Reptile71 - In Dust: 2000-2003 (2009)

Je doet je best maar eens, het is hier niet alleen fun & frolic!

Een klein iets dat mij positief opviel aan dit album: de vogelgeluiden her en der (niet alleen in het slotnummer). Het geeft het geheel wel een mooi extra tintje.

Verder ben ik niet zo positief als mijn voorgangers, maar desalniettemin vond ik het wel een fijne luisterervaring. Voor mij sprongen All Wrong, Home en de afsluiter Saved er wel bovenuit, al is het epische Upside Down mijn favoriet: dit doet qua impact eigenlijk weinig onder van wat ik ken van de oude Simple Minds.

Sommige dingen vond ik ook wat minder. Waar het 'speeldoos'-geluid op Crystal van dat nummer iets speciaals maakt, vind ik het op Harder and Harder een beetje cheesy overkomen. Ook New Times vond ik een minder nummer, niet echt mijn ding. Het nummer met Justin Curfman beleefde ik ook wat minder plezier aan: vreselijk zoetsappige synths en een stem (Justin Curfman) die me niet zoveel zegt.

Alles bij elkaar opgeteld slaat de sterrenmeter hier wel in het groen door, want dit zeker een mooie 'debuut'-plaat, zelfs al is het niet altijd mijn kopje thee. Het is knap hoe Reptile71 zijn invloeden (Dead Can Dance, Joy Division, Simple Minds hoor ik wel terug) naar zijn hand heeft weten te zetten en een bijzonder persoonlijk album heeft weten te zetten. Mijn complimenten.

Haha, dat is in ieder geval een term die bij mijn geliefde genre veel gebruikt wordt, ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten betitelen .

Nou, allereerst maar gefeliciteerd met de geboorte van deze debuutplaat en leuk dat het meteen al een verzamelaar is . Ik heb 'm net eens even vrolijk gelivestreamd op last.fm, fijn die verworvenheden van het huidige internettijdperk. Maar goed, wat vinden we ervan?

Net als veel anderen doet de opener me vooral denken aan Dead Can Dance. Dat is voor mij misschien zelfs wel de voornaamste referentie, want het klinkt over het algemeen wat trager en lomer dan de meeste wave die ik ken. Daar zit voor mij trouwens wel een probleempje (kleintje maar hoor ), want het drijft de plaat wat naar de achtergrond. Een uur is ook pittig lang voor een wavepopplaat vind ik, en helaas weet het mij nog niet over de hele breedte te boeien.

Maar genoeg gezeurd, want ondanks dat blijft het een prettig luisterbaar plaatje dat af en toe ook wel degelijk op de voorgrond weet te treden. Ik las het hierboven al, maar Reptile heeft toch een mooi en coherent eigen geluid weten te smeden uit alle invloeden uit de jaren tachtig. Zijn prettige stem speelt daarbij een belangrijke rol.

De momenten van de goedkeurende glimlach zitten vooral in het middengedeelte. Sterkste nummer vind ik denk ik Drag, dat spannend begint met een opvallend drumcomputerritme en eindigt met een fijn 'orgelmelodietje'. Het nummer met Justin Curfman kan ik ook wel waarderen. 't Is net The Cure als ie invalt

Ik zal eerlijk zijn: normaal en onbevooroordeeld zou ik denk ik openen met 3 sterren, maar omdat je via zo'n site toch een heel klein beetje meekrijgt hoe zo'n plaat tot stand komt doe ik er nog een halfje bij. Want ik vind het absoluut niet vanzelfsprekend dat een album in dit genre ondanks beperkte middelen zo'n eigen geluid heeft. Dat vind ik bij een waveplaat, waar productie toch belangrijker is dan bij lo-fi folkliedjes die van harte mogen piepen en kraken, allerminst vanzelfsprekend. Ik open dus met 3.5* en zal 'm zeker nog een paar keer luisteren. Als ie nog iets groeit, klik ik toch eens soundforsure.nl aan

tjonge, wat een verhalen en toestanden rondom dit plaatje.
:euk dat een user zo gewaardeerd wordt, maar jongens, meer dan een leuk wave hobby projectje is het toch niet?

we zullen zien....

