Reptile71 - In Dust: 2000-2003 (2009)

Dank je! Vooral ook erg spannend.

Hoi Reptile71,

Van harte gefeliciteerd met je release ! Ik ben waarschijnlijk één van de weinigen die hem al helemaal kan beluisteren en ga dat vanavond eens lekker doen. Hoofdtelefoon op, op de bank liggen en een uur lang genieten!!!


Mazl,
Lex

Ik heb hem ook gedownload klaar staan in een map. Ik wou eigelijk wachten totdat ik het origineel in handen kreeg maar ik denk niet dat ik het zo lang volhoud.

Gewoon de map en link die je gekregen hebt verwijderen en daarna je prullenbak legen. De cd komt er snel aan.

@Lex: cool dat je lid bent geworden van mume, en thanx!

Toch wel knap dat iemand een stem kan uitbrengen op een album wat nog op de pers bij de fabrikant ligt

En dan bedoel ik niet lex (die is insider )

Tsjonge, trekt Reptile nu al haatstemmen?

Ach, iemand die alleen maar 0,5 of 5 stemt.....
Mag zo snel mogelijk verwijderd worden wat mij betreft want slaat nergens op.

Mijn bevindingen zal ik vanavond hier proberen neer te zetten

oeh spannend aERo

Heej Reptile, denk je dat dit album ook wat voor mij kan zijn? Waar kan ik het evenueel verkrijgen?

Een muzikaal en bovenal gezond 2009 toegewenst.

Aangezien de meneer in kwestie deze site al vaak genoeg laat horen waar dat kan doe ik het nu maar eens: http://www.soundsforsure.nl
En om alle vragen voor te zijn: degenen die het album in bestelling hebben staan kunnen vanaf vandaag al oordelen over dit album ook al moeten we nog even wachten op de postbode

@R&P: Je kan hier een aantal nummers luisteren. Ik durf niet te zeggen of het wat voor je zal zijn. Wel heeft iemand me een keer opgemerkt dat New Times (in elk geval het eerste gedeelte ervan) een beetje een Massive Attack feel heeft. (omdat MA in je top 10 staat) Maar verder zou je toch echt even moeten luisteren.

Bedankt aERo

Excuses, normaal probeer ik echt even terug te zoeken of het al in eerdere berichten aangegeven staat; dat heb ik nu echter niet gedaan (daar kan ik de kater en 'geen zin' de schuld voor geven, maar dat klinkt dan weer zo slap).

In ieder geval bedankt voor de link .

Heb nu wat nummers beluisterd, ik ben er onder de indruk van; sfeervolle muziek met fraaie zang, ook de teksten mogen er zeker wezen. Ik zal kijken of ik wat geld hier voor vrij kan maken .

iedereen zit nu natuurlijk klaar met in zijn andere tabje de site van "Crush" (www.gothic-crush.nl) geopend om te wachten op de allereerste radio-uitzending van 'Home'

Go reptile

(ben bevooroordeeld, sorry, ik zal ook geen recensie gaan schrijven ofzo)

En hij is geweest

Crush heeft er een mooi verhaal omheen verteld, heel leuk om Paul nu eens op deze manier te horen zingen en spelen!

Moet eigenlijk ook bij de mume-mijlpalen

Zo, nu weer over het album kletsen mensen

Ondanks de heersende interesse naar de postpunk, zie ik dit album er helemaal los van staan. Het zijn allemaal nummers uit de periode 2000-2003. Toen was er nog niet echt sprake van een revival. Dus als je een album verwacht in de stijl van Editors of Interpol; dan is dit niet het geval.
Dit album klinkt hoopvoller, en ademt juist niet de sfeer van een koude oorlog en kernraketten uit. Dit is een soort van nieuw vertrouwen.

All Wrong heeft elementen van Dead Can Dance; Paul grapte ooit dat hij het fado achtige stemgeluid van Lisa Gerrard probeerde na te doen. Hier hoor ik inderdaad wel de sfeer van Yulunga (Spirit Dance) in terug. Persoonlijk vind ik dit al gelijk het beste nummer; al doet de rest er niet veel van onder.

