Saybia - These Are the Days (2004)

Ik wist bij eerste beluistering van deze niet van de status van het eerste album. Dat heb ik er blind bijgekocht vlak nadat ik deze had. Ik kan dus niet spreken voor Aero. Maar toch denk ik, precies als Louis, dat deze meer de tijd gaat overleven dan zijn voorganger.

En aERo denkt dus dat die eer voorbehouden is aan het debuut.
Laten we elkaar hier over pakweg 15 jaar nog eens op aanspreken sq

(Wat niet wil zeggen dat ik dit een heel stuk minder vind, want wat is nu 4,5 tegenover 5? Het is maar dat halve puntje he).

Ik heb écht iets tegen Saybia en ik kom dan ook niet hoger dan de 1,0.

Ik weet niet precies wát het is, maar ik vind de nummers iig zoeter dan propyloxy-nitroaniline. Verder kan ik de zanger niet uitstaan.

Iemand vroeg me om mee te gaan naar Saybia. Ik kreeg al rillingen bij het horen van die bandnaam.

'Untitled' tilt dit album voor mij naar een 4,5.... Beste nummer ooit van onze Deense vrienden.

Dan is het gewoon jouw muziek niet. Ik vind dat je dan ook niet moet stemmen. Ik ga ook niet op Frans Bauer stemmen.

Toevallig heb ik dit album vaker dan 1x gedraaid. Zou je dat bij Fransje F ook doen? Ik had nog het vriendelijk recht om stemmen.

Ik begijp alleen niet dat je een album draait van een artiest, waar je écht iets tegen hebt. En zelfs vaker dan 1x.

Als ik iets echt bocht vind dan laat ik het rusten, dan is het mijn ding gewoon niet. Maar natuurlijk heb je het recht om te stemmen. Kan het me trouwens goed indenken dat je het te zoetsappig vindt hoor, want dat is het ook gewoon best wel.

Juist, zelfs een tweede kans kon er nog van af. Moet je na gaan.

Ik geef Frans Bauer toch ook geen tweede kans. Ik weet gewoon dat ik er niet van hou. Als je echt al weet dat je niet van Saybia houdt heeft een tweede kans geen nut. Aan de andere kant vind ik het weer goed van je dat je toch doorzet, je weet maar nooit. Alleen als dan blijkt dat het echt je ding niet is zou ik persoonlijk gewoon ook geen score geven. 1 punt geven vind ik gewoon te makkelijk.

wat is het nut dan nog van de quotering als je niet stemt op albums die je echt slecht vindt?

Dan krijg je (een uitvergroting, maar kom) iedereen die op zijn favoriete albums stemt tussen de 3 en 5 sterren. Uiteindelijk krijg je dan gewoon allemaal albums met een gemiddelde score die enorm dicht tegen elkaar ligt... dan kunnen we de sterren tot 2,5 gewoon schrappen, en dan krijg je eigenlijk dezelfde discussie maar dan over 3 tot 5 sterren enz enz enz...

ik stem op alle albums die ik een aantal keer beluisterd heb, en op albums die ik echt niet goed vind geef ik dus ook weinig tot geen sterren...

en het is maar een opinie hoor, geen wetenschap, dus je mag wel iets slecht vinden, en je mag er ook gezellig over debatteren.

Ik vind deze van Saybia bvb heel goed, de eerste vond ik dan wat 'zoetsappiger', maar ook nog heel goed, en die derde: die blijft groeien

Precies. Die 1,0 staat niet voor niets tussen het rijtje cijfers waaruit je kunt kiezen. Fijn dat je een schaal hebt van 0,5 tot 5,0.

Het ligt mij niet, dat is duidelijk. Dus, ik zal niet stemmen op de nieuwe saybia cd, omdat ik die cd niet ga luisteren.

Ok, geef jullie ook geen ongelijk. De laatste zin van Kampf zegt alles. Als je weet dat je het toch niet goed vindt, heeft luisteren ook geen nut en stem je vanzelf niet.

Ho even! Je hebt de vrijheid om zo laag mogelijk te stemmen, anders hadden ze wel alleen een schaal van 3,0 en verder gemaakt.

Mooi album, al hangen de mindere nummers wel heel erg aan de paar goede (waaronder natuurlijk Untitled). Får drømmen aldrig fred? van de single van I Surrender blijft mijn favoriet.

I Surrender blijft een magnifieke plaat. Misschien wel het mooiste nummer dat ik ken; gevoelig, maar niet depressief makend als Radiohead of Alice in Chains.

Vind de voorganger toch wat beter als deze. Maar evengoed heeft Saybia wederom een sterk album afgeleverd. Ze weten vooral wederom een mooie sfeer te creëren.

Prachtig album. Stranded is echt super

helemaal mee eens... Stranded is echt een geweldig nummer zowel muzikaal als tekstueel.

