menu

Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

mijn stem
4,23 (366)
366 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!

  1. Track A - Solo Dancer (6:39)
  2. Track B - Duet Solo Dancers (6:47)
  3. Track C - Group Dancers (7:25)
  4. Mode D - Trio and Group Dancers / Mode E - Single Solos and Group Dance / Mode F - Group and Solo Dance (18:41)
totale tijdsduur: 39:32
zoeken in:
avatar van Paalhaas
5,0
Als ik op mijn teentjes was getrapt, had ik wel een andere smiley gebruikt.

revolver11
Het blijven vervelende piepjes.

avatar van HiLL
4,0
MdoubleU schreef:
(quote)

Quote en dan?

5,0
revolver11 schreef:
Het blijven vervelende piepjes.
[/quote]

Een behoorlijk marginale omschrijving van een van de grootste en meest bewogen jazz werken uit de geschiedenis. Maar goed wanneer jij Bruce Springsteen op nummer 2 in je top 10 hebt kan waarschijnlijk niemand jou dit echt aanrekenen.

p.s. Voor het geval dat je nu ook denkt dat je weer iemand op de teentjes trapt! niet dus!!!

5,0
Ging iets mis, kan gebeuren toch.

avatar van Paalhaas
5,0
"I feel no need to explain any further the music herewith other than to say throw all other records of mine away...”
Charles Mingus

Met deze opmerking maakt Charlie zich er natuurlijk met een jantje-van-leiden vanaf, want dat bespaart hem nogal wat moeite. ”The music herewith” is namelijk dusdanig origineel en baanbrekend dat het nou niet bepaald eenvoudig in een hokje te plaatsen is. Toch wil ik graag een poging wagen.

The black saint and the sinner lady was, na Coltrane’s A love supreme, het tweede jazzalbum dat ik leerde kennen. Geen slechte start, want juist deze twee albums zijn altijd mijn favorieten gebleven, ook na het beluisteren honderden andere. Net als A love supreme is The black saint and the sinner lady een volstrekt uniek jazzopus, een compositioneel meesterwerk met zeer rijke orkestratie (een stuk rijker zelfs dan A love supreme, dat zijn magie meer dankt aan Coltrane’s grenzeloze spirituele inspiratie), een suite in zes delen (3 tracks en 3 modes), even minutieus voorbereid als spontaan uitgevoerd.

Beter dan een suite is misschien de term ballet, tenminste als we kijken naar de track-/modetitels (Solo dancer, Duet solo dancers, Group dancers, etc.). In gedachten zie je de instrumenten al dartel en elegant over de dansvloer huppen.
De titels zijn steeds vergezeld van lange ondertitels, die een verhaal lijken te vertellen over strijd, pijn, liefde, geluk en vrijheid: " Saint and sinner join in merriment on battle front", "Of love, pain, and passioned revolt, then farewell, my beloved, 'til it's Freedom Day" ".

Al deze thema’s komen in de muziek ook zeer duidelijk terug. De verschillende instrumenten lijken wel een stuk van Shakespeare op te voeren: nu eens zijn de trompetten in een hevig strijd verwikkeld tegen de logge tuba, dan weer smeedt de piano een duivels plan om de fluit een hak te zetten. We horen saxofonen die het uitschreeuwen van pijn, trompetten die hun laatste adem uitblazen, en de flamencogitaar die het met de trombone aan de stok krijgt... En de bas zag dat het goed was.

Deze vergelijking met toneel is te wijten/danken aan Mingus’ compositietechniek. Het werk is geschreven voor een orkest van 2 trompetten, trombone, tuba, fluit, baritonsaxofoon, gitaar, altsaxofoon, piano, bas en drums. In zijn composities lijkt Mingus steeds twee groepen instrumenten tegen elkaar uit te spelen om een maximaal tonaal contrast te bereiken. Ondertussen past hij om de haverklap tempowisselingen toe om de stemming alsmaar te veranderen. Hieruit vloeit hoogst emotionele muziek voort, die je bij wijze van spreken iedere luisterbeurt weer op het puntje van je stoel vastnagelt. Never a dull moment. Tenzij je je muziek het liefst zo onuitdagend, saai en oninspirerend mogelijk voorgeschoteld krijgt natuurlijk.

