Reptile71 - In Dust: 2000-2003 (2009)

Leuk nieuws, hoe zijn ze bij jouw album terecht gekomen?

Ik heb al lange tijd contact met af-music i.v.m. mijn webshop. Via hun is mijn album wereldwijd digitaal verschenen. Ze hebben gewoon alle bandjes die al een netrelease hadden gedaan via hun gevraagd of ze een donatie wilden doen voor hun anniversary-release. Ik heb dat nummer gedoneerd, dat ik om bepaalde redenen niet op mijn cd heb gezet.

Ben wel benieuwd; ook naar de andere bandjes trouwens.

Afgaande op enkele bands die ik ken, lijkt het mij een leuke verzamelaar.

Vanaf vrijdag dus gratis te downloaden op af-music.de
Ja ze hebben best leuke bandjes daar.

Download vanaf vandaag hier de gratis af-music compilatie met daarop o.a. dus een niet eerder uitgebracht nummer van Reptile71.

Leuk om te zien hoe dingen zichzelf verspreiden, zo heeft iemand uit Tsjechie het nummer Hunger op YouTube gezet: hier

Bij een wandeling doorheen m'n verleden zou men een desolaat landschap aantreffen: donker, eenzaam en vergeven van verraderlijke wateren.
Laat In Dust -voor mij- nu net een duik in die diepe woelwateren zijn. Absoluut een pijnlijke ervaring maar voornamelijk confronterend. Zo, het woord is gevallen.

Alsof je een ongenode gast in jouw eigen woning bent, zó beleef ik dit album. In wezen wil je hier geen seconde langer vertoeven maar de lucht die je inademt is té vertrouwd om zomaar los te laten.
In weerzin huist vaak aantrekking.

Hoe diep In Dust me ook doet afdalen in de krochten van de menselijke psyche, op geen enkel moment slaat de vrees me om het hart dat de terugweg afgesloten is.
Iedere luisterbeurt ademt een verholen boodschap over het geloof in hoop uit. Het is net dát geloof dat ik nodig heb om weer vertrouwen te hebben.
Geblinddoekt zoeken we naar een uitgang, wetende dat de duisternis enkel bezit van ons zicht genomen heeft.

In Dust is een ode aan de Eenzame Gebondenheid.

Bedankt

Aha, vandaar die avatar van Reptile71!

Mooi bericht overigens!

En weg was Robert Jan. Hopelijk leeft-ie nog.
Had Sheplays hem maar niet zo moeten neerknuppelen. Jij bruut.

Nou moe

Die R. Jan kwam alleen 'even langs' om dat bericht te plaatsen?

Om geruchten te voorkomen:
R. Jan is een oud-musicmetergebruiker waar ik wel eens pm-contact mee had. Hij had zich uitgeschreven. Hij kwam er alleen achter dat hij mij ooit had beloofd wat bij mijn album te schrijven. Om zichzelf aan zijn woord te houden heeft hij zich ingeschreven om dat stukje te plaatsen, heeft hij me laten weten.
Ik vind het erg bijzonder dat iemand dit album zo ervaart.

Zeer zeker, als ik het bericht lees is het jammer dat hij zich uit heeft geschreven. Hij weet het mooi te zeggen, maar dat zei Sheplays ook al.
Ik maakte ook maar een flauw grapje Janine. Dat krijg je wanneer je weer te veel glazen Paulaner voorbij ziet komen.

Eric (aERodynamIC) tipte me voor dit album via lastfm. Blij dat hij dat gedaan heeft want erg mooi! Zodra ik de mogelijkheid cq tijd heb schrijf ik hier nog een review van.

