menu

Nick Cave & The Bad Seeds - Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (2004)

mijn stem
4,09 (582)
582 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Mute

  1. Get Ready for Love (5:04)
  2. Cannibal's Hymn (4:54)
  3. Hiding All Away (6:30)
  4. Messiah Ward (5:15)
  5. There She Goes, My Beautiful World (5:17)
  6. Nature Boy (4:54)
  7. Abattoir Blues (3:57)
  8. Let the Bells Ring (4:25)
  9. Fable of the Brown Ape (2:41)
  10. The Lyre of Orpheus (5:32)
  11. Breathless (3:14)
  12. Babe, You Turn Me On (4:22)
  13. Easy Money (6:40)
  14. Supernaturally (4:37)
  15. Spell (4:26)
  16. Carry Me (3:37)
  17. O Children (6:48)
  18. She's Leaving You *
  19. Under This Moon *
  20. Hiding All Away [Live at Maida Vale] *
  21. There She Goes My Beautiful World [Live at Maida Vale] *
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 1:22:13
zoeken in:
avatar van Wickerman
4,5
Die koortjes zijn wel kitsch heurr, maar het had niet met louter The Bad Seeds gekund.

yorgos.dalman
'Kitsch' heeft mij toch een te negatieve betekenis, zoals 'niet echt' of 'geen kunst' terwijl ik het gospelkoor op Abattoir blues wel degelijk een meerwaarde vind hebben...

avatar van Wickerman
4,5
Glam, laten we het dan glam noemen: 'Kitscherige sound die wel een meerwaarde heeft bij de muziek.'

yorgos.dalman
Ik ben tijdelijk in een intense Swans-euforie (The Seer, Anihilator, Soundtracks, My father..., etc.) maar daar is dit ruige slachthuis-bluesalbum van Nick Cave een prima aanvuller bij. Gewoon een dubbel-act dus uit mijn speakers deze dagen.

En voor de insiders: Nick Cave had enkele lovende woorden over voor Michael Gira's boek The Consumer: "This is repulsive writing. Briliant, disciplined and repulsive writing..." (Dit om de cirkel in dit bericht goed rond te maken....)

avatar van Manuel
3,5
''Rotherrie'', zou mijn vader het eerste nummer noemen. Nou neem ik mijn vaders mening gelukkig niet als leidraad voor mijn muzikale ontdekkingen, anders was het nooit goed gekomen. Maar tot dusver komt het album hiermee bij mij ook nog niet lekker binnen. Nick Cave en zijn slechte zaadjes (wat een nare woordspeling) hebben hier duidelijk een wat krachtiger album neer willen zetten. Ik ken naast deze ook enkel de fantastische platen No More Shall We Part en The Boatman's Call, die relatief meer ballad-achtige rock bevatten.

Vind ik de hele plaat dan te sterk? Dat niet. Ik heb ook Grinderman wel geluisterd, waar deze plaat soms wat aan doet denken. Na dat eerste nummer komen af en toe wel wat fijne nummers voorbij, maar ook wat nummers die me vooralsnog wat minder doen.

Voorlopig een krappe 3,5* voor deze plaat. Zeker niet slecht, maar ook niet goed, tenminste niet voor Nick Cave & The Bad Seeds. Ik weet dat het beter kan. Of dat voor mij bij deze plaat wordt, of dat ik door zal gaan naar zijn andere albums - eerder genoemden staan bij mij wel hoog - is nog even afwachten.

avatar van Ponty Mython
Probeer anders The Good Son eens.

avatar van Manuel
3,5
Moet zeggen dat dat berichtje voornamelijk op Abattoir Blues sloeg; cd 2, The Lyre of Orpheus, is wel anders.

Toevallig gisteren The Good Son op mijn telefoon gezet, maar dat was ook nog niet meteen raak. Dat Mexicaanse aan het begin is een beetje apart. Eerst beide albums nog een goede kans geven. Ik heb het gevoel dat het met dit album nog wel goed gaat komen.

avatar van Sater
4,5
Mexicaans? Portugees!