De overgang naar Home is erg mooi gemaakt; ook gelijk een andere invalshoek. Ik weet niet hoe Paul het klaar speelt, maar de mooie twee stemmigheid neigt naar een OMD. Terwijl het muzikale gedeelte veel weg heeft van Depeche Mode tijdens de A Broken Frame periode.

Bij New Times overheerst de drumcomputer, Paul zijn stem is ingetogen, en zo halverwege snerpend. Mooi, en met minimale muzikale omlijsting gemaakt.

Vervolgens hoor je in Drag duidelijk Decades van Joy Division in terug, maar dan op een manier uit gevoerd wat weer juist erg in het straatje van Anne Clark past. Veel minder zwaar, maar wel heerlijk dromerig.

Toen ik de eerste keer Justin Curfman hoorde mee zingen bij Always A Way, vroeg ik me af wat de meerwaarde was. Het The Cure geluid lag er al zo duidelijk bovenop ( Disintegration), en dit benadrukte het alleen maar.
Maar het effect op deze mistige nieuwjaarsdag op weg naar mijn vrouw en kind, deed me voor de eerste keer echt ontroeren; het kwartje viel vanmiddag dus wel. Al vind ik persoonlijk Pauls stemgeluid warmer klinken dan dat van Justin. De piano maakt het geheel wel helemaal af.

Bij Upside Down moet ik in eerste instantie aan Gary Numan denken; de keyboardpartijen hebben wat weg van Cars. De krachtige zang klinkt als een mantra dat bijna een hypnotiserende werking heeft. Het gaat terug naar het geluid van All Wrong; dus ik denk dat Upside Down uit dezelfde periode stamt.

Hunger wijkt af van de rest van het album. Het is allemaal wat rustiger, en wat meer Dreampop wat ik hier hoor. De zang is weer meer richting OMD, maar het weet me gelijk de eerste keer te ontroeren; de zang is erg breekbaar, en ik heb het gevoel dat hier echt een ziel open gelegd wordt. Ik heb het idee dat dit een erg persoonlijk nummer is; waarbij getwijfeld is om het juist op het album te plaatsen.

Vervolgens hoor ik bij In Dust (Move On) weer Depeche Mode in terug, maar dan meer het stemgeluid van Martin Gore. Helaas vind ik dit wat minder, maar volgens mij is dit een nummer wat het bij de vrouwtjes goed zal doen.

Bij Harder And Harder wordt weer gebruik gemaakt van een tweestemmigheid, en halverwege komt er muzikaal een mooie toevoeging (gitaar?) wat het wat extra’s geeft. Alleen het einde is te abrupt. Hier had meer uit gehaald kunnen worden.

De opbouw van Crystal klinkt als een tragere versie van Photographic van Depeche Mode; mij spreekt het wel aan. Heerlijk rustpuntje weer. Het geluid wordt steeds voller, de zang verdwijnt naar de achtergrond, en is ondergeschikt aan de rest van de muziek.
Na de twee wat mindere nummers weer een goed sterk nummer.

Wat dus alweer overloopt in het laatste nummer Saved, wat mij de herinneringen op roept naar China Crisis ( King In A Catholic Style).
Mooie afsluiter.

Een uur lang terug grijpen in de tijd; zo ervaart deze dertiger dit album.
Ik ben blij dat Paul de moeite heeft genomen om deze persoonlijke nummers met ons te delen; en verheug me er dan ook op om het daadwerkelijke album binnenkort in mijn handen te hebben.

4,5 ***

Onze eigen wiki deskundige Janine heeft een aanpassing doorgevoerd: http://wiki.musicmeter.nl/index.php/Tijdlijn_van_MusicMeter

(en ik zag ineens dat reptile71 ook al een vermelding heeft)

First event of the year!

Wat een mooie recensie van Deric!* Ik hoop dat het album gauw in mijn brievenbus ligt - ik ben razend nieuwsgierig!