The black saint and the sinner lady is een visionair kunstwerk zoals er maar een zeer beperkt aantal gemaakt zijn in de 20e eeuw. En koesteren zal ik het. 5/5

avatar van Oldfart
4,0
Ik heb ooit tijdens een workshop onder leiding van Sean Bergin op kleine stukjes uit dit werk geprobeerd mee te spelen op conga.
Dat viel niet mee; was voor mijn beperkt muzikaal technische bagage te hoog gegrepen. Maar daardoor leer je wel des te meer de genialiteit van deze muziek waarderen.
Ben blij dat jij deze plaat weer uit mijn eigen grijze massa der vergetelheid omhoog hebt getoverd.
Nu na 18 jaar moet het maar echt eens gaan gebeuren; ik ga hem zelf eindelijk aanschaffen.
Thank you Paalhaas.


The Light
Mooi, Paalhaas, helemaal mee eens.

En een zeer goede beslissing, Oldfart!

Mojo Pin
Hele strakke jazzplaat die me tot aan het einde heeft weten te boeien. En dit terwijl ik normaal gesproken niet eens naar jazz luister!

4* waard.

voltazy
ik ken niet echt veel jazz albums, maar van wat ik gehoord heb vind ik dit veruit het beste album
5 sterren.

avatar van Kos
4,0
Kos
Tja, dit is inderdaad niet verkeerd, vooral de derde track.

voltazy
zo te zien bij de stemmen heeft fredpit wel smaak

fredpit
jij ook

maar dit jazz album is inderdaad.....verbazingwekkend!
grommende, jankende, blazende, briesende toeters allerlei sferen die van links,rechts boven en beneden lijken te komen...probeer dit maar eens te omschrijven??

Ik merk wel dat ik sinds ik dit soort jazzplaatjes ontdek..veel pop/rock me minder weet te boeien....

avatar van blabla
4,0
fredpit schreef:
Ik merk wel dat ik sinds ik dit soort jazzplaatjes ontdek..veel pop/rock me minder weet te boeien....

Join the club

avatar van Speedhorn
Zeker geen slecht album, maar tot nu toe zal ik het zeker niet in een adem noemen met Kind of Blue en A Love Supreme. Maar wie weet, het zou zo nog eens kunnen gebeuren.

avatar van Jochempie
5,0
Ik hou niet van Jazz. 4,5/5

Briljant werk, werkelijk geniaal.

avatar van Paalhaas
5,0
De lichte hype heeft dit album geen goed gedaan, een half jaar stond-ie nog een kwart punt hoger op 4,61/5. Anderzijds hebben een hoop mensen dit album ontdekt, en daar gaat het natuurlijk uiteindelijk om.

voltazy
Paalhaas schreef:
De lichte hype heeft dit album geen goed gedaan, een half jaar stond-ie nog een kwart punt hoger op 4,61/5. Anderzijds hebben een hoop mensen dit album ontdekt, en daar gaat het natuurlijk uiteindelijk om.


zoals ik

Maarten||
k heb dit album nog niet beluisterd, maar wat maakt dit nou beter dan zijn album Ah Um ?

avatar van Paalhaas
5,0
Wel, dit is:

-spannender
-samenhangender
-chaotischer
-virtuozer
-feller
-serieuzer
-grappiger
-unieker
-moddervet
-geniaal!

Die emoticon snap ik niet overigens als je dit nog nooit hebt gehoord.

avatar van lxflx
5,0
Mee eens, dit is niet alleen een hoogtepunt in de jazz maar een hoogtepunt in de muziek in het algemeen. Zeer weinig muziek weet me zo te raken als dit.

Het viel me trouwens op dat er helemaal geen opmerkingen stonden bij Mingus' album "Let my children hear music"... die plaat is misschien niet zo consequent als deze, maar heeft wel een soortgelijke spanning en intensiteit, en ik kan hem aanbevelen aan iedereen die The black saint kan waarderen. Heel mooie plaat, zelf vind ik het één van Mingus' betere.

avatar van Paalhaas
5,0
lxflx schreef:
Mee eens, dit is niet alleen een hoogtepunt in de jazz maar een hoogtepunt in de muziek in het algemeen. Zeer weinig muziek weet me zo te raken als dit.