Ik zou zeggen, volg de link in eerder bericht naar last fm en beluister het eens Het is inderdaad geen grote groep als Editors of dergelijke maar meer iets als Spinvis is (alleen heel andere muziek)

tuurlijk heb ik het al geluisterd! Was wel benieuwd na al die positieve verhalen! En het is ook helemaal niet slecht! maar qua ideeën en productie heb ik vaker zulke dingen gehoord en steekt het wat mij betreft niet uit boven vele andere hobbyvleermuizen.

Hobbyvleermuis

Wil je mij dan de namen van de hobbyvleermuizen geven Ik ben altijd in voor iets nieuws in dit genre

"de" is natuurlijk een beetje moeilijk, er zijn er miljoenen natuurlijk over de wereld

volksweerbaarheid
hadewych
distel
causalidox
clair obscur
grim limbo
protocol novicov
xtort

Kwam ik gisteren thuis van mn werk, staan er ineens honderden Reptile71 cd's in de woonkamer!

Vandaag zijn de cd's van de mensen die ze besteld hebben klaar gemaakt voor verzending, dus binnenkort zullen jullie je exemplaar wel op de deurmat vinden

Geweldig nieuws!!!!

Hij is binnen....

En deze vond ik zo juist op YouTube

Reptile71 - Home

Reptile71 - Always A Way

En hier een link naar de teksten
Reptile71 Lyrics

Die is wel handig omdat in het boekje alleen de tekst van All Wrong staat Overigens veveelt het album me nog totaal niet en ik zag dat het op last fm de meest gedraaide artiest van mij is deze week (maar nu met de cd gaat dat misschien wat vertekenen).

Als je straks nog eens kijkt staan er nog meerdere nummers op youtube.

Het verbaasd me wel dat ik nog maar weinig/geen lovende woorden over Harder and Harder heb gehoord. Zet dat nummer eens keihard aan en neem de tijd om er naar te luisteren, mijn persoonlijke favoriet.

Even over 'Home' op youtube: de geluidskwaliteit is erg slecht, het stuk zang na het midden valt zelfs bijna helemaal weg. Er is echter een trucje om beeld en geluid op youtube op zeer eenvoudige manier sterk te verbeteren. Zet achter de link in je url-balk &fmt=18 en ga er nogmaals heen. Tadaa! (voor zover ik weet werkt dit altijd, het is een soort youtube hack)

Wat een geweldige reacties hier trouwens! Zeker ook de feedback kan ik enorm waarderen.

Nog even over de vogelgeluiden die herman noemt: die zijn echt alleen in 'Saved' te horen.

Dat klopt van de vogelgeluiden. Ik luisterde dit album voor het eerst toen ik net wakker was en aangezien ik in een wijk met heel veel groen en ook nog 's aan het water woon, hoor ik dus continu vogeltjes door de muziek. Zeker 's ochtends.

Recensie van Jean Maurice alias Perfume.

Vandaag kreeg ik een album binnen dat ik nu al 3 keer heb beluisterd! Dat is uitzonderlijk meestal luister ik een album 1 keer en een paar dagen later nog 1 keer.

Het gaat hier om het album "In Dust" van Reptile71.Het is een soloproject, wat mij altijd nieuwsgierig maakt.

Een goede muzikant is te herkennen als hij met beperkte middelen iets moois maken kan! Daarin is Reptile71 wat mij betreft geslaagd. Ofschoon de teksten nogal gevoelig en introspectief zijn en niet "gemakkelijk vrolijk" slaagt Reptile71 erin om mooie melodieuze liedjes te schrijven. Nummers als; Always a Way, Home, In Dust, New Times en Upside Down zijn hiervan een bewijs. Het is te gemakkelijk om deze artiest in een hokje te plaatsen. De muziek heeft zeker raakvlakken met Darkwave maar ook met avant-garde en minimal electro.