Abbatoir Blues kost wat tijd, maar met het tekstboekje in de hand moet het zeker lukken. Met name qua teksten is dit Cave in topvorm.

avatar van oceanvolta
4,5
Wat mij betreft het magnum opus van Cave. De perfecte combinatie tussen ballads en rockers met soms verrassende elementen zoals het gospel koor wat een paar keer voorbij komt.
Tekstueel is Cave van de buitencategorie maar bovenal is hij een fantastisch liedjessmid. Er staat gewoon geen misser op en dat is knap op een dubbelalbum.

avatar van Madjack71
4,5
Na het beluisteren van de laatste vrucht van Nick Cave & The Bad Seeds, dit album eens uit de cd kast tevoorschijn getoverd. Had het -shame on me- nog niet echt veel geluisterd. Hier dus maar eens vlug verandering in gebracht en idd. een magnum opus past hier wel bij. Een soort van wat een Ontdekking van de Hemel voor Harry Mulisch was. Juist de tegenstellingen van beide albums zorgt ervoor dat het over de gehele linie de aandacht weet vast te houden en te onderscheiden. Wat ik op zich heel knap vind bij een speelduur van bijna 1,5u. De ene na de andere prachtige melodie komt naar voren. Waarbij het niets uitmaakt of de aanzet stevig of ingetogen is. Knap staaltje muziek.

avatar van Manuel
3,5
Sater schreef:
Mexicaans? Portugees!

Abbatoir Blues kost wat tijd, maar met het tekstboekje in de hand moet het zeker lukken. Met name qua teksten is dit Cave in topvorm.


Mexicaans is überhaupt geen taal natuurlijk. Ik bedoelde eigenlijk meer zo'n New Mexico-sfeertje dat het bij mij oproept. Maar dat gaat allemaal over The Good Son, en is hier off topic.

Ik denk dat hier vooral het begin een beetje een verkeerde toon zet voor mij; veel van de nummers daarna kan ik wel beter waarderen. Binnenkort weer eens een paar keer luisteren.

avatar van Cor
5,0
Cor
Wat een gigant! Deze plaat bevat zeventien (17!!) pareltjes, die een prachtige staalkaart vormen van 's mans kunnen. Maar daarmee doe ik The Bad Seeds tekort. Wat een band dus! Alles is zo achteloos ontspannen gespeeld dat het bijna te gemakkelijk lijkt. Elke noot is raak, op z'n plaats en voegt iets toe. Perfecte liedjes voor het vertellen van schitterende verhalen. Cave laat opnieuw zien dat hij tot de allergrootsten van de muziek behoort.
Ik geef nooit na één luisterronde (zeven keer het integrale album op je in laten werken) de volle mep van 5*****. Daar ben ik sowieso heel zuinig mee. Maar deze plaat is kandidaat om over een paar weken/maanden de laatste stap naar de Olympus te maken.

avatar van Sanderzzz
4,5
Had deze eerst op 3,5 staan. Snap niet waarom. Ik vond Abattoir nog wel te pruimen , maar Lyre helemaal niets. Nu luister ik dit album nog eens en ik vind Lyre echt zeer goed. Er staan een aantal prachtige nummers op. Morgen luister ik Abattoir nog eens en dan is er een grote kans dat ik dit ga verhogen.

avatar van Cor
5,0
Cor
Hoppa, de top van de Olympus is bereikt. Wat een geweldig, majestueus album!

avatar van Broem
3,5
Ik vind dit album wel een 'Nick Cave album' wat even op me moet inwerken. Ik ben een laatbloeier wat zijn werk betreft en heb het laatste jaar erg veel van zijn albums gekocht. In vergelijk met bv THE Good Son of THE Boatman's Call (favoriet tot nu toe) is dit weer een totaal ander album. Weet nog niet goed wat ik ermee aan moet. Nog enkele draaibeurten geven voordat ik oordeel. Bijzondere artiest die Nick.

