Reptile71 - In Dust: 2000-2003 (2009)

Ondanks de heersende interesse naar de postpunk, zie ik dit album er helemaal los van staan. Het zijn allemaal nummers uit de periode 2000-2003. Toen was er nog niet echt sprake van een revival. Dus als je een album verwacht in de stijl van Editors of Interpol; dan is dit niet het geval.
Dit album klinkt hoopvoller, en ademt juist niet de sfeer van een koude oorlog en kernraketten uit. Dit is een soort van nieuw vertrouwen.

All Wrong heeft elementen van Dead Can Dance; Paul grapte ooit dat hij het fado achtige stemgeluid van Lisa Gerrard probeerde na te doen. Hier hoor ik inderdaad wel de sfeer van Yulunga (Spirit Dance) in terug. Persoonlijk vind ik dit al gelijk het beste nummer; al doet de rest er niet veel van onder.

De overgang naar Home is erg mooi gemaakt; ook gelijk een andere invalshoek. Ik weet niet hoe Paul het klaar speelt, maar de mooie twee stemmigheid neigt naar een OMD. Terwijl het muzikale gedeelte veel weg heeft van Depeche Mode tijdens de A Broken Frame periode.

Bij New Times overheerst de drumcomputer, Paul zijn stem is ingetogen, en zo halverwege snerpend. Mooi, en met minimale muzikale omlijsting gemaakt.

Vervolgens hoor je in Drag duidelijk Decades van Joy Division in terug, maar dan op een manier uit gevoerd wat weer juist erg in het straatje van Anne Clark past. Veel minder zwaar, maar wel heerlijk dromerig.

Toen ik de eerste keer Justin Curfman hoorde mee zingen bij Always A Way, vroeg ik me af wat de meerwaarde was. Het The Cure geluid lag er al zo duidelijk bovenop ( Disintegration), en dit benadrukte het alleen maar.
Maar het effect op deze mistige nieuwjaarsdag op weg naar mijn vrouw en kind, deed me voor de eerste keer echt ontroeren; het kwartje viel vanmiddag dus wel. Al vind ik persoonlijk Pauls stemgeluid warmer klinken dan dat van Justin. De piano maakt het geheel wel helemaal af.

Bij Upside Down moet ik in eerste instantie aan Gary Numan denken; de keyboardpartijen hebben wat weg van Cars. De krachtige zang klinkt als een mantra dat bijna een hypnotiserende werking heeft. Het gaat terug naar het geluid van All Wrong; dus ik denk dat Upside Down uit dezelfde periode stamt.

Hunger wijkt af van de rest van het album. Het is allemaal wat rustiger, en wat meer Dreampop wat ik hier hoor. De zang is weer meer richting OMD, maar het weet me gelijk de eerste keer te ontroeren; de zang is erg breekbaar, en ik heb het gevoel dat hier echt een ziel open gelegd wordt. Ik heb het idee dat dit een erg persoonlijk nummer is; waarbij getwijfeld is om het juist op het album te plaatsen.

Vervolgens hoor ik bij In Dust (Move On) weer Depeche Mode in terug, maar dan meer het stemgeluid van Martin Gore. Helaas vind ik dit wat minder, maar volgens mij is dit een nummer wat het bij de vrouwtjes goed zal doen.

Bij Harder And Harder wordt weer gebruik gemaakt van een tweestemmigheid, en halverwege komt er muzikaal een mooie toevoeging (gitaar?) wat het wat extra’s geeft. Alleen het einde is te abrupt. Hier had meer uit gehaald kunnen worden.

De opbouw van Crystal klinkt als een tragere versie van Photographic van Depeche Mode; mij spreekt het wel aan. Heerlijk rustpuntje weer. Het geluid wordt steeds voller, de zang verdwijnt naar de achtergrond, en is ondergeschikt aan de rest van de muziek.
Na de twee wat mindere nummers weer een goed sterk nummer.

Wat dus alweer overloopt in het laatste nummer Saved, wat mij de herinneringen op roept naar China Crisis ( King In A Catholic Style).
Mooie afsluiter.

Een uur lang terug grijpen in de tijd; zo ervaart deze dertiger dit album.
Ik ben blij dat Paul de moeite heeft genomen om deze persoonlijke nummers met ons te delen; en verheug me er dan ook op om het daadwerkelijke album binnenkort in mijn handen te hebben.