Als je de cd een paar keer hebt beluisterd dan sta je versteld van de kwaliteit van de liedjes die toch wel gemakkelijk blijven "hangen" Sommige zijn zo pakkend dat je ze niet snel vergeet. Dat is knap, zeker als je bedenkt hoeveel bandjes er niet in dezelfde vijver vissen. Goed, je moet natuurlijk van dit genre muziek houden, donker en desolaat. Zij die liever naar vrolijke Frans luisteren kunnen dit maar beter mijden. Maar voor elke liefhebber van "donkere" muziek is dit een absolute aanrader!

En toch...schuilt er ook nog enige hoop in de songs. De muziek wordt nooit hopeloos en Reptile71 stuurt je niet echt het bos in. Er is nog wat ruimte gereserveerd voor enig optimisme. De cd eindigt met een vrolijk lachende baby en vogeltjes gefluit alsof de artiest zeggen wil dat er na elke donkere nacht weer een ochtendgloren wacht!
De vocals doen mij het meest denken aan een vroege OMD of New Order. Verwacht geen uitwaaiende gitaren of groots opgezette composities. Dit blijft allemaal erg ingetogen en bescheiden.....daarom ook zo mooi. Een aanrader!

Ik ben het grotendeels met het bericht hierboven eens.

Voor mij zijn de nummers All wrong, Home, Drag, New times, Always a way, Harder and harder en Saved de hoogtepunten. Buiten de songs spreken ook de teksten, stem en manier van zingen mij zeer aan. Bij vlagen doet het mij denken aan Pieter Nooten (solo album Sleeps with the fishes en zijn bijdragen aan de vroege Clan of Xymox albums).

In dust past wat mij betreft prima bij de jaren 80 sound van een label als 4AD, hoewel ik de muziek zeker niet gedateerd vind klinken. Die ongewone combinatie (feitelijk een tegenstelling) vind ik ook de kracht van veel nummers. Bij vlagen heel minimaal, veelal erg mooi.

Vanavond tussen 20.00 en 21.00 wordt er een nummer van dit album (welke weet ik niet) gedraaid op de lokale zender Lon Radio in het alternatieve muziekprogramma J3. De zender is ook via internet te beluisteren. Klik hier als je het leuk vindt om te luisteren.

Welke apparatuur / software gebruik je eigenlijk, Reptile?

Men neme...........
Een PC, enkele eenvoudige sequencerprogramma's (ik maakte bijv. gebruik van Hotstepper, wat tegenwoordig niet meer bestaat), een trackrecorderprogramma (Ik gebruikte N-Track), een keyboard (eerst een zeer oud gaar ding, later een goedkoop eenvoudig tweedehandsje van Casio, dacht ik), een akoestische (spaanse) gitaar (Yamaha), een electrische gitaar (B-merk, geen idee welke, kan ook niet kijken want heb hem uitgeleend), een goedkoop microfoontje van Sony en een berg tijd om te experimenteren en te perfectioneren. Verder heeft een goede vriend van me de tracks professioneel gemasterd (Ik geloof met wavelab, maar weet dat niet zeker)
Al met al eigenlijk zeer eenvoudige middelen dus.

Vanwaar vraag je dat eigenlijk?

De kwaliteit van de eenvoud , het is niet de eerste keer dat ik een album/verzamelaar zeer sterk vind zonder dat er veel geld aan is besteed (ik denk bijvoorbeeld aan het debuut van de Wu-Tang Clan).

Omdat ik zelf ook graag experimenteer met muziek Interessant dat je inderdaad zo weinig middelen gebruikt.

Uit beleefdheid beluisterd maar ben aangenaam verrast. Prima Deluxe hoor. Kom later wel terug voor meer nieuws maar vind het erg goed gedaan. Helpt mee dat de muzieksoort wel erg midden in mijn smaakroos is maar toch. Hunger had ik denk ik bewaard voor de 10 year anniversery Deluxe Edition bonus disc, als het een verkoopsucces wordt gaat New Order wel eens vragen waar dat synthesizerboogje aan het begin van de plaat (ff kwijt welk nummer) vandaan komt en Crystal vind ik een waardiger, epischer afsluiter. Maar verder, petje af. Met zo weinig middelen songs maken waarin vrij veel gebeurd doet enig talent en goede smaak (de mijne namelijk) vermoeden.