Ik ben door 2 a.s. halfzussen (nogmaals dank) bekend geraakt met Saybia. Dit album luisterde ik als eerste, dus ik was nog helemaal "clean", zonder vooroordelen. Behalve dan dat "Ma & Mo" dit echt geweldig vonden. Ik heb dit album nu een keer of 5 gedraaid, ben na een tijdje via Al Song mediaplayer de teksten er onder gaan zetten, en toen raakte me het nog meer. Buiten het feit dat de muziek zo ontzettend goed in elkaar zit, brengt juist het ongepolijste van de zanger de emotie in de muziek. Ik mocht maar 3 favorieten kiezen, maar kon er nog 4 aanwijzen. Ik geef een 4,5, omdat ik geen 11 favorieten aan kon wijzen.... Maar de band hoort nu tot mijn vaste collectie en ik ben blij dat ik in november in 013 ze live kan bezichtigen. Ben zeer benieuwd.

Live zijn ze zeer goed. En is Brilliant Sky op deze cd ietwat het lelijke eendje naar mijn mening, live is het het beste!

Vind de stem van die zanger ook zeer aangenaam..
Al die nummers vind ik trouwens ook heerlijke poptracks.
Ze blijven niet echt lang hangen, althans bij mij niet,
maar ze luisteren heel gemakkelijk weg.

De teksten zijn ook niet slecht, wel wat zoetsappig.
Vind het muzikaal ook een goede band.
En live heb ik ze niet echt gezien, wilde vorig jaar nog wel heen gaan maar ik geloof dat ze toen tegelijkertijd met Jimmy eat world op Lowlands speelden.. (die kregen mijn voorkeur)..

Wel heb ik een live-optreden gezien op 3voor12. En dat klonk goed, heel goed zelfs..

Mooie muziek, maar heb er verder niet heel veel mee. Ondanks dat ik het gewoon een hele goede popband vind

Pas geleden nog maar eens in de speler gedaan, maar verder dan nummer 3 ben ik niet gekomen; simpelweg omdat aan het eind van "I Surrender" ik het nummer maar steeds nog eens wilde horen.
De rest van de CD is niet verkeerd, maar I Surrender steekt er toch met kop en schouders bovenuit. Ik dacht dat het na een tijd zou gaan vervelen, maar het lijkt, net als bij wijn heb ik me laten vertellen, dat het met de tijd steeds beter wordt.

Nummer 6 en 7 kunnen mij gestolen worden, verder een heel sterk album (maar nét iets minder dan second you sleep)

Untitled: godlike.

Al een tijdje uit dit album maar ik ben nieuw op musicmeter en wil als vuurdoop mijn mening geven over dit album van Saybia.

Wat een ongelovelijk sterk album... Stranded is mij all-time favorite! Wat een prachtplaat en wat een prachtige stem heeft de zanger. het nummer lijkt wat droevig maar er zit een hele mooie boodschap in. Nog niet gehoord? Luister nog maar eens goed.

Brilliant sky klinkt op het album lang niet zo mooi als alle keren dat ik ze het live heb horen spelen, maar ik ben blij dat ze het hebben uitgebracht, lekker opzwepend Meerdere nummers hebben trouwens deze eigenschap, je moet ze eens live gehoord hebben en dan in je eigen woonkamer nog eens luisteren. Alsof je weer helemaal vooraan staat bij het concert!!

Ondanks het feit dat Untitled te lang duurt is wel een heel mooi nummer. Wat ze er precies mee bedoelen is mij eigenlijk altijd een raadsel gebleven maar volgens mij heeft het nummer voor de band zelf een hele diepgaande betekenis.

Omdat ik de single I surrender nooit echt heb kunnen waarderen krijgt dit album een 4,5

Volgens mij is de diepe betekenis van Untitled dat ze wilden kunnen zeggen dat ze een plaat van precies 60:00 minuten hebben gemaakt

Inderdaad, de band stond tijdens de opnamen op het punt om uit elkaar te gaan. Untitled is een soort verwerkingsproces.

Duidelijk het minste album voor mij eigenlijk!!

I surrender staat erop...en natuurlijk Untitled, maar los van die 2 en het begin is de rest voor mij opvulsel...

Maar ja omdat het Saybia is (en ik met andere albums van hun vergelijk) toch een 4!

Waar The Second You Sleep over de gehele breedte goed tot uitstekend is, met prachtige nummers, is dit album goed, maar anders goed. De sfeer welke Saybia met dit album weet neer te zetten, is vele malen sterker en volwassener dan op het debuut. Deze wat beladen sfeer die dit album langzamerhand (byna ongemerkt) weet op te bouwen, explodeert in het laatste titelloze nummer. Wat my betreft het beste nummer wat ik ken, na lang wikken en wegen. De gevoelens welke dit nummer by my oproept kan ik niet echt omschryven. De passie en melancholie in dit nummer grypen echt vast en laten niet meer los.

Maar om terug te komen op de rest van het album, moet gezegd worden dat dit een aantal hoogtepunten kent (Brilliant Sky, Bend the Rules, Stranded, en het mierzoete-maar-o-zo-mooie I Surrender), welke worden gecompenseerd door de in het midden gelocaliseerde tracks. Hierby glipt my de aandacht soms weg, welke pas terugkomt by het prachtig emotionele Stranded.

Maarja wat kan ik nog zeggen na al byna 6 jaar deze plaat regelmatig draaien..