4,5 ***

Al een tijd lang spookte dit album door mijn hoofd. Nee, niet omdat ik er reikhalzend naar uitkeek, niet omdat ik een groot Reptile71-fan ben, nee het was omdat ik datgene wat Paul op het internet liet rondzwerven best interessant vond en ja dames en heren dat mag best bijzonder heten.
Waarom? In tegenstelling tot de meeste (toekomstige) enthousiastelingen bij dit album (hoi deric ) ben ik eigenlijk nog nauwelijks bezig met deze vorm van 'donkere muziek' of nog beter: ik hoor niet tot de groep 'wavies' ook al vertoon ik me daar soms wel. In de jaren '80 zelf overigens ook niet echt maar ik heb wel degelijk mijn periodes gehad dat ik er veel meer belangstelling voor toonde dan nu. Voor deze dertiger dan ook geen sprake van een revival.
En toch was er interesse voor het project Reptile71 puur omdat de muziek mij boeide. In een zelfde soort categorie opereert ene Katarina Kovac, ook een artieste die niet bekend is bij een groot publiek maar het toch voor elkaar kreeg om mij aandachtig te laten luisteren naar hetgeen zij presteert. Dit lijkt nu even op schaamteloze reclame bij een album waar het niet hoort maar mijn punt is dat er momenteel bijzondere dingen plaatsvinden in muziekland van mensen die op het eerste gehoor niets voorstellen in de muziekbizz maar zonder dat zelf misschien te beseffen wel degelijk doen. Beiden reken ik tot deze categorie.
Gelukkig heeft Paul het voor elkaar gekregen om mensen die belangstelling hebben te laten luisteren naar wat hij muzikaal te vertellen heeft en daar is deze cd het resultaat van.
Kom ik weer terug bij dat rondspoken in mijn hoofd: want voor het eerst sinds mijn aanwezigheid op musicmeter vind ik het vreselijk moeilijk om iets te schrijven waar ik normaliter toch met redelijk gemak weet te ouwehoeren over de muziek die ik leuk of zelfs heeeeel erg leuk vind. De voornaamste reden is dat de maker in kwestie meeleest. Ik praat hier toch over zijn kindje; niet het kindje op de hoes (het zou wat zijn) maar het kindje dat de naam In Dust: 2000-2003 heeft gekregen. En dan maakt het dat voor mij lastig. Nog lastiger is het feit dat deric raven me al voor is door op deze wijze dit album te beschrijven..... (moet je vaker doen deric ).
Toch zal ook ik proberen bij elk nummer mijn gevoelens op te schrijven zoals ik dat altijd al doe op musicmeter. Reptile71 is nu even niet meer user Reptile71, is nu even niet meer het vriendje van Lin, is nu even niet meer Paul (ook al zal ik die namen toch nog moeten gaan gebruiken).