*edit: en hierboven van aERo

Al een tijd lang spookte dit album door mijn hoofd. Nee, niet omdat ik er reikhalzend naar uitkeek, niet omdat ik een groot Reptile71-fan ben, nee het was omdat ik datgene wat Paul op het internet liet rondzwerven best interessant vond en ja dames en heren dat mag best bijzonder heten.
Waarom? In tegenstelling tot de meeste (toekomstige) enthousiastelingen bij dit album (hoi deric ) ben ik eigenlijk nog nauwelijks bezig met deze vorm van 'donkere muziek' of nog beter: ik hoor niet tot de groep 'wavies' ook al vertoon ik me daar soms wel. In de jaren '80 zelf overigens ook niet echt maar ik heb wel degelijk mijn periodes gehad dat ik er veel meer belangstelling voor toonde dan nu. Voor deze dertiger dan ook geen sprake van een revival.
En toch was er interesse voor het project Reptile71 puur omdat de muziek mij boeide. In een zelfde soort categorie opereert ene Katarina Kovac, ook een artieste die niet bekend is bij een groot publiek maar het toch voor elkaar kreeg om mij aandachtig te laten luisteren naar hetgeen zij presteert. Dit lijkt nu even op schaamteloze reclame bij een album waar het niet hoort maar mijn punt is dat er momenteel bijzondere dingen plaatsvinden in muziekland van mensen die op het eerste gehoor niets voorstellen in de muziekbizz maar zonder dat zelf misschien te beseffen wel degelijk doen. Beiden reken ik tot deze categorie.
Gelukkig heeft Paul het voor elkaar gekregen om mensen die belangstelling hebben te laten luisteren naar wat hij muzikaal te vertellen heeft en daar is deze cd het resultaat van.
Kom ik weer terug bij dat rondspoken in mijn hoofd: want voor het eerst sinds mijn aanwezigheid op musicmeter vind ik het vreselijk moeilijk om iets te schrijven waar ik normaliter toch met redelijk gemak weet te ouwehoeren over de muziek die ik leuk of zelfs heeeeel erg leuk vind. De voornaamste reden is dat de maker in kwestie meeleest. Ik praat hier toch over zijn kindje; niet het kindje op de hoes (het zou wat zijn) maar het kindje dat de naam In Dust: 2000-2003 heeft gekregen. En dan maakt het dat voor mij lastig. Nog lastiger is het feit dat deric raven me al voor is door op deze wijze dit album te beschrijven..... (moet je vaker doen deric ).
Toch zal ook ik proberen bij elk nummer mijn gevoelens op te schrijven zoals ik dat altijd al doe op musicmeter. Reptile71 is nu even niet meer user Reptile71, is nu even niet meer het vriendje van Lin, is nu even niet meer Paul (ook al zal ik die namen toch nog moeten gaan gebruiken).