"Nou moe" was bestemd voor R.Jan

Het is natuurlijk het toppunt van jongensboekromantiek: een jongen die thuis achter zijn pc een heel album bij elkaar componeert. En dan nog muziek geïnspireerd door die donkere periode van new wave waar de romantiek der doem en eenzaamheid hoogtij vierde. Maar let wel, componeren, al dan niet op zolderkamertjes met minimale middelen: het zijn geen mindere goden die hem voor zijn gegaan. De hoesafbeelding, een echo van de ongeboren baby van de zanger/componist Reptile71 en zijn vriendin zou symbool kunnen staan voor het tot stand komen van een muzikale vrucht. Wil je in clichés denken en ach, clichés kunnen mooi zijn. Maar ook doet het mij persoonlijk denken aan de hoesfoto van Ágætis Byrjun van Sigur Rós. Het is niet zozeer dat de muziek van Reptile71 refereert aan de muziek van de IJslandse band. Zijn muziek is meer een ode aan de new wave in zijn puurste vorm. Maar wel refereert het aan een zekere onschuld en onbevangenheid die de muziek uitstraalt. Dit ondanks de koele afstandelijkheid van de elektronica. De zangstem van Reptile71 is - geheel volgens new wave traditie - ongenaakbaar maar heeft ook iets heel kwetsbaars en breekbaars.

In Dust: 2000-2003 zou evengoed in de jaren 80 gecomponeerd kunnen zijn en dat is geen kritiek. Het bezit het goede van de beste bands uit de new wave: mooie sobere aankleding, gedragen sfeer, een aangename melancholie, mooie melodieën die beklijven en subtiele percussie. Als favoriet is al vaker het eerste nummer All wrong genoemd. En dat is niet voor niets. Dit nummer is aanstekelijk in zowel ritme als zang en heeft al de bovengenoemde ingrediënten die dit album zo'n aangename luisterervaring maken.

De duistere sfeer zet zich voort in de overige nummers maar wordt nergens verstikkend. het klanktapijt is met een open patroon geweven. Reptile71 heeft geen wereldschokkende- maar wel een prettige zangstem waarmee hij de zielenpijn niet al te hard laat schrijnen.

Daar de muziek soms vrij monotoon is (ook des New wave's) zijn verrassings- en geluidseffecten welkom. Mooi is het gesamplede geluidsfragment in All wrong uit één of andere SF-film van een alien (met Amerikaans accent) die de aardbewoners oproept te stoppen met oorlog en geweld. Dit soort verrassingen komen vaker voor (zoals baby- en zeegeluiden in het laatste nummer) maar hadden wat mij betreft nog talrijker mogen zijn. Ook het werken met contrast schudt de luisteraar weer even wakker in zijn aangename trip zoals de tempowisselingen en -versnellingen in New Times en Upside Down. Ook een sterk punt is de melodie in zowel de zanglijn als de instrumentatie die blijft beklijven. Met name in de nummers Drag en Always a Way (mooie referentie aan Vienna van Ultravox). Enig punt van kritiek is wel dat de momenten dat je als luisteraar bij de les wordt gehouden door verrassingselementen of desoriënterende contrasten net iets te schaars zijn. Het had allemaal iets spannender en minder kabbelend gekund.

Maar al met al heeft Reptile71 hier een werk afgeleverd waar hij met recht trots op kan zijn. Meerdere composities kunnen zich meten met de meer bekende new wave en neo-new wave bands. Hier is niet de zoveelste neoband opgestaan, met In Dust: 2000-2003 wordt een traditie op integere wijze voortgezet.

Mooi geschreven: ik hoop dat er nog veel van dit soort stukken komen.

Ik ben behoorlijk onder de indruk van wat ik tot nu toe heb gehoord Vooral de opener is erg mooi. Ik kan me heel erg vinden in het bericht van R. Jan: Er zit een mooie sfeer in deze plaat. Verdere beluistering en een korte recensie volgt hopelijk vandaag nog.

Het is iets later geworden, maar hier alsnog mijn recensie. Beter laat dan nooit zeggen ze wel eens.

Pff.... zat ik net een grote recensie te schrijven, klik ik hem per ongeluk weg Helaas voor jullie volgt daarom nu een kortere recensie.

