Plasmatics - Beyond the Valley of 1984 (1981)

Over het debuut van de Plasmatics had ik in 1981 slechts gelezen, maar opvolger Beyond the Valley of 1984 (de titel een verwijzing naar de roman van George Orwell dat tegelijkertijd op school werd behandeld) stond in de dorpsfonotheek. Die leende ik dus, maar thuis hield ik de elpee uit het zicht van mijn moeder. Ze mocht eens gaan mopperen over de dame op de hoes... Verschenen bij Stiff America, het Britse punklabel was inmiddels de grote plas overgestoken.

Deze puber nam de meeste nummers op cassettebandje op en nu ik dit terughoor, weet ik weer welke dat waren: de snellere nummers plus de malle start met kerkklok, orgel en hymne Incantation. Vervolgens gaat de voet op het gaspedaal met Masterplan, dan Headbanger ("huh, deden ze dat in punk ook?" zo vroeg ik me af) en ik riep mee met het "oooh yeah!" in Fast Food Service. Dat is qua onderwerp inmiddels overtroffen door de Australische punks van The Chats met Pub Feed, maar deze mag er ook zijn.
Kant 2 opent met Hitman (Live Milan) (hier leerde ik het Engelse woord voor huurmoordenaar kennen), rock 'n' roll op hoge snelheid en een bassolo (!) in Living Dead. Een titel die mijn moeder niet mocht zien was Sex Junkie, maar: "You're the lowest of the low". Ten slotte mijn favoriet Pig Is a Pig, waarbij ik moest lachen om het begin in countrystijl en de varkens in het slot. Over de mensen aan wie zangeres Wendy O'Williams een bloedhekel had.

Niet op dat bandje zette ik het makke Summer Nite, het wat monotone Nothing en de dikke acht minuten van het instrumentale Plasma Jam (Live Milan). Jammer vond ik dat hier geen nummer met cirkelzaag op stond.
Met de oren van nu: waar ik het debuut vond tegenvallen, spelen de Plasmatics inmiddels sneller en zijn de nummers puntiger. Hier en daar hoor je dat ze melodieuzer denken en in de traditie van rock 'n' roll spelen. Zeker in vergelijking met sommige punk-tijdgenoten, zoals mijn vorige halte in de reis door new wave & co, de hardcore van Minor Threat. Daarmee waren de Plasmatics in muzikaal opzicht conservatiever, maar er kwamen destijds berichten dat Lemmy van Motörhead daar geen problemen mee had...

Zo rond ik de new wave en aanverwanten van juni 1981 af. Alvorens te vervolgen met juli, moet ik een foutje herstellen. Ik heb namelijk Street Light Shine van The Shirts overgeslagen. Eerst terug naar dat pareltje uit 1979 en daarna naar juli en het bijzondere debuut van het Belgische T.C. Matic.