avatar van Niek
5,0
Potjandikkie, wat een pareltje weer van Cave. Vind vooral the Lyre of Orpheus (de tweede cd dus, niet zozeer het nummer) geweldig. Wat ik zo tof vind is dat elk album van Cave duidelijk zijn/hun signature heeft, maar toch ook weer steeds anders is dan de andere platen.

avatar van bertus99
4,5
Nick Cave is buitencategorie. Met geen andere artiest te vergelijken. Dit is een van zijn beste albums, maar eigenlijk zijn de meeste andere albums van gelijk niveau. De duistere teksten zijn weer helemaal aanwezig. Maar ook een paar liefdesballads waarvan ik vooral het trieste Easy Money van grote schoonheid vind. Breathless is ook mooi. O Children is mooi en huiveringwekkend tegelijk.
Op de eerste CD is Hiding All the Way natuurlijk de kraker. Maar ook het titelnummer mag er wezen

front242
eindelijk terug op vinyl binnenkort www.vinyljunk.com

avatar van crosskip
4,5
front242 schreef:
eindelijk terug op vinyl binnenkort www.vinyljunk.com

Oe, dat is wel heel interessant. Was laatst eens aan het kijken op Discogs naar een vinylversie, maar van die prijzen daar wordt je toch ook niet echt vrolijk =p

Robertus
Gisteravond toevallig de DVD Abbatoir blues weer eens opgezet en van de weeromstuit dit album. Ben al jaren Cave-fanaat, echter nog nooit gestemd op MUME en in totaal maar één berichtje geplaatst bij Dig, Lazarus, Dig. Heb de man tweemaal live aan het werk gezien (2008 en 2013, beiden HMH) en vooral in 2013 volledig omvergeblazen. Ik denk dat ik na gisteravond een goede aanleiding heb gevonden om met terugwerkende kracht op al zijn albums die ik ken te stemmen en erover te vertellen..

Deze dubbelaar krijgt van mij sowieso zonder aarzeling de volle mep. Dit is gewoon een staalkaart van al 's mans kunnen en alles komt uit de tenen, tot en met de wat vuig aandoende productie aan toe. Inderdaad, hiervoor pak je een fles wijn, ga je zitten en laat je je meevoeren, twee CD's lang vergeet je te ademen. (Cave zelf ook hier en daar trouwens, maar dat terzijde...)

Tja, en met die toevoeging van dat Gospelkoor heeft dhr. Cave toch weer een vernieuwing in zijn sound aangebracht en ja, het werkt! Vooral bij There She Goes My Beautiful World hoor ik een heerlijke call-response werking tussen Cave en dat koor waarbij ze elkaar lijken op te stuwen tot een soort semi-religieus muzikaal orgasme. Bij dat soort nummers moet die chemie er in het echt (lees: in de studio) ook zijn, anders werkt het simpelweg niet zo. Dit moet haast wel live opgenomen zijn, anders zou ik het niet weten...

Elke song is raak, en als het al niet helemaal muzikaal is, dan sowieso tekstueel en vocaal (The Lyre Of Orpeus en Get Ready For Love, bijvoorbeeld). Degenen die bijna letterlijk mijn harstlag doen overslaan zijn:

Hiding All Away (ongekende spanning en onderdrukte agressie, met die fantastische finale)
There She Goes My Beautiful World (Een voor Cave-begrippen vrij positief aandoende, maar tegelijkertijd compromisloze gospel-stamper met een glansrol voor het koor)
Nature Boy (simpel, prachtige tekst en wordflow en melodie, catchy ook, vormt op de CD samen met de vorige een prachtige climax op CD 1)
Easy Money (Vrijwel altijd tot tranen toe geroerd, waarom dit dan weer niet gebeurt op het gehele album No More Shall We Part is mij dan weer een raadsel...)
Supernaturally (maar dan vooral de live-versie op de DVD Abbatoir Blues Tour, met die prachtige overgang van Easy Money naar deze)

