Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

mijn stem
4,23
340 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!

  1. Track A - Solo Dancer (6:39)
  2. Track B - Duet Solo Dancers (6:47)
  3. Track C - Group Dancers (7:25)
  4. Mode D - Trio and Group Dancers / Mode E - Single Solos and Group Dance / Mode F - Group and Solo Dance (18:41)
totale tijdsduur: 39:32
320 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:
 
0
Misterfool
geplaatst: 3 oktober 2012, 20:49 uur [permalink]
BobbieMarley schreef:
(quote)


Volgens mij zijn er nog wel meer groten in de jazz. Wat denk je bijvoorbeeld van Duke Ellington?


Ik betitelde Mingus, Davis en Coltrane als de grote drie op basis van hun populariteit hier op Mume. Als ik luister naar Charles Mingus dan komt zijn muziek vooral erg agressief en impulsief op mij over. Doordacht is, in verband met de geïmproviseerde natuur van jazz, niet de meest handige term. Toch durf ik wel te zeggen dat ik zowel Bitches Brew als Kind of Blue(modal jazz ) velen malen hoger aansla dan dit ,overigens voor de rest wel erg sterke, werkje. Davis was dan ook een geniale bandleider die voor elk album precies het juiste elftal samenstelde.

avatar van niels94
5,0
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 20:52 uur [permalink]
Kan zijn, Kind of Blue vind ik wat saai. Hoi jazzfanaten

Nog altijd heb ik niet één jazzalbum gevonden dat ook maar in de buurt van de schaduw van deze mag staan. Elke keer dat ik deze hoor sta ik weer met mijn handen in het hoor over zoveel genialiteit.

avatar van kobe bryant fan
4,5
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 20:54 uur [permalink]
Zelfs niet A Love Supreme van John Coltrane, of Pithecantropus Erectus van Mingus?

 
0
BobbieMarley
geplaatst: 3 oktober 2012, 21:38 uur [permalink]
Misterfool schreef:
(quote)


Ik betitelde Mingus, Davis en Coltrane als de grote drie op basis van hun populariteit hier op Mume. Als ik luister naar Charles Mingus dan komt zijn muziek vooral erg agressief en impulsief op mij over. Doordacht is, in verband met de geïmproviseerde natuur van jazz, niet de meest handige term. Toch durf ik wel te zeggen dat ik zowel Bitches Brew als Kind of Blue(modal jazz ) velen malen hoger aansla dan dit ,overigens voor de rest wel erg sterke, werkje. Davis was dan ook een geniale bandleider die voor elk album precies het juiste elftal samenstelde.


Eerlijk gezegd hoor ik Kind of blue ook liever dan deze cd.

avatar van Paalhaas
5,0
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 21:46 uur [permalink]
niels94 schreef:
Nog altijd heb ik niet één jazzalbum gevonden dat ook maar in de buurt van de schaduw van deze mag staan.

Deze al eens geprobeerd? Ook een overdonderende big band-opname.

avatar van Vinokourov
4,0
0
geplaatst: 10 maart 2013, 15:49 uur [permalink]
De laatste tijd luister ik diverse jazz-albums en ik begin het genre steeds meer te waarderen. Het klinkt wel interessant en tegelijkertijd ook chill. The Black Saint and the Sinner Lady van Charles Mingus is blijkbaar een grote mijlpaal in de jazz-geschiedenis, gezien de hoge waardering hier en alle lof die het van de gerenommeerde muziekcritici krijgt. Echt gemakkelijk weg te luisteren is het echter niet. Ik heb nu het diverse malen opgezet en de plaat komt het best tot zijn recht als je er 'actief' naar luistert. Gewoon luisteren naar wat er gebeurt en je niet laten afleiden door iets anders. Beter kan ik het niet omschrijven.

Anyway, ook al is het soms bizar wat voor muzikale, geniale truken Charles Mingus uithaalt, het gaat me wel steeds meer aanspreken. Het vliegt soms echt alle kanten op, zeker op de laatste track: Prokofiev-achtige akkoordensequenties worden afgewisseld met zwierige melodieën. "Echt wtf is dit " dacht ik toen ik dat voor het eerst hoorde. Tof is het sowieso wel. Alleen zoals eerder gezegd, heel gemakkelijke kost is het niet. Op bepaalde momenten neigt dit ook naar ronduit lawaai. Mischien dat ik het bij latere luisterbeurten prettige herrie ga vinden en het nog meer ga waarderen, maar vooralsnog denk ik dat vier sterren een prima score is voor deze plaat.

avatar van Ward
3,5
0
geplaatst: 11 juli 2013, 23:42 uur [permalink]
De reïntegratie van Ward deel 12:

Al ben ik over het algemeen wel in voor het ontdekken van nieuwe genres, heb ik met jazz altijd een nogal stroeve relatie gehad. De hele esthetiek van het genre ligt me gewoon niet. Als ingrediënt om een gerecht op smaak te brengen ben ik er op zich niet vies van. Zo kan ik de muziek van Talk Talk, Tom Waits en Can, maar ook bijvoorbeeld de jazzy hiphop van Nujabes, goed waarderen. Pure onversneden jazz is echter niet aan mij besteed. De rustige variant vind ik vaak niet meer dan aardige achtergrondmuziek, terwijl wildere jazz mij vooral enorm op de zenuwen werkt.