All Wrong heeft het spannende in zich wat Dead Can Dance (deric noemde ze al) ook heeft. Nu ben ik bij dat gezelschap vooral een fan van Lisa Gerrard en Reptile is uiteraard geen Lisa.
Heel subtiel wordt de drive in dit nummer opgevoerd waardoor het tergende ook echt tergend weet te blijven. Het spoken word gedeelte helpt hier trouwens een aardig handje. Enig minpuntje is dat ik een beetje warmte mis die een Dead Can Dance wel heeft; of dit gevolg is van de productie of dat het bewust is durf ik niet te zeggen.
In Home ben ik verzot op het gitaarriedeltje en het doomy Depeche Mode sfeertje. Doordat ik in dit nummer de Dead Can Dance/Lisa Gerrard associatie kwijt ben ben ik gelijk ook een heel stuk gelukkiger met de stem, en vooral de meerstemmigheid, want het past geweldig in dit nummer en misschien klinkt het vreemd: dit nummer heeft wel een beetje de warme gloed die ik daarnet enigszins mistte. Lange tijd is All Wrong ondanks de zeer kleine minpuntjes een favoriet van mij geweest maar inmiddels heeft Home die fakkel overgenomen: mysterieus, warm en toch afstandelijk. Als je dit soort emoties in 1 nummer weet te combineren dan doe je het in mijn oren gewoon goed. Mijn complimenten!
New Times blijft de donkere sfeer houden en hier pakt Paul het minimalistisch aan. Op een gegeven moment als de drumcomputer wat 'agressiever' wordt moest ik gelijk denken aan het laatste album van Portishead. Op hun album hing er een naargeestig sfeertje en dat ervaar ik op New Times ook zo. En aangezien mensen niet van naargeestige dingen houden en er daarom juist toch naar op zoek gaan is dit nummer zo boeiend. Heerlijk om in een wervelende draaikolk gezogen te worden waar je al je houvast verliest en angstvallig grip probeert te krijgen maar dat simpelweg niet voor elkaar krijgt. Typisch zo'n nummer dat een hypnotizerende werking heeft en je voorlopig niet los zal weten te laten.
Met Drag heb ik toch een veel mindere klik. Althans dat dacht ik want op de één of andere manier weet dit nummer me toch heel langzaam naar zich toe te trekken. Ik denk dat het synthesizer-effect hier verantwoordelijk voor is: een vrij simpele melodielijn die misschien juist wel daardoor het juiste effect voor elkaar weet te krijgen: niet te veel poespas maar heel direct.
Always a Way is dan de zware steen die in de aanvankelijk rimpelloze vijver die Drag toch wel een beetje is plonst. Over dit nummer was vooraf al wat te doen door het feit dat Justin Curfman zijn medewerking hieraan zou verlenen, een feit waar Paul nogal trots over is (en wat ik me best kan voorstellen). Toch ben ik juist door deze toevoeging van mening dat Paul juist trots mag zijn op z'n eigen zang want die prefereer ik veruit boven die van Justin (die mij toch te veel Cure-achtig is en aan 1 Cure heb ik genoeg, sorry Justin). De muziek wordt namelijk verwarmd door het stemgeluid van Paul waardoor je een scherpe scheiding krijgt tussen warmte (de stem) en enige kilheid (de muziek). Kilheid hier overigens niet in negatieve zin: integendeel.
Upside Down is het langste nummer op dit album en het neemt terecht zijn tijd want waar ik het eerder over een draaikolk had (ik heb het daar geloof ik vaker over bij dit soort muziek) daar is het hier een wervelwind die tollend op je afkomt. In plaats van er voor weg te vluchten blijf je hier als aan de grond genageld staan en laat je het langzaam op je afkomen. Je weet dat je actie moet ondernemen maar het lukt je simpelweg niet. Wat Reptile71 hier doet is je dus simpelweg in een soort trance doen laten verkeren waar je pas na ruim 8 minuten verdoofd uitkomt. Verdomme nog aan toe wat is dit een heerlijke trip zeg!
Gelukkig is de honger nog niet gestild (flauw bruggetje, ik weet het) want Hunger mag deze wervelwind doen vergeten.
Wat ben ik blij dat dit nummer een heel ander geluid laat horen waardoor het zijn kracht goed kan tonen. Wat mij betreft een zeer logische plaatsing na z'n voorganger en wat vind ik dit een mooi nummer. Voor het eerst weet Reptile71 me echt te raken: hier is het meer de emotie die pakt waar het op de vorige nummers juist verwondering of verbazing was (ook een fijne manier om geraakt te worden daar niet van). Alsof de donker wolken die zich al een aardige tijd boven de nummers begeven even uiteen wijken om een licht te tonen. Zonlicht? Dat wil maar niet duidelijk worden, daarvoor blijft er nog veel te veel mysterie hangen en eigenlijk hoop ik dat dat mysterie nooit ontrafelt zal worden...
In Dust (Move on) hakt er vervolgens keihard in. Met een doffe mokerslag ben je weer bij de les. Ook hier ben ik wel gecharmeerd van de zang en weet de begeleiding me behoorlijk te pakken. Het heeft een zekere schwung in zich waar ik wel dol op ben. Een strak ritme met daaroverheen, vrij onlogisch, de zweverige zang. Wederom twee op het eerste gehoor onverenigbare zaken die bijzonder goed samengaan en daardoor juist pakkend zijn.
Harder and Harder klinkt voor het eerst wat minder onheilspellend, donker of weet ik wat voor soortgelijk etiketje we er op kunnen plakken. Het is haast luchtige 80's pop. Let wel op de toevoeging 'haast' want het is geen huppeldepuppop en het blijft donkere tinten bezitten. Tegenover de rest van dit album is dit wel het vrolijker broertje (en ook qua tijdsduur het kortste). Abrupt einde deric? Ben ik totaal niet met je eens: dit nummer is geen seconde te kort of te lang. Prima zo.
Crystal doet zijn titel eer aan met het heldere toegevoegde geluid boven de zware drumcomputer. Verder gaat het weer terug naar het geluid van de nummers die we aan het begin ook hoorden. De stem is wat naar achter gemixed en waarschijnlijk om wat meer in dienst te staan van het nummer als geheel. Ik begrijp die keuze alhoewel ik ook benieuwd ben hoe het geklonken zou hebben als die stem toch een wat grotere rol zou hebben gekregen. Muzikaal gezien krijgt de sfeer namelijk toch al genoeg ruimte op de lange stukken tussendoor waarop niet gezongen wordt.
Naadloos loopt Crystal over in het Depeche Mode-achtige Saved.
Saved doet het erg goed bij mij: de balans tussen helder en donker, doomy en hemels is hier op z'n scherpst. Ook dit nummer weet een bepaalde staat van trance op te roepen en bezorgt me wederom het gevoel alle houvast te verliezen.