Het viel me trouwens op dat er helemaal geen opmerkingen stonden bij Mingus' album "Let my children hear music"... die plaat is misschien niet zo consequent als deze, maar heeft wel een soortgelijke spanning en intensiteit, en ik kan hem aanbevelen aan iedereen die The black saint kan waarderen. Heel mooie plaat, zelf vind ik het één van Mingus' betere.

Inderdaad absoluut één van zijn beste, met Pithecanthropus erectus, CM presents CM en deze natuurlijk.

avatar van levenvergeten
5,0
Soms zijn er van die duivelse platen die je gewoon weg niet meer los laten - die je in een houdgreep pakken waar zelfs Neerlands judo-held annex DJ Dennis van der Geest geen antwoord op heeft.

Maar tussen de judo-houdgreep en de muzikale houdgreep waarin je wordt gelegd door Mingus is één fundamenteel verschil, je hebt bij Mingus niet het gevoel dat je verloren hebt.
Neen, - eerder beklimt mij een soort euforie als ik net Mingus heb gehoord, ik geniet van elke noot die ik hoor, bij elke muzikale uitspatting die ik hoor gaat er een soort van siddering door mijn lijf.

De grote overeenkomst tussen de judo-houdgreep en deze houdgreep is dat je niet meer los weet te komen, nu is dat bij een judo-wedstrijd vervelender, want bij Mingus vraag ik me af of ik wel los gelaten wíl worden. Immers, ik ben zo ongeveer 'verslaafd' geworden aan deze plaat. Ik heb hem nodig zoals een oer-Hollands junkie zijn snuif of spuit nodig heeft, het geeft het soort kick die je eigenlijk altijd wel zou willen voelen.

En dat is nou net de reden waarom deze plaat al sedert lange tijd op vaders pick-up ligt, ik heb eigenlijk elk uur van de dag wel zin om hem te draaien.
's Ochtends bij het ontbijt, werk ik graag mijn bammetje met pindakaas naar binnen onder het genot van Mingus
's Avonds na het eten buik ik graag even uit met mijnheer Mingus op de achtergrond.

Elk moment van de dag kan ik hem draaien, zonder dat het ook maar saai of langdradig word, en dat zijn de platen die het liefst alleen maar luister. Vandaar ook dat Charles Mingus 5*-sterren verdient.

5,0
Altijd de jazz gemeden. Op aanraden dit album aangeschaft. Een extatische schoonheid die ik pas na vele luisterbeurten kon horen

avatar van Jochempie
5,0
Paalhaas schreef:
Wel, dit is:

-spannender
-samenhangender
-chaotischer
-virtuozer
-feller
-serieuzer
-grappiger
-unieker
-moddervet
-geniaal!

Die emoticon snap ik niet overigens als je dit nog nooit hebt gehoord.


Mooie paradoxen maar ze kloppen zeker bij dit album. Ik heb hem net verhoogt naar 5 sterren want zo'n geniaal stukje werk kan ik niet lager beoordelen!

voltazy
Jochempie schreef:
(quote)


Mooie paradoxen maar ze kloppen zeker bij dit album. Ik heb hem net verhoogt naar 5 sterren want zo'n geniaal stukje werk kan ik niet lager beoordelen!



Davez
Ik had nooit gedacht dat Jazz zo verschillend kon klinken. Dit is totaal niet te vergelijken met A Love Supreme of Kind Of Blue. Ik heb het gevoel dat ik word opgejaagd door een seriemoordenaar ofzo.

avatar van herman
4,0
Heb deze plaat ooit wel 's geprobeerd en al snel weer afgezet. En ander werk van Mingus vond ik wel okay, maar niet wereldverheffend. Maar ik zit dit nu weer 's te luisteren en vind het toch wel erg mooi... op een gegeven moment zit je er helemaal in en mag het nog wel een tijdje doorgaan. Straks nog maar eens draaien dus.

De recensie van Paalhaas is verder erg helder en informatief geschreven. Dank daarvoor (want op Wikipedia stond niet zoveel)!

fredpit
Tsjoongejonge iedereen is aan de jazz de laatste tijd...

Laten jullie nog wel iets over voor de snobs ?

Gast
geplaatst: vandaag om 21:36 uur

geplaatst: vandaag om 21:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.