wat experimenteler maar toch wel erg lekker, alleen die openaar al...Helter skelter 2008, en een paar klasse beter als zijn jaren 80 shit.

Ik hoop oprecht Paul dit soort cd's blijft opnemen. Pure klasse en magie!

Ik vind dit ook nog steeds een goeie CD.goeie sound.

Nog nooit van Paul - en ik heb echt alles van de beste man (behalve die 2 vorige Fireman-projecten dan!) - zo'n teleurstellend zooitje gehoord als dit album, ik ben een lifetime fan, maar dit klinkt echt nergens naar, sorry, ik kan deze "we gooien er lekker met onze pet naar zonder ook maar enige echte song klaar te hebben" rommel echt niet appreciëren, het is geleden van Press To Play dat ik zo'n slechte Macca plaat gehoord heb, we luisteren toch naar dezelfde plaat, mag ik hopen, hé?

Ik denk toch dat jij een afgekeurde versie in handen hebt, hoewel die later op een veiling veel op kan brengen.

Dat zou zonde zijn, zo mis je heel wat losse juweeltjes op de tussenliggende albums. En op "Flowers In The Dirt" staan wel minstens 6 geniale McCartney-composities.

Anyway, prachtige plaat dit.

@FatherMckenzie. Helaas denk ik dat het dezelfde plaat is. Maar hoewel ik als Beatle-fan Paul's platen misschien kritisch beluisten, vind ik Electric Arguments echt een verademing. Maar het is andere muziek, die je van 'm gewend. En dan kunnen smaken verschillen. Zelfs Paul- en Johnfans vinden niet alles van hun idolen per definitie goed. Dat zal de anti-Beatlesfans misschien toch een ander beeld geven van ons. Ik, Lennonfan, vind Unfinished Music 2 en Two Virgins ook niks en wat Press To Play betreft. Dat ben ik met je eens.

@ Ad ; je mag wel leren quoten, wàt een rommeltje....

PS : Ik ga mezelf teisteren om toch nog eens naar dit album te luisteren, dit weekend....

Niet iedereen is cumputervirtuoos! Maar het bericht kwam over!!!

hahaha, ik ben verre van computervirtuoos....

Than shake hands with me en gaan we Carnival Of Light afwachten, als die misschien toch uit gaat komen. Die schijnt nog experimenteler als deze cd te zijn.

Tja, Ad, ik vind deze absoluut niet experimenteel, maar ontzettend rommelig, rafelig, nietszeggend en rotvervelend.... Onder experiment versta ik echt iets anders....