Okee Paul. Jij bent uiteraard nieuwsgierig naar alle reacties en ook zenuwachtig om je bloot te geven aan een groter publiek.
Ik hoop dat je je dan ook kunt voorstellen dat het voor mij als luisteraar erg moeilijk was om dit te beoordelen en te omschrijven wetende dat je kritisch meeleest zoals ik kritisch heb proberen te luisteren.
Toch denk ik dat ik heb kunnen loslaten dat Reptile71 ook een user is van musicmeter en het levensmaatje van Lin. Ik heb kunnen luisteren naar een album dat me een uur lang heeft weten te boeien terwijl ik normaal gesproken toch steeds verder weg aan het drijven ben van alles wat een beetje richting wave neigt.
Wave is een stempel die dit album ongetwijfeld meekrijgt maar ik hoop niet dat mensen zich daar blind op staren. Luister net als ik naar de nummers die op het net te beluisteren zijn. Voor mij was dat de reden nieuwsgierig te zijn naar In Dust: 2000 - 2003 en niet het feit dat we hier te maken hebben met een user van musicmeter (want dan zijn er wel meer users die hier hun eigen werk op de site hebben staan).
Je mag duidelijk trots zijn op dit werk: ik heb er in elk geval met volle teugen van genoten.
Een hele ruime 4* is dan ook mijn openingsbod. Ik wil nog wat ruimte overlaten om dit te laten groeien en als dat niet meer het geval is dan nog kunnen we spreken van een knappe prestatie en een cd die ik zeker nog graag vaker wil horen en ik denk dat dat het mooiste compliment is dat je een artiest kunt geven. In dit geval een compliment waarvan ik weet dat het ook daadwerkelijk gelezen gaat worden door de maker in kwestie!

Ik vind dat zowel jij als deric erg goed zijn in het verwoorden van wat de muziek vooral emotioneel met je doet, een genot om te lezen

*trots*

Jawel, schrijf een recensie! Niets is leuker dan dat iemand van binnenuit beschrijft hoe alles gegaan en hoe je erzelf tegen aankijkt.

Het lijkt er op dat dit de release van het jaar aan het worden is. Is de cd al ergens te pindakazen

Je kan (volgens mij) alle nummers op last fm beluisteren.

All Wrong gaat meestrijden in onze MuMeLadder 2009 - Top 2000

Vriendelijke reacties hier allemaal op dit toch wel unieke album op MuMe. Dat maakt me wel nieuwsgierig en tegelijkertijd ook wel een beetje nuchter.
Want hoe opeens verandert de toon als de artiest wel heel direct kan reageren. Eerlijkheid gebied te zeggen, dat de users die op dit album reageren, niet te betrappen zijn op onvertogen woorden en ongefundeerde kritieken, maar toch..

toch...wil ik mij wagen aan wat feedback in deze..

In 1ste instantie de hoes: Die is zoals ik begrijp heel persoonlijk en in dat opzicht..groot gelijk. Als objectief persoon, spreekt de hoes mij als potentieel luisteraar niet aan. Andere kant is wel dat de vibe van de muziek dan wel weer bij die setting aansluit.

Even voor de duidelijkheid ken maar 5 nummers van het album, dus mis ik een groot deel van de puzzel. Van de nummers die ik wel gehoord heb, kan ik wel een beeld vormen.