All Wrong heeft het spannende in zich wat Dead Can Dance (deric noemde ze al) ook heeft. Nu ben ik bij dat gezelschap vooral een fan van Lisa Gerrard en Reptile is uiteraard geen Lisa.
Heel subtiel wordt de drive in dit nummer opgevoerd waardoor het tergende ook echt tergend weet te blijven. Het spoken word gedeelte helpt hier trouwens een aardig handje. Enig minpuntje is dat ik een beetje warmte mis die een Dead Can Dance wel heeft; of dit gevolg is van de productie of dat het bewust is durf ik niet te zeggen.
In Home ben ik verzot op het gitaarriedeltje en het doomy Depeche Mode sfeertje. Doordat ik in dit nummer de Dead Can Dance/Lisa Gerrard associatie kwijt ben ben ik gelijk ook een heel stuk gelukkiger met de stem, en vooral de meerstemmigheid, want het past geweldig in dit nummer en misschien klinkt het vreemd: dit nummer heeft wel een beetje de warme gloed die ik daarnet enigszins mistte. Lange tijd is All Wrong ondanks de zeer kleine minpuntjes een favoriet van mij geweest maar inmiddels heeft Home die fakkel overgenomen: mysterieus, warm en toch afstandelijk. Als je dit soort emoties in 1 nummer weet te combineren dan doe je het in mijn oren gewoon goed. Mijn complimenten!
New Times blijft de donkere sfeer houden en hier pakt Paul het minimalistisch aan. Op een gegeven moment als de drumcomputer wat 'agressiever' wordt moest ik gelijk denken aan het laatste album van Portishead. Op hun album hing er een naargeestig sfeertje en dat ervaar ik op New Times ook zo. En aangezien mensen niet van naargeestige dingen houden en er daarom juist toch naar op zoek gaan is dit nummer zo boeiend. Heerlijk om in een wervelende draaikolk gezogen te worden waar je al je houvast verliest en angstvallig grip probeert te krijgen maar dat simpelweg niet voor elkaar krijgt. Typisch zo'n nummer dat een hypnotizerende werking heeft en je voorlopig niet los zal weten te laten.
Met Drag heb ik toch een veel mindere klik. Althans dat dacht ik want op de één of andere manier weet dit nummer me toch heel langzaam naar zich toe te trekken. Ik denk dat het synthesizer-effect hier verantwoordelijk voor is: een vrij simpele melodielijn die misschien juist wel daardoor het juiste effect voor elkaar weet te krijgen: niet te veel poespas maar heel direct.
Always a Way is dan de zware steen die in de aanvankelijk rimpelloze vijver die Drag toch wel een beetje is plonst. Over dit nummer was vooraf al wat te doen door het feit dat Justin Curfman zijn medewerking hieraan zou verlenen, een feit waar Paul nogal trots over is (en wat ik me best kan voorstellen). Toch ben ik juist door deze toevoeging van mening dat Paul juist trots mag zijn op z'n eigen zang want die prefereer ik veruit boven die van Justin (die mij toch te veel Cure-achtig is en aan 1 Cure heb ik genoeg, sorry Justin). De muziek wordt namelijk verwarmd door het stemgeluid van Paul waardoor je een scherpe scheiding krijgt tussen warmte (de stem) en enige kilheid (de muziek). Kilheid hier overigens niet in negatieve zin: integendeel.
Upside Down is het langste nummer op dit album en het neemt terecht zijn tijd want waar ik het eerder over een draaikolk had (ik heb het daar geloof ik vaker over bij dit soort muziek) daar is het hier een wervelwind die tollend op je afkomt. In plaats van er voor weg te vluchten blijf je hier als aan de grond genageld staan en laat je het langzaam op je afkomen. Je weet dat je actie moet ondernemen maar het lukt je simpelweg niet. Wat Reptile71 hier doet is je dus simpelweg in een soort trance doen laten verkeren waar je pas na ruim 8 minuten verdoofd uitkomt. Verdomme nog aan toe wat is dit een heerlijke trip zeg!
Gelukkig is de honger nog niet gestild (flauw bruggetje, ik weet het) want Hunger mag deze wervelwind doen vergeten.
Wat ben ik blij dat dit nummer een heel ander geluid laat horen waardoor het zijn kracht goed kan tonen. Wat mij betreft een zeer logische plaatsing na z'n voorganger en wat vind ik dit een mooi nummer. Voor het eerst weet Reptile71 me echt te raken: hier is het meer de emotie die pakt waar het op de vorige nummers juist verwondering of verbazing was (ook een fijne manier om geraakt te worden daar niet van). Alsof de donker wolken die zich al een aardige tijd boven de nummers begeven even uiteen wijken om een licht te tonen. Zonlicht? Dat wil maar niet duidelijk worden, daarvoor blijft er nog veel te veel mysterie hangen en eigenlijk hoop ik dat dat mysterie nooit ontrafelt zal worden...
In Dust (Move on) hakt er vervolgens keihard in. Met een doffe mokerslag ben je weer bij de les. Ook hier ben ik wel gecharmeerd van de zang en weet de begeleiding me behoorlijk te pakken. Het heeft een zekere schwung in zich waar ik wel dol op ben. Een strak ritme met daaroverheen, vrij onlogisch, de zweverige zang. Wederom twee op het eerste gehoor onverenigbare zaken die bijzonder goed samengaan en daardoor juist pakkend zijn.
Harder and Harder klinkt voor het eerst wat minder onheilspellend, donker of weet ik wat voor soortgelijk etiketje we er op kunnen plakken. Het is haast luchtige 80's pop. Let wel op de toevoeging 'haast' want het is geen huppeldepuppop en het blijft donkere tinten bezitten. Tegenover de rest van dit album is dit wel het vrolijker broertje (en ook qua tijdsduur het kortste). Abrupt einde deric? Ben ik totaal niet met je eens: dit nummer is geen seconde te kort of te lang. Prima zo.
Crystal doet zijn titel eer aan met het heldere toegevoegde geluid boven de zware drumcomputer. Verder gaat het weer terug naar het geluid van de nummers die we aan het begin ook hoorden. De stem is wat naar achter gemixed en waarschijnlijk om wat meer in dienst te staan van het nummer als geheel. Ik begrijp die keuze alhoewel ik ook benieuwd ben hoe het geklonken zou hebben als die stem toch een wat grotere rol zou hebben gekregen. Muzikaal gezien krijgt de sfeer namelijk toch al genoeg ruimte op de lange stukken tussendoor waarop niet gezongen wordt.
Naadloos loopt Crystal over in het Depeche Mode-achtige Saved.
Saved doet het erg goed bij mij: de balans tussen helder en donker, doomy en hemels is hier op z'n scherpst. Ook dit nummer weet een bepaalde staat van trance op te roepen en bezorgt me wederom het gevoel alle houvast te verliezen.