Het hoogtepunt van het album is de opener. Die bass is heerlijk. Doet me aan Dead Can Dance denken, waar ik zeker meer van moet gaan horen. Jammer dat het vorig jaar niet in de MuMeLadder terecht is gekomen. Ook Home is een goed nummer. New Times heeft veel potentie, intro en outro zijn geweldig, maar hier wordt niet genoeg mee gedaan. Het doet me een beetje aan de laatste Portishead denken, wat weer een positief punt is. Drag is wel aardig, maar het mist iets. Daarna volgt het slechte nummer van dit album. De stem van de gastartiest stoort me heel erg en de synths komen ook een beetje te zoet over.

Gelukkig volgt één van mijn favorieten; Upside Down. Dit nummer klinkt in mijn oren het meest "af". Ook de bridge rond 5:00 is fenomenaal De volgende twee nummers zijn van een iets minder hoog niveau. Harder and Harder is na Always a Way het minste nummer. Cheesy, even afkijken bij herman hoor , is het goede woord hiervoor.

Daarna gelukkig twee van de betere nummers. Het intro van Crystal is werkelijk waar schit-te-rend, net zoals de opbouw in dit nummer. De bass die bij 1:22 inkomt, kippevel De afsluiter is weer één van mijn favorieten. Net als bij Home een mooie overgang.

Nu de kritiek op deze plaat. De zang vind ik iets teveel samenvallen met de instrumentatie, waardoor het een beetje wegvalt. Na een tijdje ben ik echt wel toe aan stem als die van Arcade Fire, lekker wild en onbevangen, met af en toe een kreet en een gil. Helaas gebeurt dat niet. Een duidelijk kenmerk van dit album is herhaling. Dit is zowel de sterkte als de zwakte. Het creeërt de donkere sfeer, maar ook is er hierdoor te weinig dynamiek, waardoor een uur wel iets te lang wordt.

Al met al is dit een zeer behoorlijke plaat. De invloeden van de jaren '80 zijn overduidelijk aanwezig, maar toch wordt hier een heel eigen en origineel geluid neergezet. Daarbij heeft het mijn interesse naar bands als Dead Can Dance en The Cure vergroot.

Drie en een hele grote halve ster.

Leuke recensie van Teunnis, ook al delen we niet dezelfde favorieten!

Zal deel twee (Dusted off: 2004-2007) eigenlijk al gereed zijn?

Het is een megaproject, maar ik ben begonnen met mijn eigen verhaal over het ontstaan van dit album. Voor de volgende milleniumwisseling is het zeker af, dat beloof ik. Voor die enkeling die het leuk vindt zal ik het tegen die tijd hier posten.

Ben benieuwd, maar dit klinkt prima!

3.5*

New Times moet echt niet onderdoen voor nummers van White Lies of Interpol.
Ik moet soms aan Movement denken van New Order.
Wel zonder dat energetisch gitaartje van Bernard.
Hoe heb je dat precies gedaan met die elektronica Reptile?

Hoi Dikkop, wil je dat wel echt weten? haha... (invloeden van Movement zijn zeker aanwezig op New Times! Truth is een van mijn favo NO nummers)

Leuk trouwens dat je deze cd (of in elk geval een nummer) hebt geluisterd!

Ja, ik vraag me dat echt af.

Er staan enkele nummers op youtube.
Daar heb ik ze gevonden.
Is het album ergens te kopen of te downloaden?

Ja hier kan je de cd kopen. Dat is mijn webwinkel. Als je hem echt wil mag je hem voor 1 euro incl. 2 euro verzendkosten (3 euro totaal dus) van me hebben. Geldt ook voor ieder ander die de cd wil (naar Belgie is € 3,50 verzendkosten, dus € 4,50 totaal)

Aanbieding geldt zolang mijn pet goed staat. (mijn pet staat vrijwel altijd goed )

Bij interesse mij even een pm sturen.

Mag ik er nog eentje dan?

Ja hoor. Je weet de weg.