Denk dat ik ga voor een distributiedeal

Zullen we even terugkeren naar 1976, een stel jonge vrienden richt een band op genaamd Warsaw. Ze hadden allemaal specifieke talenten en principes. Een doorbraak in de muziekwereld wilden ze, mensen laten genieten van hun muziek. Ze begonnen in de post-punk richting en sloegen later nog wat zijwegen hiervan in. Hun doel was niet om populair en stinkend rijk te worden, maar te kunnen overleven door te doen wat ze wilden ; muziek maken. Ze hadden nauwelijks geld en sommige hadden persoonlijke problemen die ook nog een grote rol spelen. Ze gingen dan optreden zo dat ze zich konden uitleven. The mighty Ian Curtis betreedt het podium en hoor hem schreeuwen, hoor zijn woede, zijn angst, zijn verdriet! Iedereen maar ook niemand hoort hem ze komen naar hem kijken alsof, zoals hij het (zoals ik de tekst lees) zelf omschrijft als een Atrocity Exhibition, een tentoonstelling van gruwelheden. Maar dat is het eigenlijk ook, als je de teksten ontcijferd en zijn emoties erbij hoort dan is het eigenlijk een gruwelijk denkbeeld dat je het ‘fijn’ vindt om naar te luisteren.
Maar we zijn mensen, andermans zorgen, pijn en leed, interesseren ons. Een bepaalde groep was (is) gek van deze muziek die gemaakt is om te overleven, om in een andere wereld te zijn zonder het motto van ‘deze doet het goed bij het grote publiek, hiermee worden we bloedrijk en als je de tekst hier weg laat en lalalala zingt dan kan de rest het ook meezingen’

Is het anno 2009 nog mogelijk om muziek te maken omdat je je terug wilt trekken in een eigen wereld waar je je totaal kunt laten gaan. Het overleven van toen staat niet meer gelijk aan het overleven van toen. Toen was het leven en dood, nu is rijkdom en armoede. Heeft deze Reptile71 muziek gemaakt om zich in zijn eigen wereldje terug te trekken of wilt hij de ‘echte’ wereld bestijgen met zijn paard en drietand om famous and rich te worden. Een lichte, aangeboren aversie zullen we het maar noemen, heb ik tegen de famous and rich. Terwijl er ook geweldige bandjes zijn die met dat motto werken. Het is een soort zwakte van mij waardoor de artiest zich extra moet bewijzen terwijl dat zo niet hoort te zijn.
Ik draag de muziekhelden ook op handen. Ik citeer uit mijn gedachten ‘ik zou een moord doen, om Ian Curtis te horen en zien zingen in het echt.’ En het ergste is dat ik mijzelf ook in staat zou zien om dat te doen.

Maar wat wil deze Paul, onder zijn muzikale naam Reptile71 nu gaan bewijzen. Mensen die ik ‘ken’ zijn slechts mensen, terwijl mijn muziekhelden voor mij als goden zijn. Zou ik dan eindelijk een God kennen? Al vaker ben ik teleurgesteld, was het iemand die denkt origineel te zijn maar slechts een slechte imitatie van een mengsel van bands die niet bij elkaar passen was. Maar ik heb een voorgevoel (nee, geen glazen bol waarin ik de profetie las) maar een gevoel dat gebaseerd is op enkele nummers die ik al had beluisterd. Het klonk professioneel en oud vernieuwend (als u begrijpt wat ik bedoel). Op de gok (zoals ik vrij vaak doe) pre-orderde ik het album en op 1 januari kreeg ik alvast een downloadlink zodat ik het album ook werkelijk op de dag in huis had. (nee, die link krijg je niet, koop het album maar!) Dus ’s morgens vroeg, iets na twaalven, wat vrij vroeg is op nieuwjaarsdag ging ik het album downloaden. Ik wilde wachten op het origineel, maar een muziekliefhebber als ik ben heeft nu eenmaal geen geduld. Ik hield het hooguit een uurtje vol (omdat ik naar The Sound Of Music van Ian Curtis en co kon luisteren) maar toen ging de hele Reptile71 - muziekmap in mijn afspeellijst en begon ik te luisteren. Ik zal proberen mijn gedachten op te schrijven die ik had.