Okee Paul. Jij bent uiteraard nieuwsgierig naar alle reacties en ook zenuwachtig om je bloot te geven aan een groter publiek.
Ik hoop dat je je dan ook kunt voorstellen dat het voor mij als luisteraar erg moeilijk was om dit te beoordelen en te omschrijven wetende dat je kritisch meeleest zoals ik kritisch heb proberen te luisteren.
Toch denk ik dat ik heb kunnen loslaten dat Reptile71 ook een user is van musicmeter en het levensmaatje van Lin. Ik heb kunnen luisteren naar een album dat me een uur lang heeft weten te boeien terwijl ik normaal gesproken toch steeds verder weg aan het drijven ben van alles wat een beetje richting wave neigt.
Wave is een stempel die dit album ongetwijfeld meekrijgt maar ik hoop niet dat mensen zich daar blind op staren. Luister net als ik naar de nummers die op het net te beluisteren zijn. Voor mij was dat de reden nieuwsgierig te zijn naar In Dust: 2000 - 2003 en niet het feit dat we hier te maken hebben met een user van musicmeter (want dan zijn er wel meer users die hier hun eigen werk op de site hebben staan).
Je mag duidelijk trots zijn op dit werk: ik heb er in elk geval met volle teugen van genoten.
Een hele ruime 4* is dan ook mijn openingsbod. Ik wil nog wat ruimte overlaten om dit te laten groeien en als dat niet meer het geval is dan nog kunnen we spreken van een knappe prestatie en een cd die ik zeker nog graag vaker wil horen en ik denk dat dat het mooiste compliment is dat je een artiest kunt geven. In dit geval een compliment waarvan ik weet dat het ook daadwerkelijk gelezen gaat worden door de maker in kwestie!

Een klein iets dat mij positief opviel aan dit album: de vogelgeluiden her en der (niet alleen in het slotnummer). Het geeft het geheel wel een mooi extra tintje.

Verder ben ik niet zo positief als mijn voorgangers, maar desalniettemin vond ik het wel een fijne luisterervaring. Voor mij sprongen All Wrong, Home en de afsluiter Saved er wel bovenuit, al is het epische Upside Down mijn favoriet: dit doet qua impact eigenlijk weinig onder van wat ik ken van de oude Simple Minds.

Sommige dingen vond ik ook wat minder. Waar het 'speeldoos'-geluid op Crystal van dat nummer iets speciaals maakt, vind ik het op Harder and Harder een beetje cheesy overkomen. Ook New Times vond ik een minder nummer, niet echt mijn ding. Het nummer met Justin Curfman beleefde ik ook wat minder plezier aan: vreselijk zoetsappige synths en een stem (Justin Curfman) die me niet zoveel zegt.

Alles bij elkaar opgeteld slaat de sterrenmeter hier wel in het groen door, want dit zeker een mooie 'debuut'-plaat, zelfs al is het niet altijd mijn kopje thee. Het is knap hoe Reptile71 zijn invloeden (Dead Can Dance, Joy Division, Simple Minds hoor ik wel terug) naar zijn hand heeft weten te zetten en een bijzonder persoonlijk album heeft weten te zetten. Mijn complimenten.

Nou, allereerst maar gefeliciteerd met de geboorte van deze debuutplaat en leuk dat het meteen al een verzamelaar is . Ik heb 'm net eens even vrolijk gelivestreamd op last.fm, fijn die verworvenheden van het huidige internettijdperk. Maar goed, wat vinden we ervan?

Net als veel anderen doet de opener me vooral denken aan Dead Can Dance. Dat is voor mij misschien zelfs wel de voornaamste referentie, want het klinkt over het algemeen wat trager en lomer dan de meeste wave die ik ken. Daar zit voor mij trouwens wel een probleempje (kleintje maar hoor ), want het drijft de plaat wat naar de achtergrond. Een uur is ook pittig lang voor een wavepopplaat vind ik, en helaas weet het mij nog niet over de hele breedte te boeien.

Maar genoeg gezeurd, want ondanks dat blijft het een prettig luisterbaar plaatje dat af en toe ook wel degelijk op de voorgrond weet te treden. Ik las het hierboven al, maar Reptile heeft toch een mooi en coherent eigen geluid weten te smeden uit alle invloeden uit de jaren tachtig. Zijn prettige stem speelt daarbij een belangrijke rol.