Mijn verwachtingen waren dan ook niet enorm hoog gespannen toen ik deze tip ontving van Arrie in het kader van mijn recensie-topic (aanmeldingen blijven welkom). Tegelijkertijd vind ik het wel fijn om af en een toe een beetje uitgedaagd te worden, dus ben ik toch onbevooroordeeld aan deze plaat begonnen. Bij de eerste luisterbeurten ging het zoals ik van jazz gewend was totaal langs me heen. Na een paar luisterbeurten begon de plaat me echter zowaar te boeien. Waar die omslag vandaan komt is moeilijk te omschrijven, aangezien ik een totale leek ben als het op jazz aankomt. Een poging.

Wat me aanspreekt in dit album is dat het voor mij aan de ene kant heel klassiek aandoet, aan de andere kant heeft het album ook iets vuigs en zelfs licht subversiefs in zich. Het ene moment klinkt het zwierig, speels (het einde van Solo Dancer) en zelfs romantisch (het begin van Duet Solo Dancers), terwijl het bij andere momenten lekker vuig klinkt door de scheurende blazers. Charles Mingus laat zowel de dromerige verliefdheid als de zweterige seks horen (de flamencogitaren dragen hier ook een steentje aan bij). Zowel de ‘saint’ als de ‘sinner’ uit de titel zijn muzikaal terug te horen. Dit levert een zeer boeiend spanningsveld op.

The Black Saint and the Sinner Lady is te ruw om af te doen als achtergrondmuziek. De plaat heeft wel een soort coole ontspannenheid die bij jazz hoort, maar het album schuurt te veel om te verdwijnen naar de achtergrond. Gelukkig wordt het nergens te druk, iets waar ik me bij veel jazz aan stoor. Het album verzandt nergens in oeverloos gepiel of andere vormen van interessantdoenerij. Hierdoor moet ik concluderen dat dit het boeiendste staaltje jazz is dat ik tot nu toe heb beluisterd. Een echt hoge beoordeling blijft echter uit, doordat ik persoonlijk nog steeds een echte klik met het genre mis. Toch heeft het album de deur naar jazz voor mij op een klein kiertje gezet, afwachten of ik die deur ooit verder ga openen.

3,5*

avatar van John Doe
4,5
0
geplaatst: 22 november 2013, 17:12 uur [permalink]
Mooie recensie.

Voor mij ook één van de beste jazzplaten die ik tot nu toe gehoord heb. 6 jaar geleden ongeveer voor het eerst een aantal keer opgezet. Maar niet gestemd, omdat ik intuïtief aanvoelde dit nog niet proper te hebben ervaren. Het is indrukwekkend georchestreerd en mooi binnen een geheel (bevindt zich op een eigen planeet als het ware).

avatar van hoi123
4,0
0
geplaatst: 15 mei 2015, 22:21 uur [permalink]
Eerste drie nummers compleet geniaal, het laatste nummer een wat overbodige en langdradige herhaling daarvan naar mijn mening. Dat kan echter zeker nog veranderen als ik wat meer ingeluisterd raak; in de is het tussentijd sowieso al erg speciaal dat een jazzplaat bij mij iets gedaan krijgt.

avatar van Franck Maudit
 
0
geplaatst: 16 mei 2015, 11:17 uur [permalink]
hoi123 schreef:
Eerste drie nummers compleet geniaal, het laatste nummer een wat overbodige en langdradige herhaling daarvan naar mijn mening.


Say what?

Ach, je komt binnen een paar luisterbeurten wel op jouw woorden terug

avatar van henkiev
5,0
0
geplaatst: 14 oktober 2015, 12:52 uur [permalink]
Dit is verder dan geniaal.. een 10 sterren plaat.. Buy or Die !

avatar van spinout
1,5
0
geplaatst: 27 mei 2016, 22:01 uur [permalink]
I'm dead. (ik wil alle albums uit het boek 1001 Albums beluisteren, al vrees ik, dat ik veel tegenkom, wat mij helemaal niet zal aanspreken, zoals dit album)

 
0
geplaatst: 27 mei 2016, 22:44 uur [permalink]
Zou je dat nou wel doen? Ik zie er de zin niet van om zulke lijstjes af te werken. Je kunt veel beter je muzikale neus achterna gaan. Heb even in je stemmen gesnufffeld, maar zo te zien heb je bijvoorbeeld niet zo veel met jazz. Dan kun je toch beter iets anders gaan beluisteren. Al ben ik er niet voor om alle categorieën uit te sluiten, zo'n lijst zegt me niet zo veel. Vind het bovendien een beetje schools.

avatar van Droombolus
3,5
0
geplaatst: 28 mei 2016, 08:54 uur [permalink]
henkiev schreef:
een 10 sterren plaat.. Buy or Die !