All Wrong. Dit nummer dat kende ik al, of in ieder geval een pro-versie. (lang leve internet!)
Het is iets totaal nieuws qua muziekstijl. Ik kan het niet echt ergens bij plaatsen. Ik moest de hele tijd aan een nummer denken toen ik dit beluisterde. Een nummer van Jeff Wayne, War of the Worlds. (het nummer wat op de Pop Classics : The Long Versions staat, voor de liefhebber load ik het wel even up) Ik kan me niet voorstellen dat Paul dit nummer niet kende toen hij het zijne schreef.
Maar het nummer is goed, ik zou het omschrijven als EEE (een episch gezongen electric eternal nummer.

Home, dit nummer kende ik ook al. Had ik toendertijds uitgeroepen tot mijn favoriete nummers die ik kende. Prachtige tekst.
Whohohohooo
I'd like to live
Whohohohooo
Why don't you give me some air
'Cause I'd like to breath
More than you leave me
Please leave me alone
Als een geliefde mij zou verlaten, dan zou ik vereerd zijn als deze tekst geschreven werd, prachtig emotioneel neergezet! en weer die bepaalde sfeer (laten we het voortaan een R71 sfeer noemen)

New Times, een lied over de keuze tussen twee geliefden die gemaakt wordt beschreven als danseressen (volgens mij). Hier is prachtig gebruik gemaakt van geluidseffecten. Misschien dat het wel krachtiger was geweest als de drum wat harder en met een flinke echo was gebruikt in het begin van het nummer. En de, wat is het?, synthesizer? met het tadadadada begint op den duur lichte irritatie te verwekken bij mij. Vandaar dat ik het niet erg vind dat het volgende nummer wordt ingezet.

Drag, dit nummer is totaal nieuw voor mij. Deze kant van de stem van Paul heb ik nog niet eerder gehoord. Breekbaar en voorzichtig. Weer een nummer wat vrijwel volledige gebaseerd is op de R71 sfeer.

Alway A Way. Ik zie de naam Justin Curfman staan . Een van de beste muzikale talenten na 2000. Ten eerste wil ik Paul een applaus geven voor het uitstekend gebruik hebbend gemaakt van zijn bronnen. En o wat zing Justin weer een prachtige tweede stem. Laat dit nummer door Justin zingen en Paul de tweede stem zijn en hij heeft al een nummer voor zijn 3 album. Maar ik moet zeggen dat Paul het ook zeer goed doet hier. Heel rustig, kalm klinkend komen de tonen voort uit zijn mond. Het verschil tussen Justin en Paul vind ik vrij groot maar dat geeft het nummer wel iets extra’s. (is het nu al over? jammer zeg)

Upside Down, het langste nummer van de cd. Ik krijg maar niet genoeg van deze nummers. Weer een lekker refrein. En al duurt het een dikke 8 minuten, het wordt niet saai en gaat niet vervelen. Zeer leuk gedaan hoe dat de instrumenten langzaam aan wegsterven midden in het nummer en dat dan de drums een grote rol voor het vervolg gaan spelen. Prachtige eindzin trouwens.
And when we are scared we don't wanna scream
We wanna fight, we wanna fight, but we don't want to bleed