De momenten van de goedkeurende glimlach zitten vooral in het middengedeelte. Sterkste nummer vind ik denk ik Drag, dat spannend begint met een opvallend drumcomputerritme en eindigt met een fijn 'orgelmelodietje'. Het nummer met Justin Curfman kan ik ook wel waarderen. 't Is net The Cure als ie invalt

Ik zal eerlijk zijn: normaal en onbevooroordeeld zou ik denk ik openen met 3 sterren, maar omdat je via zo'n site toch een heel klein beetje meekrijgt hoe zo'n plaat tot stand komt doe ik er nog een halfje bij. Want ik vind het absoluut niet vanzelfsprekend dat een album in dit genre ondanks beperkte middelen zo'n eigen geluid heeft. Dat vind ik bij een waveplaat, waar productie toch belangrijker is dan bij lo-fi folkliedjes die van harte mogen piepen en kraken, allerminst vanzelfsprekend. Ik open dus met 3.5* en zal 'm zeker nog een paar keer luisteren. Als ie nog iets groeit, klik ik toch eens soundforsure.nl aan

Uit beleefdheid beluisterd maar ben aangenaam verrast. Prima Deluxe hoor. Kom later wel terug voor meer nieuws maar vind het erg goed gedaan. Helpt mee dat de muzieksoort wel erg midden in mijn smaakroos is maar toch. Hunger had ik denk ik bewaard voor de 10 year anniversery Deluxe Edition bonus disc, als het een verkoopsucces wordt gaat New Order wel eens vragen waar dat synthesizerboogje aan het begin van de plaat (ff kwijt welk nummer) vandaan komt en Crystal vind ik een waardiger, epischer afsluiter. Maar verder, petje af. Met zo weinig middelen songs maken waarin vrij veel gebeurd doet enig talent en goede smaak (de mijne namelijk) vermoeden.

Denk dat ik ga voor een distributiedeal

Zullen we even terugkeren naar 1976, een stel jonge vrienden richt een band op genaamd Warsaw. Ze hadden allemaal specifieke talenten en principes. Een doorbraak in de muziekwereld wilden ze, mensen laten genieten van hun muziek. Ze begonnen in de post-punk richting en sloegen later nog wat zijwegen hiervan in. Hun doel was niet om populair en stinkend rijk te worden, maar te kunnen overleven door te doen wat ze wilden ; muziek maken. Ze hadden nauwelijks geld en sommige hadden persoonlijke problemen die ook nog een grote rol spelen. Ze gingen dan optreden zo dat ze zich konden uitleven. The mighty Ian Curtis betreedt het podium en hoor hem schreeuwen, hoor zijn woede, zijn angst, zijn verdriet! Iedereen maar ook niemand hoort hem ze komen naar hem kijken alsof, zoals hij het (zoals ik de tekst lees) zelf omschrijft als een Atrocity Exhibition, een tentoonstelling van gruwelheden. Maar dat is het eigenlijk ook, als je de teksten ontcijferd en zijn emoties erbij hoort dan is het eigenlijk een gruwelijk denkbeeld dat je het ‘fijn’ vindt om naar te luisteren.
Maar we zijn mensen, andermans zorgen, pijn en leed, interesseren ons. Een bepaalde groep was (is) gek van deze muziek die gemaakt is om te overleven, om in een andere wereld te zijn zonder het motto van ‘deze doet het goed bij het grote publiek, hiermee worden we bloedrijk en als je de tekst hier weg laat en lalalala zingt dan kan de rest het ook meezingen’

Is het anno 2009 nog mogelijk om muziek te maken omdat je je terug wilt trekken in een eigen wereld waar je je totaal kunt laten gaan. Het overleven van toen staat niet meer gelijk aan het overleven van toen. Toen was het leven en dood, nu is rijkdom en armoede. Heeft deze Reptile71 muziek gemaakt om zich in zijn eigen wereldje terug te trekken of wilt hij de ‘echte’ wereld bestijgen met zijn paard en drietand om famous and rich te worden. Een lichte, aangeboren aversie zullen we het maar noemen, heb ik tegen de famous and rich. Terwijl er ook geweldige bandjes zijn die met dat motto werken. Het is een soort zwakte van mij waardoor de artiest zich extra moet bewijzen terwijl dat zo niet hoort te zijn.
Ik draag de muziekhelden ook op handen. Ik citeer uit mijn gedachten ‘ik zou een moord doen, om Ian Curtis te horen en zien zingen in het echt.’ En het ergste is dat ik mijzelf ook in staat zou zien om dat te doen.