All wrong, zet mooi aan met een bass intro en bouwt verder goed op, de zang sluit sterk aan op de sfeer die er met de muziek word neergezet. Maar ik heb niet het gevoel dat het nummer echt goed op gang komt.
Home, geen slechte overgang, maar het valt mij op dat de wijze waarop gezongen word, mij enigszins begint te vervelen. De zang smelt zo veel samen met de lijn van het nummer, dat er weinig dynamiek te bespeuren valt.
Upside Down; De synthesizer komt m.i niet altijd even goed uit de verf als prominent instrument en ben benieuwd hoe dit nummer naar voren zou komen, met een voltallige bezetting. Wederom mis ik dynamiek en er ligt een lijn van de synthesizer, waar de rest omheen behangen is. Dat vind ik jammer.
New Times; Begint wel heel lekker met die bassound erin. Wat ik toch wel wat gemist heb ik de bovenstaande nummers. Beklijft m.i veel meer. De gitaar erin is een mooie toevoeging, waar ik bij de andere nummers naar het einde toe gesleept word, trekt Reptile71 mij hier het nummer in..stevige opbouw en het nummer verveelt geen moment. Nice Job en mijn favoriet van de vijf.
Always a Way, begint met wel een heel zoete synth a la Streets of Philadelphia...maar soit dat bleek toch ook voor The Boss een schot in de roos te zijn. Maar na een minuut komt er voor mijn gevoel wel een heel foute synth klank het geheel ontkrachten. Justin Curfman ken ik niet...maar hier word er wel voor het eerst gezongen buiten de muzieklijn om, wat het nummer meer diepte geeft en de foute synth naar de achtergrond doet gaan.

Ook ik vind het allemaal wel aardig, maar ik hoor er soms te goed aan af, dat er door een persoon hier aan gewerkt is.

Vooropgesteld...Ik zou willen dat ik het kon!
Maar het is mij allemaal wat te langdradig en ik mis de dynamiek met een band. Depeche Mode vergelijkingen gaan m.i dan ook niet helemaal op.

Gebaseerd hierop zou ik het album 2,5* geven. Maar ben wel nieuwsgierig of de rest dat omhoog zou halen of m.i zou rechtvaardigen.

Prima stuk Madjack71 en ik kan je ook goed volgen allemaal. Zelf ervaar ik sommige dingen anders dan jij of stoor me minder aan bepaalde zaken.
Ook ik hoor dondersgoed dat hier geen dure studio aan te pas is gekomen en qua zang denk ik dat Reptile71 misschien meer voluit mag gaan af en toe waar hij nu soms wat op de rem trapt (ik vrees valse bescheidenheid). Ondanks dat kan ik er toch goed van genieten en is de stem nu meer een instrument geworden en smelt samen met de muziek zelf.
Eén ding heb ik zelf nog niet benoemd en eigenlijk doe jij dat voor mij:

Overigens wil ik er nogmaals op hameren dat hier geen sprake is van vriendelijkheid richting de maker. Sterker: als de muziek op internet mij niet had aangesproken had ik er vriendelijk voor bedankt (dat heb ik in het verleden met andere bandjes gepromoot door Reptile namelijk wel gedaan).

Dit album moet je trouwens bij voorkeur via hoofdtelefoon beluisteren, zo over de stereo heeft het iets minder impact op mij. Misschien ook wel een beetje gevolg van de muziekstijl.

Doorverwezen naar last.fm waar ik ook de overige tracks kon beluisteren. Das mooi voor het totaalplaatje.

Drag, ontmoedigt mij niet om verder te luisteren, goed gedragen door de 'drum' en doet mij onbewust denken aan love lock down van Kayne West...maar soit ik heb dan ook een associatieve stoornis. hypotiserend nummer.
Hunger, komt direct helder de speakers uit. Van mij zou Reptile71 hier wat meer power in zijn stem gedaan mogen hebben. Waar bij andere nummers, ik mij kan indenken dat de stem een onderdeel is als instrument, mag er hier wel een schepje bovenop. De akoestisch gitaar wat meer strakker op de voorgrond en volgens mij staat hier dan een dijk van een song. Krijg het gevoel van the Power of Love van Frankie goes to Hollywood. Niet qua stijl, maar gevoel. Nicely done.
In Dust (move on), goed geplaatst na Hunger. And now for something completely different....brengt mij het gevoel van Japan, of nog beter David Sylvian solo op Brilliant Trees. Dan heb je het bij mij niet slecht gedaan.
Harder and Harder...mooie synth, halverwege komt ie helemaal goed op gang, met het geluidje a la Golden Brown..van The Stranglers. Wel zou de zang ook hier wat Harder and Harder mogen. Prima nummer.
Crystal, mooie opbouw, goed nummer, maar ik sluit aan bij de mening van AERO in deze.
Saved en daar is dan het DM gevoel. Heb het gevoel dat de latere nummers op het album ook het laatste zijn gemaakt. Klinken volwassener, completer en met meerder lagen. Prima afsluiter.