Hunger. Ik denk dat ik dit de minst goede plaat van het album vind. Het begin is helemaal niet mijn smaak en totaal anders de rest. Vrij langgerekt en Paul weet me niet echt vast te pakken met zijn stem. Waar hij eerst nog breekbaar en duur klonk klinkt hij hier vrij afstandelijk. Misschien dat de tekst hier ook een aandeel in heeft. Dat iets beschreven wordt doormiddel van andere woorden is goed, leuk, poëtisch maar ik denk dat het soms ook wat recht-toe-de-man mag. Dat er dan iets meer kracht achter komt te zitten want dat mis ik nog bij dit album. Gelukkig is het als het nummer zijn einde nadert, de laatste dikke minuut, wel een stuk aangenamer. Echt een kwestie van smaak is het, want ik kan begrijpen dat dit veel mensen wel zal aangrijpen.
In Dust (Move On), het nummer waar het album naar vernoemd is (of omgedraaid). Een van de hoogtepunten van deze cd als je het aan mij vraagt. Heel mooi gebruik gemaakt van geluidseffecten die niet te opvallend zijn maar wel allemaal er echt bij horen. Prachtig ingezongen. Zo’n soort nummer wil ik de hele dag wel in mijn hoofd hebben zitten.

Harder and Harder, ik wist meteen dat dit mijn favoriet ging worden. Ik ‘verklootte’ het album (zoals sommige het noemen) doordat ik in tijdsnood zat en toch even benieuwd was naar alle nummers en snel der door heen luisterde. De stem pakt me in, de muziek is de strik en de tekst is het kaartje wat erbij zit. Heerlijk gewoon.

Crystal. Het begint heel rustig, maar tot hetgeen wat je zou verwachten klinkt het alles behalve fragiel. De drums klinken dof maar niet kil. Ze klinken als kauwgom, het rekt het strekt, je krijgt het niet kapot en het blijft maar bestaan. Toch mis ik hier een bepaalde ‘bandsfeer’, voor het eerst eigenlijk. Bij de andere nummers is dit slechts minimaal. Complimenten voor het gebruik van de echo bij de zang.

Saved. Vertaald zou er dan ‘gered’ komen te staan (zeker voor de mensen die het album niet kunnen waarderen ) Een nummer zoals het nummer hiervoor, minimale muziek die je toch blijft boeien.

Een interessant cd’tje is dit. Volgens mij is er nog veel te ontdekken bij enkele nummers maar de eerste indruk (+/- 20 luisterbeurten) zijn me goed bevallen. Ik hoop dat we meer te horen krijgen van Reptile71, ik ben in ieder geval benieuwd. Laten we nu ook maar hopen dat hij nog een keer een bandje er omheen creëert zodat we het live eens kunnen aanhoren om het daarna, ligt eraan hoe het klinkt, te kunnen omarmen of afkraken en terugsturen naar zijn klein kamertje met de opdracht om gewoon door te gaan met deze muziek te maken.

Zo dan

Mooi geschreven azra!

azra

Reptile71...plaatst op Musicmeter wat berichtjes, doet mee aan spelletjes, opent een webshopje, promoot een paar bandjes en zet zelf ook maar even wat nummers op een CD..

All Wrong heeft Paul mij al een paar jaar geleden opgestuurd. Het nummer pakte me en verraste me door de kwaliteit en de zeggingskracht. Op In Dust laat hij zien dat die kwaliteit een constante factor is. Heel knap dat je dit in je eentje kunt!

Ik sluit me bij Azra's prachtige review aan (lekker makkelijk ). Verder vind ik dat Paul een prettige stem heeft en in mijn oren fraai accentloos engels zingt. In het nummer met Justin kun je imo niet spreken van een tweede stem, dit is een duet waar Justin aardig bovenuit steekt (mooi hoe hij die laatste noot aanhoudt!). Maar het lijkt me heel moeilijk om deze twee, niet echt harmoniërende, stemmen op deze manier op één lijn te krijgen. Misschien krijgen we ooit eens een live uitvoering te horen waarbij Paul zijn volume een beetje kan matchen met de heer Curfman. Want hoewel Paul op In Dust aardig ingetogen zingt blijkt hij in het nummer Harder and Harder toch ook wel te kunnen uitpakken. Hunger doet me teveel aan een oude protestsong denken, All Wrong blijft pakkend, Crystal is lekker spookachtig en Always A Way vind ik mooi.

Mijn favoriet is Harder and Harder.

All Right!

4*