Maar wat wil deze Paul, onder zijn muzikale naam Reptile71 nu gaan bewijzen. Mensen die ik ‘ken’ zijn slechts mensen, terwijl mijn muziekhelden voor mij als goden zijn. Zou ik dan eindelijk een God kennen? Al vaker ben ik teleurgesteld, was het iemand die denkt origineel te zijn maar slechts een slechte imitatie van een mengsel van bands die niet bij elkaar passen was. Maar ik heb een voorgevoel (nee, geen glazen bol waarin ik de profetie las) maar een gevoel dat gebaseerd is op enkele nummers die ik al had beluisterd. Het klonk professioneel en oud vernieuwend (als u begrijpt wat ik bedoel). Op de gok (zoals ik vrij vaak doe) pre-orderde ik het album en op 1 januari kreeg ik alvast een downloadlink zodat ik het album ook werkelijk op de dag in huis had. (nee, die link krijg je niet, koop het album maar!) Dus ’s morgens vroeg, iets na twaalven, wat vrij vroeg is op nieuwjaarsdag ging ik het album downloaden. Ik wilde wachten op het origineel, maar een muziekliefhebber als ik ben heeft nu eenmaal geen geduld. Ik hield het hooguit een uurtje vol (omdat ik naar The Sound Of Music van Ian Curtis en co kon luisteren) maar toen ging de hele Reptile71 - muziekmap in mijn afspeellijst en begon ik te luisteren. Ik zal proberen mijn gedachten op te schrijven die ik had.

All Wrong. Dit nummer dat kende ik al, of in ieder geval een pro-versie. (lang leve internet!)
Het is iets totaal nieuws qua muziekstijl. Ik kan het niet echt ergens bij plaatsen. Ik moest de hele tijd aan een nummer denken toen ik dit beluisterde. Een nummer van Jeff Wayne, War of the Worlds. (het nummer wat op de Pop Classics : The Long Versions staat, voor de liefhebber load ik het wel even up) Ik kan me niet voorstellen dat Paul dit nummer niet kende toen hij het zijne schreef.
Maar het nummer is goed, ik zou het omschrijven als EEE (een episch gezongen electric eternal nummer.

Home, dit nummer kende ik ook al. Had ik toendertijds uitgeroepen tot mijn favoriete nummers die ik kende. Prachtige tekst.
Whohohohooo
I'd like to live
Whohohohooo
Why don't you give me some air
'Cause I'd like to breath
More than you leave me
Please leave me alone
Als een geliefde mij zou verlaten, dan zou ik vereerd zijn als deze tekst geschreven werd, prachtig emotioneel neergezet! en weer die bepaalde sfeer (laten we het voortaan een R71 sfeer noemen)

New Times, een lied over de keuze tussen twee geliefden die gemaakt wordt beschreven als danseressen (volgens mij). Hier is prachtig gebruik gemaakt van geluidseffecten. Misschien dat het wel krachtiger was geweest als de drum wat harder en met een flinke echo was gebruikt in het begin van het nummer. En de, wat is het?, synthesizer? met het tadadadada begint op den duur lichte irritatie te verwekken bij mij. Vandaar dat ik het niet erg vind dat het volgende nummer wordt ingezet.

Drag, dit nummer is totaal nieuw voor mij. Deze kant van de stem van Paul heb ik nog niet eerder gehoord. Breekbaar en voorzichtig. Weer een nummer wat vrijwel volledige gebaseerd is op de R71 sfeer.

Alway A Way. Ik zie de naam Justin Curfman staan . Een van de beste muzikale talenten na 2000. Ten eerste wil ik Paul een applaus geven voor het uitstekend gebruik hebbend gemaakt van zijn bronnen. En o wat zing Justin weer een prachtige tweede stem. Laat dit nummer door Justin zingen en Paul de tweede stem zijn en hij heeft al een nummer voor zijn 3 album. Maar ik moet zeggen dat Paul het ook zeer goed doet hier. Heel rustig, kalm klinkend komen de tonen voort uit zijn mond. Het verschil tussen Justin en Paul vind ik vrij groot maar dat geeft het nummer wel iets extra’s. (is het nu al over? jammer zeg)

Upside Down, het langste nummer van de cd. Ik krijg maar niet genoeg van deze nummers. Weer een lekker refrein. En al duurt het een dikke 8 minuten, het wordt niet saai en gaat niet vervelen. Zeer leuk gedaan hoe dat de instrumenten langzaam aan wegsterven midden in het nummer en dat dan de drums een grote rol voor het vervolg gaan spelen. Prachtige eindzin trouwens.
And when we are scared we don't wanna scream
We wanna fight, we wanna fight, but we don't want to bleed


