menu

Steven Wilson - Insurgentes (2008)

mijn stem
4,02 (316)
316 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: KScope

  1. Harmony Korine (5:07)
  2. Abandoner (4:48)
  3. Salvaging (8:17)
  4. Veneno Para Las Hadas (5:57)
  5. No Twilight Within the Courts of the Sun (8:37)
  6. Significant Other (4:31)
  7. Only Child (4:24)
  8. Twilight Coda (3:24)
  9. Get All You Deserve (6:17)
  10. Insurgentes (3:55)
  11. Port Rubicon * (4:24)
  12. Puncture Wound * (4:19)
  13. Collecting Space * (5:10)
  14. Insurgentes (Mexico) * (5:45)
  15. The 78 * (4:47)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 55:17 (1:19:42)
zoeken in:
avatar van Ayreonfreak
2,5
Durf het bijna niet te zeggen; maar dit kan nog wel eens een album zijn geworden waar alle extreme creatieve uitschieters van Wilson op zijn gezet die niet goed genoeg of passend waren voor andere albums van zijn diverse projecten. Enkele mooie nummers afgewisseld met erg zwakke. Dat kan je dus positief als negatief opvatten, en helaas gaat mijn oordeel toch een beetje de negatieve kant op. Hoe graag ik ook wil…. Helaas, want ik ben een echte Wilson “addict”, al zal ik bij deze dan misschien moeten afhaken als “onvoorwaardelijke fan”. Waarom? Ik heb altijd al veel moeite gehad met “enorme muren van geluid”, maar dat komt op dit album veelvuldig voor, meestal in mijn beleving niet in positieve zin. Als ik de berichten voorafgaand aan de mijne lees, dan moet ik concluderen dat sommige nummers die anderen overweldigend goed en creatief vinden, ik het vaak een enorme bak herrie vind.
Een recensie vanuit mijn oogpunt;

Cd 1
Harmony Korine begint erg goed met een typisch Steven Wilson/PT geluid. Lekker rockend nummer, weinig op aan te merken.

Abondoner begint met een beetje zielig gezang van Wilson, hier en daar een beetje vals, verder is het niet echt inspirerend. Een nummer met veel ongeleide geluiden, weinig melodie.

Salvaging begint lekker, mooi gitaardeuntje en belooft op zichzelf veel goeds. Maar…. Het is een nummer met veel onheilspellende geluiden en gitaargeweld, wat gaande weg het nummer opgevolgd wordt door lieflijke klanken en waarbij een enorme muur van lawaai het nummer afsluit. Niet mijn ding.

Veneno para Las Hadas is daarentegen een prachtig ingetogen nummer, wat zo maar op Schoolyard Ghosts zou hebben kunnen staan. De stijl komt erg in de buurt met het laatste werk van Blackfield, een ander project van Wilson

No twilight within the courts… begint voor mij meer als een Jam… meer kan ik er ook niet van maken. Het zal voor velen allemaal wel heel creatief zijn, voor mij is het een bak met herrie die de cd alleen maar verder afbreuk doet. Veel gitaargeweld zonder enige lijn. Drama nummer.

Significant Other is voor de verandering wel een mooi nummer, één van de betere van het album. Wederom veel lawaai, veel indrukken, maar dit nummer is wel tot een mooi geheel gesneden.

“Only Child” Saai, nietszeggend nummer.

Twilight Coda; Begint als een mooi, interessant melodieus nummer, met een mooi akoestisch gitaar geluid wat gaandeweg wordt overstemd door onheilspellende klanken. Instrumentaal.

Get all you deserve; is weer een nummer met veel overweldigend geluid, zeker op het laatst, waar ik simpelweg niet van houdt. Geen lijn, weinig melodie. Drie keer niks voor mij…

Titel track insurgentes is in een woord prachtig… Een mooi einde van de eerste disc. Beetje Marillion achtig, zou goed gezongen kunnen worden door Steve Hogarth, met de muziek erbij zou iedereen zeggen dat dit een typisch Marillion nummer is, en niet dat van Steven Wilson. Dit nummer is veel te kort voor mij…

Disc 2;

Port Rubicon is weer zo’n nummer wat in mijn ogen compleet wordt verpest door een minuut absurde herrie. Totaal zinloos, en verrijkt het verder intens saaie nummer op geen enkele wijze. Creatieve nonsens, hier luister je volgens mij niet voor je plezier naar. Op het laatst van het nummer krijg je nog eens zo’n bak met herrie over je heen… Dat Wilson dit op een album durft te zetten doet mij zeer….

Puncture Wound is een nummer wat bijzonder mooi is, al komt het ook omdat het sterke overeenkomsten vertoond met “a forest” van The Cure. Zelfde contouren, zanglijnen als wat het nummer van de band uit de jaren 80 vertoont. Zelfde onheilspellende klanken, wel iets langzamer, alleen op het laatst wordt het weer krachtig omlijst met een muur van geluid, nu in mijn ogen niet vervelend, maar toch weer op het randje…..