Zo'n plaat als dit kan je toch nooit in 1 luisterbeurt bevatten ? Gewoon gekocht dus en ik leef nog steeds

avatar van Franck Maudit
 
1
geplaatst: 22 november 2016, 22:53 uur [permalink]
De mooiste teringherrie die ik ooit heb mogen horen. Want laten we even eerlijk zijn, met momenten stelt dit album de oren danig op de proef. En bij uitbreiding het hele zijn. Tot op heden vind ik het heel moeilijk om grip te krijgen op dit jazzmonument. Dit is muziek die m’n petje te boven gaat, muziek waarvan ik me haast niet kan voorstellen dat een mens dit überhaupt kán creëren. Maar jongens wat weet deze gekte me te raken. Bij voorkeur te beluisteren op een Spaanse zomerdag, zodat je iedere klank kan uitzweten.

 
0
kistenkuif
geplaatst: 23 november 2016, 06:45 uur [permalink]
Misterfool schreef:
Davis was dan ook een geniale bandleider die voor elk album precies het juiste elftal samenstelde.


Off topic maar vooruit dan maar even. Naar mijn bescheiden mening heeft Miles Davis als bandleider nog nooit met 11 muzikanten een plaat onder eigen naam opgenomen. Of vergis ik me?

 
0
Misterfool
geplaatst: 23 november 2016, 17:22 uur [permalink]
kistenkuif schreef:
Off topic maar vooruit dan maar even. Naar mijn bescheiden mening heeft Miles Davis als bandleider nog nooit met 11 muzikanten een plaat onder eigen naam opgenomen. Of vergis ik me?
Miles Davis heeft, voor zover ik het weet, niet met 11 muzikanten tegelijkertijd gewerkt. Ik doelde meer op het feit dat Davis een neusje had voor goede muzikanten, die hij ook nog eens fenomenaal wist in te zetten. Hier probeerde ik het beeld op te roepen van een goede bondscoach die een voetbalelftal samenstelt, hoewel Davis natuurlijk zelf ook een sterspeler is. Ik had er echter niet meer bij stil gestaan dat 'elftal' ook zo letterlijk kon worden gelezen.

Ik moet desalniettemin wel terugkomen op mijn bericht van 30 maart 2012. Ik vind het nu wat makkelijk om Davis, Coltrane en Mingus als de drie groten van de jazzmuziek te betitelen. Ik zou vandaag de dag zeggen dat het drie van de beste jazzmuzikanten zijn, maar dat ik andere jazzers even hoog heb zitten. (ik noem een Ornette Coleman). Daarnaast weet ik niet of ik Mingus zo eenduidig als de minste van de drie jazzers zou aanmerken. Ik heb nog steeds een voorkeur voor Coltrane en Davis, maar Mingus heeft enkele, zeer indrukwekkende, platen gemaakt. 'De zwarte heilige en de zondige dame' is er een van.

 
0
kistenkuif
geplaatst: 23 november 2016, 17:45 uur [permalink]
Het was ook een beetje plagerig bedoeld vanwege je opvallend gebruik van niet erg passende beeldspraak in dit geval. Zeker geen halszaak maar net als bij spel- en taalfouten wel iets waar ik op let zonder als schoolmeester te willen overkomen. Meestal doe ik daarom even een pm-tje de deur uit. Maar deze beeldspraak vond ik wel kras genoeg om zo te reageren. No hard feelings, hoop ik.

 
0
Misterfool
geplaatst: 23 november 2016, 17:58 uur [permalink]
Ik kan moeilijk wrokkig wezen om een terechte opmerking. Proefondervindelijk leer(de) ik mij een schrijfstijl aan en een gefaald experiment hoort daar nou eenmaal bij.

 
0
kistenkuif
geplaatst: 23 november 2016, 17:59 uur [permalink]
That's the spirit. Als er natuurlijk één jazzgodfather is die geweldige muzikanten bij elkaar wist te trommelen dan is dat imo Mingus. Dit album behoort net niet tot mijn favoriete Mingus-albums. Het waaiert me iets te veel kanten op. Ik hou meer van zijn albums met redelijk afgebakende composities waarmee hij en zijn band dan aan de haal gaan door het middels improvisaties en solo's aftasten en vaak ook overschrijden van die afbakening. Om daarna weer 'thuis' te komen bij de essentie van de compositie.