Hunger. Ik denk dat ik dit de minst goede plaat van het album vind. Het begin is helemaal niet mijn smaak en totaal anders de rest. Vrij langgerekt en Paul weet me niet echt vast te pakken met zijn stem. Waar hij eerst nog breekbaar en duur klonk klinkt hij hier vrij afstandelijk. Misschien dat de tekst hier ook een aandeel in heeft. Dat iets beschreven wordt doormiddel van andere woorden is goed, leuk, poëtisch maar ik denk dat het soms ook wat recht-toe-de-man mag. Dat er dan iets meer kracht achter komt te zitten want dat mis ik nog bij dit album. Gelukkig is het als het nummer zijn einde nadert, de laatste dikke minuut, wel een stuk aangenamer. Echt een kwestie van smaak is het, want ik kan begrijpen dat dit veel mensen wel zal aangrijpen.
In Dust (Move On), het nummer waar het album naar vernoemd is (of omgedraaid). Een van de hoogtepunten van deze cd als je het aan mij vraagt. Heel mooi gebruik gemaakt van geluidseffecten die niet te opvallend zijn maar wel allemaal er echt bij horen. Prachtig ingezongen. Zo’n soort nummer wil ik de hele dag wel in mijn hoofd hebben zitten.

Harder and Harder, ik wist meteen dat dit mijn favoriet ging worden. Ik ‘verklootte’ het album (zoals sommige het noemen) doordat ik in tijdsnood zat en toch even benieuwd was naar alle nummers en snel der door heen luisterde. De stem pakt me in, de muziek is de strik en de tekst is het kaartje wat erbij zit. Heerlijk gewoon.

Crystal. Het begint heel rustig, maar tot hetgeen wat je zou verwachten klinkt het alles behalve fragiel. De drums klinken dof maar niet kil. Ze klinken als kauwgom, het rekt het strekt, je krijgt het niet kapot en het blijft maar bestaan. Toch mis ik hier een bepaalde ‘bandsfeer’, voor het eerst eigenlijk. Bij de andere nummers is dit slechts minimaal. Complimenten voor het gebruik van de echo bij de zang.

Saved. Vertaald zou er dan ‘gered’ komen te staan (zeker voor de mensen die het album niet kunnen waarderen ) Een nummer zoals het nummer hiervoor, minimale muziek die je toch blijft boeien.

Een interessant cd’tje is dit. Volgens mij is er nog veel te ontdekken bij enkele nummers maar de eerste indruk (+/- 20 luisterbeurten) zijn me goed bevallen. Ik hoop dat we meer te horen krijgen van Reptile71, ik ben in ieder geval benieuwd. Laten we nu ook maar hopen dat hij nog een keer een bandje er omheen creëert zodat we het live eens kunnen aanhoren om het daarna, ligt eraan hoe het klinkt, te kunnen omarmen of afkraken en terugsturen naar zijn klein kamertje met de opdracht om gewoon door te gaan met deze muziek te maken.

Het is natuurlijk het toppunt van jongensboekromantiek: een jongen die thuis achter zijn pc een heel album bij elkaar componeert. En dan nog muziek geïnspireerd door die donkere periode van new wave waar de romantiek der doem en eenzaamheid hoogtij vierde. Maar let wel, componeren, al dan niet op zolderkamertjes met minimale middelen: het zijn geen mindere goden die hem voor zijn gegaan. De hoesafbeelding, een echo van de ongeboren baby van de zanger/componist Reptile71 en zijn vriendin zou symbool kunnen staan voor het tot stand komen van een muzikale vrucht. Wil je in clichés denken en ach, clichés kunnen mooi zijn. Maar ook doet het mij persoonlijk denken aan de hoesfoto van Ágætis Byrjun van Sigur Rós. Het is niet zozeer dat de muziek van Reptile71 refereert aan de muziek van de IJslandse band. Zijn muziek is meer een ode aan de new wave in zijn puurste vorm. Maar wel refereert het aan een zekere onschuld en onbevangenheid die de muziek uitstraalt. Dit ondanks de koele afstandelijkheid van de elektronica. De zangstem van Reptile71 is - geheel volgens new wave traditie - ongenaakbaar maar heeft ook iets heel kwetsbaars en breekbaars.

In Dust: 2000-2003 zou evengoed in de jaren 80 gecomponeerd kunnen zijn en dat is geen kritiek. Het bezit het goede van de beste bands uit de new wave: mooie sobere aankleding, gedragen sfeer, een aangename melancholie, mooie melodieën die beklijven en subtiele percussie. Als favoriet is al vaker het eerste nummer All wrong genoemd. En dat is niet voor niets. Dit nummer is aanstekelijk in zowel ritme als zang en heeft al de bovengenoemde ingrediënten die dit album zo'n aangename luisterervaring maken.