Collecting space is een prachtig instrumentaal nummer, wat door merg en been gaat. Gaat qua stijl ook geheel tegen de lijn van de rest van het album in.

De insurgerntes versie op de bonus cd is ook briljant….

Untitled is een goed nummer, zonder pretenties.

Al met al moet ik concluderen dat dit album mij na ongeveer 4 intensieve luisterbeurten tegenvalt of simpelweg niet ligt. Ik moet soms nog wel eens wennen aan de PT albums, maar die vertonen vaak meer subtiliteit dan dit album. Er staan ongetwijfeld goede nummers op, maar ook erg slechte. Je hoort hier alle projecten in terug, en wellicht zijn er fans die dit waanzinnig creatief briljant vinden, maar ik dus niet. Ondanks alles is de geluidskwaliteit erg helder en zuiver. Erg goed gemasterd en in de gehele linie goed geproduceerd. Wat dat betreft kan je Wilson nooit betichten van kwantiteit…..

avatar van Nicholas123
4,5
Erg sterk album van Wilson. Zoals al eerder gezegd iets meer noiserock en shoegaze invloeden. Ook de composities zijn iets losser en experimenteler van aard. De sfeer kan variëert van donker naar erg dromerig. De oude meer psychedelische Porcupine Tree van de jaren '90 laat hier zijn gezicht weer zien zonder dat het een herhalingsoefening wordt. Sterker nog, Wilson laat horen in al die jaren veel bijgeleerd te hebben op het gebied van spanningsopbouw, compositie, en melodie. Ik vind dit één van de allerbeste prestaties uit zijn carrière en dat is gezien de lengte er van erg knap. 4,5*

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Schitterende plaat van Steven Wilson. Ik twijfelde erg over de aanschaf. Ik had 'm pas één keer oppervlakkig gehoord en dat is veel te weinig om deze te kunnen beoordelen, maar hij was goedkoop dus ik heb het toch maar gedaan.

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met Steven Wilson. Ik vind het een enerverende muzikant, maar ik ben het lang niet altijd eens met de muzikale keuzes die hij maakt. Zo is Wilson voor mij ergens een beetje de man die Opeth omlaag haalt. De platen waarop hij hen produceert had ik graag door iemand anders horen producen en Heritage is niet slecht, maar toont wel een stijlwisseling die 't niet haalt bij het eerder gehaalde niveau.

Het was voor mij dan ook een grote verrassing dat ik het hier wel keer op keer met hem eens ben. De productie is nergens gelikt. Helder, om alle sferische klanken goed te kunnen herkennen en onderscheiden, maar het rauwe randje dat zo goed past bij de duistere sfeer gaat niet verloren. Van wat ik tot nu toe van hem ken, vind ik dit makkelijk het beste en tevens het meest gewaagd. Hij lijkt hier eindelijk de teugels af en toe te laten varen. Niet langer klinkt alles onwijs doordacht (soms tot op het geforceerde af), maar laat hij ook zijn experimentele geest vaak boven komen.

Bij meerdere beluisteringen blijkt vaak hoe ingenieus bepaalde kleine loopjes en riffs van afzonderlijke instrumenten zijn. In eerste instantie valt dit vaak niet op door de overweldigende (experimentele) arrangementen. Het is haast een genre apart wat Wilson hier laat horen. Tussen alle progressieve en psychedelische klanken door hoor je flarden van 'volwaardige nummers' en nog een boel lastig te plaatsen klanken. Hoe benoem je het?

Een vervreemdende plaat, die tegelijkertijd aanvoelt als een warm bad.

avatar van Ronald5150
3,5
Na al die jaren, en na die vele muzikale projecten is "Insurgentes" het eerste echte soloalbum van muzikale duizendpoot Steven Wilson. Luisterend naar "Insurgentes" kom ik dan ook tot de conclusie dat deze plaat een mooie dwarsdoorsnede is van de muzikale carrière van Steven Wilson. Flarden van al zijn verschillende projecten komen voorbij. Van Porcupine Tree, tot Bass Communion, tot No-Man, tot Blackfield, tot noem het allemaal maar op. Persoonlijk vind ik het geluid van Porcupine Tree op de albums "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet" het beste. En ook al hoor ik daarvan niet heel veel terug op "Insurgentes", vind ik dit toch een behoorlijk intrigerende plaat. Wilson is in staat om emotie en beleving tot uiting te brengen in een uiteenlopend pallet aan klanken. Van zacht tot hard, van minimalistisch tot indrukwekkende muren van geluid, van simpel tot complex. Hij doet dit zonder dat het verveelt of in herhaling dreigt te vervallen. De titeltrack vind ik van ongekende schoonheid en de rest van de nummers hebben allemaal wel iets bijzonders wat me aantrekt. Al met al levert Wilson gewoon weer vakwerk af.

avatar van Godan
5,0
Insurgentes, het eerste album waar Steven Wilson zich van zijn hooggewaardeerde Porcupine Tree los sloeg en dacht, Fuck this, ik kan meer dan dit, ik wil meer dan dit en ik doe meer dan dit.