Cave grijpt je, pakt je naar de strot, slaat je in het gezicht en daarna troost hij je weer..en dat het allemaal schijnbaar erg makkelijk gaat, tot op het nonchalante af (geldt ook voor de hele Bad Seeds) deert niet. Ik noem het: Het mens-zijn op muziek gezet. Cave is enerzijds God, maar anderzijds ook gewoon een (voormalig) kettingrokende sloddervos die er tijdens concerten vaak tonaal nogal naast zit en zijn teksten vergeet als hij ze niet op papier voor zich heeft. En je weet gewoon dat er achter die veelal met consumptie prekende maniak een tere, gekwetste ziel zit waar je op den duur heel veel sympathie voor krijgt en dat is wat Cave voor mij zo fascinerend maakt, dat vat vol tegenstrijdigheden.dat hij is.

Trouwens, ik merk wel dat het lastig zal zijn om over elk Cave-album iets te vertellen wat men nog niet weet. Sowieso zijn al zijn teksten in heel zijn oeuvre buitencategorie en als je al zijn albums alleen daarop zou moeten beoordelen zou alles een 5 krijgen, wat natuurlijk niet kan. Ik beoordeel zijn albums dan ook vooral op de muzikale zeggingskracht en het totaalplaatje. En in 2004 vielen er relatief laat in zijn carriere toch weer een aantal puzzelstukken precies op de goede plek. Deze dubbelaar gaat sowieso mee naar het befaamde onbewoonde eiland!

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Mooi geschrevenRobertus. Vergeet ook niet de romannen van Cave mee te nemen.
Heb je wat te lezen op het eiland.

Robertus
EttaJamesBrown schreef:
Mooi geschrevenRobertus. Vergeet ook niet de romannen van Cave mee te nemen.
Heb je wat te lezen op het eiland.


Goh, mijn verhaal was alweer van zomer vorig jaar, nog net voordat het Bowie-virus mij verhinderde de rest van Cave's repertoire nog eens terug te luisteren en te becommentariëren.

De romans van Cave gaan uiteraard mee naar het eiland en ook "Complete lyrics 1978-2013" Alle teksten van Cave die hij ooit geschreven heeft, vanaf Boys Next Door t/m Push The Sky Away.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Zie het als dichterlijke vrijheid dat ik 'romannen' schreef. Had natuurlijk 'romans' moeten schrijven.

Robertus
EttaJamesBrown schreef:
Zie het als dichterlijke vrijheid dat ik 'romannen' schreef. Had natuurlijk 'romans' moeten schrijven.


Jij mag dat

avatar van Tony
5,0
Ik heb No More Shall We Part in m'n top 10 staan, maar tjonge, het had net zo goed deze kunnen zijn hoor. Briljante plaat die, meer dan No More, als een staalkaart van zijn hele oeuvre te beluisteren is. Als je slechts 1 album van Cave wilt hebben, moet het al haast deze zijn. Zowel zijn harde als meer gevoelige, als ruige, als kwetsbare kant komen op dit album voorbij. Halfje erbij naar de volle poet. Cave is briljant, niks minder dan dat.

avatar van cornstars
4,0
all the things for which my heart yearns
gives joy in diminishing returns

hoe verzin je het, geniaal

avatar van Alicia
4,0
Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van dit type bluesy poprocksongs, maar op dit album vind ik de vlotte songs juist weer wel leuk. Maar eerlijk is eerlijk, vooral het prachtige liedje Easy Money heeft mijn hart gestolen. Tijdens mijn lange lange reis langs "de" Cave platen, valt Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus dus wederom in positieve zin op.
Ga nog snel even verder met het luisteren naar deze zo nu en dan geniale ruige rocker. Als ik wat meer materiaal van de man heb leren kennen, kan ik er misschien ook wat meer over zeggen. Tot dan!

avatar van luigifort
4,5
Een groeier dit album, heel rijk ook vind ik.

avatar van Alicia
4,0
Inderdaad!

avatar van luigifort
4,5
Deze kan west blind aanschaffen

Gast
geplaatst: vandaag om 16:52 uur

geplaatst: vandaag om 16:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.