De duistere sfeer zet zich voort in de overige nummers maar wordt nergens verstikkend. het klanktapijt is met een open patroon geweven. Reptile71 heeft geen wereldschokkende- maar wel een prettige zangstem waarmee hij de zielenpijn niet al te hard laat schrijnen.

Daar de muziek soms vrij monotoon is (ook des New wave's) zijn verrassings- en geluidseffecten welkom. Mooi is het gesamplede geluidsfragment in All wrong uit één of andere SF-film van een alien (met Amerikaans accent) die de aardbewoners oproept te stoppen met oorlog en geweld. Dit soort verrassingen komen vaker voor (zoals baby- en zeegeluiden in het laatste nummer) maar hadden wat mij betreft nog talrijker mogen zijn. Ook het werken met contrast schudt de luisteraar weer even wakker in zijn aangename trip zoals de tempowisselingen en -versnellingen in New Times en Upside Down. Ook een sterk punt is de melodie in zowel de zanglijn als de instrumentatie die blijft beklijven. Met name in de nummers Drag en Always a Way (mooie referentie aan Vienna van Ultravox). Enig punt van kritiek is wel dat de momenten dat je als luisteraar bij de les wordt gehouden door verrassingselementen of desoriënterende contrasten net iets te schaars zijn. Het had allemaal iets spannender en minder kabbelend gekund.

Maar al met al heeft Reptile71 hier een werk afgeleverd waar hij met recht trots op kan zijn. Meerdere composities kunnen zich meten met de meer bekende new wave en neo-new wave bands. Hier is niet de zoveelste neoband opgestaan, met In Dust: 2000-2003 wordt een traditie op integere wijze voortgezet.

Het is iets later geworden, maar hier alsnog mijn recensie. Beter laat dan nooit zeggen ze wel eens.

Pff.... zat ik net een grote recensie te schrijven, klik ik hem per ongeluk weg Helaas voor jullie volgt daarom nu een kortere recensie.

Het hoogtepunt van het album is de opener. Die bass is heerlijk. Doet me aan Dead Can Dance denken, waar ik zeker meer van moet gaan horen. Jammer dat het vorig jaar niet in de MuMeLadder terecht is gekomen. Ook Home is een goed nummer. New Times heeft veel potentie, intro en outro zijn geweldig, maar hier wordt niet genoeg mee gedaan. Het doet me een beetje aan de laatste Portishead denken, wat weer een positief punt is. Drag is wel aardig, maar het mist iets. Daarna volgt het slechte nummer van dit album. De stem van de gastartiest stoort me heel erg en de synths komen ook een beetje te zoet over.

Gelukkig volgt één van mijn favorieten; Upside Down. Dit nummer klinkt in mijn oren het meest "af". Ook de bridge rond 5:00 is fenomenaal De volgende twee nummers zijn van een iets minder hoog niveau. Harder and Harder is na Always a Way het minste nummer. Cheesy, even afkijken bij herman hoor , is het goede woord hiervoor.

Daarna gelukkig twee van de betere nummers. Het intro van Crystal is werkelijk waar schit-te-rend, net zoals de opbouw in dit nummer. De bass die bij 1:22 inkomt, kippevel De afsluiter is weer één van mijn favorieten. Net als bij Home een mooie overgang.

Nu de kritiek op deze plaat. De zang vind ik iets teveel samenvallen met de instrumentatie, waardoor het een beetje wegvalt. Na een tijdje ben ik echt wel toe aan stem als die van Arcade Fire, lekker wild en onbevangen, met af en toe een kreet en een gil. Helaas gebeurt dat niet. Een duidelijk kenmerk van dit album is herhaling. Dit is zowel de sterkte als de zwakte. Het creeërt de donkere sfeer, maar ook is er hierdoor te weinig dynamiek, waardoor een uur wel iets te lang wordt.

Al met al is dit een zeer behoorlijke plaat. De invloeden van de jaren '80 zijn overduidelijk aanwezig, maar toch wordt hier een heel eigen en origineel geluid neergezet. Daarbij heeft het mijn interesse naar bands als Dead Can Dance en The Cure vergroot.

Drie en een hele grote halve ster.

Een half punt verhoogt, dit is toch wel een lekker en sfeervol album.
Tijdens het luisteren speelt constant de naam van Howard Jones door mijn hoofd, hebben meerdere mensen dat?

DCD en The Cure hoor ik hier niet in terug, maar die mis ik hier ook niet, ik neig toch meer naar de populairdere synths van de 80's zoals de rustige oudere nummers van Depeche mode in een 00's jasje met een eigen sausje erover heen.

Hoes ook maar meteen aangepast naar nieuwe norm.