Waar nevenprojecten als No-Man, IEM, Bass Communion en Blackfield niet genoeg voldoening gaven, was ie als een ware kunstenaar zo egoïstisch om een nieuwe weg in te slaan: Solo.
Zie daar dit meesterwerk Insurgentes.

Het voelt in eerste instantie als een grote verzameling eclectische muziekstromingen op één grote hoop gegooid maar waar later, na vele luisterbeurten, toch een mooie logisch verhaal in terug te vinden is. Althans, als je deze man een beetje kent.

Het gaat alle kanten op, van rock, noise, ambient, shoegaze, pop, postpunk, vleugje metal tot gevoelige pianopassages en weet ik nog meer.

Niet voor iedereen weggelegd, begrijp ik. Maar ik vind dit soort albums misschien wel het meest interessant. Niet wetend wat je kunt verwachten, spannend, duister, sinister en je constant op je hoede houden. Welcome to Wilson's world!

Ik ben verschrikkelijk blij dat ik deze man zo lang ken, kan blijven volgen en vertrouwen kan blijven houden in muziek! Dit album is het bewijs!

avatar van west
4,5
Recent heb ik ook Insurgentes op 2LP ontvangen. Het album klinkt donker en zo ziet het artwork er ook uit. Een gasmasker, een begraafplaats en in de uitklaphoes vuile poppen van baby's. Jawel, u leest het goed. Nou niet bepaald iets om vrolijk van te worden. En dat is de muziek ook niet, die is meestal zwaar, soms heftig, een enkele keer toch mooi. Die foto's zijn overigens wel prachtig gemaakt.

Op side A vinden we flarden psychedelische muziek terug. Het doet me enigszins denken aan the Black Angels, maar dan op z'n Steven Wilson's. Zoals gewoonlijk is de openingstrack steengoed: Harmony Korine is een prachtig nummer. Abandoner is een triest liedje, wat tegelijk mooi is, tot de zeer dreigende gitaren losbarsten. Salvaging begint erg mooi, heeft een diepe bas en is lang en vol met fraaie wendingen, met o.a. een sterke synth solo. Prachtig!

Side B begint mooi met het fraaie Veneno Para Las Hadas, waar op een bepaald moment de stevige gitaren om de hoek komen kijken. Die voeren op een ijzersterke manier de boventoon in de zware, indrukwekkende en geweldige song No Twilight Within the Courts of the Sun. Significant Other heeft een mooie synthesizer basis, waar Wilson sterk op zingt. Een mooi nummer, wat op eind nog even heerlijk de bocht uit vliegt.

Side C is minder heftig. Only Child is een afwisseling tussen stevige en mooie muziek, terwijl Twilight Coda een erg mooi instrumentaal pianostuk is. Get All You Deserve is voor mij één van de beste nummers van de plaat. Insurgentes is een hele mooie afsluiting van alweer een hele sterke plaat van Steven Wilson. Hoewel: op side D van de 2LP staan nog 4 interessante bonustracks.

avatar van Alicia
5,0
Insurgentes is een heel sfeervol album dat mij zachtjes doet weg zweven. Als ik dan even later door een plotseling opgeworpen geluidsmuur in een schemerig hoekje van de schuilhut neerplof, schrikt meneer wakker en roept verbijsterd: "Wat doe je nou weer?"
Wanneer ik door het half beslagen venster probeer te kijken, zie ik zwarte silhouetten op een paar meter afstand. De schapen lopen nog altijd buiten. Die maffe beesten vinden warempel van alles tussen de sneeuwresten. Als ik nog wat later de vrieskou in loop, hoor ik in de verte een ransuil roepen. Zo mooi als dat ene moment waarop het geluid van Abandoner zachtjes weg sterft... en het prachtige Veneno Para Las Hadas begint!

Wat mij betreft is Insurgentes een van de mooiste solo platen van Wilson! Maar zo mooi is het ook op deze plek!

avatar van musician
5,0
Prachtig album ook weer, van Steven Wilson.
Het kent een voor Wilson bovengemiddelde hoeveelheid aan melancholie.
Melancholie gebracht in buitengewone schoonheid.

Voor het overige ligt er natuurlijk een fraaie basis voor zijn huidige muzikale paden.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:44 uur

geplaatst: vandaag om 17:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.