Ben blij dat ik de andere nummers nu ook geluisterd heb. Geeft toch een beter beeld over het geheel en fijn om te merken, dat de synth niet al te overheersend is. De nummers zijn verfijnder als dat ik dacht en bepaalde nummers steken met kop en schouder er boven uit. Voor mij zijn dan dat toch vooral de nummers die ik nu gehoord heb.
Nu ik het geheel gehoord heb ben ik van mening dat dit meer dan een evenwichtig album is geworden, zeker in aanmerking genomen dat het over een periode van 3 jaar gedaan is. Axl kan er een puntje aan zuigen.

Denk dat er een goede kans bestaat dat die wel eens in mijn speler gaat belanden.

Ik heb het album nu twee keer via last.fm beluisterd dus tijd voor een kleine review van mijn kant. Allereerst ben ik natuurlijk geen kenner van het genre; maar ik kan natuurlijk wel gewoon van de muziek genieten. Ik merk al snel dat sfeer een belangrijk element is in deze muziek en daar hou ik wel van; de opener bevat sterke zang (lijkt alsof de zang van ver komt) en ook de geluidssample vind ik er goed in verwerkt zitten, dit geeft het extra spanning mee en doet me een beetje denken aan wat ik ken van sommige hiphop acts. De instrumentale begeleiding (of de samples) klinken goed, er wordt veel gewerkt met galmen en de drum staat netjes afgesteld.

Home is een goed vervolg, de zang is zeer beheerst en heeft wat vertrouwds in zich. Ik mag er nu al erg graag naar luisteren, daarnaast is het lyricaal niveau (iets waar ik ook heel veel waarde aan hecht) hoog te noemen een voorbeeld: “Taken by the thought of reality, it could once happen to me//Like it happened to so many before, spinning on the edge of an ocean//If you don't dive you might fall, it happened to so many before.” De sfeer, hoe wel die hier wat killer is dan op de voorganger, vind ik wederom een sterk punt.

New Times vind ik qua instrumentale begeleiding wederom erg sterk, de lage geluiden afwisselend met een duidelijke melodie zorgen voor een goede afwisseling. De zang echter vind ik bij dit nummer wat minder, het is mede door de productie niet helemaal goed te volgen, als ik achter de tekst aan ga blijkt dat ik deze ook net wat minder vind. Dat komt waarschijnlijk doordat ietst te veel zinnen met het woord ‘and’ beginnen. Het laatste stuk van het nummer, als het tempo omhoog gaat is een verrassend element en zorgt dat ook dit nummer meer positieve eigenschappen dan negatieve eigenschappen bevat.

Drag, een nummer waarvan de intro er zeker mag wezen, de heerlijke drum geeft een prachtig ritme aan en werkt bijna hypnotiserend. Ook de andere elementen van de instrumentale begeleiding zijn zeker niet verkeerd en zorgen voor een goed geheel. Daarnaast is de zang op dit nummer wederom uitstekend verzorgd en is het tekstueel, hoewel geen absolute hoogvlieger, alleraardigst.

Always A Way is mijn favoriete nummer van het album, de productie is ditmaal perfect voor mij, de geweldige piano klanken zorgen voor een sfeer die garant staat voor kippenvel, het zou als instrumentaal nummer al geweldig zijn; de zang echter geeft het gewoon nog wat extra mee. De fraaie tekst weet de aandacht ook vast te houden en ik ben dan vooral verzot op een zin als: “Watch the sunlight disappear behind imaginary clouds, while you can't believe a thing you cannot see.”

Upside Down het langste nummer van de cd met een opvallende drum en een galmende synth op de achtergrond. Gelukkig komt hier op tijd voldoende afwisseling in, want ik vind het geluid gecreëerd met de synth net wat te eentonig klinken. Als het nummer goed opgang is ontpopt ook deze zich tot een mooie, misschien voor mij net iets te langdradige (het eentonige synth geluid komt toch nog net wat te vaak terug naar mijn smaak), vlinder.

Hunger, hier is de zang wat opvallender aanwezig maar het mag gezegd worden ook als Reptile zich wat nadrukkelijk laat horen blijkt hij een dijk van een stem te hebben. De instrumentale begeleiding klinkt compact, hiermee wil ik zeggen dat de verschillende geluiden goed bij elkaar passen en ondanks dat er moeilijk een melodie in te herkennen is, vind ik het muzikaal wel weer erg sterk.

In Dust (Move On) de zweverige zang vind ik hier erg sterk, tekstueel, ook al zijn het maar een paar zinnen, vind ik het sterk. De productie met de akoestische gitaar en keyboard is misschien wat te symplistisch; ter afwisseling met de andere nummers vind ik het een fijn nummer; maar het is niet mijn favoriete track van In Dust: 2000-2003.

Harder and Harder, met de productie lijkt het of ik in een computerspelletje zit, compleet anders dan alle andere nummers, ik word er aan de ene kant wat melig van, aan de andere kant vind ik het geniaal. Het is een beetje de vreemde eend in de bijt, los van het album vind ik het een geweldig nummer maar meegenomen in het geheel vind ik het wat minder. Als ik naar het tekstuele gedeelte kijk verbaast het mij dat hier wel veel drama in zit; een wat vreemde combinatie met de muziek; alhoewel vreemde combinaties soms goed uit kunnen pakken.

Met Crystal moet ik weer in de oude sfeer zien te komen, dit is (ondanks met het vorige nummer in het achterhoofd) niet moeilijk. Ik vind het simplistische geluid van de intro hier erg goed werken, het zorgt dat er continu spanning aanwezig is. Instrumentaal is het een track (zeker met de toevoeging van gitaar en bas) die staat als een huis. Tekstueel houd Reptile het klein maar zijn de paar woorden wel doeltreffend; de juiste sfeer is weer helemaal terug.

Saved, de afsluitende track, kent net als Harder and Harder een meer een vrolijke elektronische beat. Dit keer is het tekstueel ook wat luchtiger en past het beter bij de productie, een productie waarbij herhaling een belangrijke rol speelt en daardoor wellicht kan vervelen, op dit punt ben ik echter nog niet.

De balans kan na de laatste klank opgemaakt worden, dit album vind ik persoonlijk erg sterk, de sfeer is goed mede door de juiste harmonie tussen de zang en de instrumentale begeleiding, de spanning zit er vaak goed in. Naar het einde toe staan er twee nummers op die hier wat minder bij passen; het vermakelijkheidsgehalte (en volgens Word is dit een woord ) weet het echter wel te vergoeden. Ik kan voor mij zelf de conclusie trekken dat ik dit project dolgraag in bezit wil hebben en het binnenkort zal bestellen.

Ten eerste de complimenten voor alle schrijvers van recensies bij dit album! (de luisteraars van dit album zijn volgens mij allemaal vrij intelligente mensen )
Ik ben zelf ook nog even bezig met dit album wat te beschrijven maar heb er nog een beetje moeite mee maar dat verschijnt hier van zelf wel. Waarom is er nog niemand die Harder and Harder simpelweg het beste nummer van het album vindt. Ik vind het persoonlijk echt een toppertje wat bij mij op wat verzamelalbums mag komen in dit genre. Wat Paul hier met zijn stem allemaal doet is echt prachtig.

Leuk, door R&P's mooie recensie is Reptile nu ook een producer.

Zelf heb ik nog geen voorkeurnummer, tot nu toe ken ik alleen All Wrong. Ik wil niet downloaden en de zending doet niet aan Faster and Faster

Azra, heb je al een lijstje ingediend voor de ladder 2009? Zo nee, maak er eentje, dan kun je dat nummer nomineren!

ladder 2009 ? Ojee, weer wat waar ik me in moet gaan interesseren om mee te kunnen praten