Steven Wilson - Insurgentes (2008)

Welke hier staat is de "normale"winkel versie en deze komt pas in feb/maart van 2009. Via zijn site is deze plaat in andere versies wel al te bestellen en zo rond eind november ook te ontvangen. Er is een 2 cd en 1 dvd met erg dik boek (welke ik heb) een ook nog een versie met lp's er bij. De muziek is heel anders (beter!) dan zijn andere soloplaat in ieder geval.

ik bedoel natuurlijk welke ik heb besteld...

Ben ook erg benieuwd. Kreeg vandaag mail dat ie verstuurd is, nog ff geduld dus.

Kan niet wachten.
http://www.youtube.com/watch?v=0KD7_uiVHVw

Net in de tijd dat ik een paar dagen geen internet had ivm computerproblemen, kon je de special edition bestellen. Had ik eindelijk internet...out of stock!!
Er gaat geen week voorbij of ik bekijk/beluister de trailers die thans rondcirculeren. Met name de 2e trailer vind ik uitzonderlijk boeiend die naar heel veel meer smaakt.

Wachten, wachten. Ach, dan zet ik Waiting van PT's Signify maar op...

Beide nummers (Harmony Korine en Get All You Deserve) nu volledig te beluisteren op SW's MySpace!

heb gisteren de special edition (twee cd's + dvd) aangekregen en deze uitgave is absoluut om van te watertanden

de nummers (ik ga dit niet in detal doen, luister eerst zelf maar zijn zoals een perfecte combinatie van al de SW projecten die er zijn, en daarom enorm innoverend en uitermate mooi!

Helemaal eens met exumis, fantastisch, hoe krijgt ie het voor elkaar die Steven Wilson.

Vandaag de special edition (2-cd's+dvd) ontvangen. Het pakket uitpakken was al een tractatie. Als het inpakpapier verdwijnt komt een prachtig exemplaar tevoorschijn. Sjiek zwart linnen met ingebrande letters en hoogglanzende bladen waarop zeer...stemmige, sfeervolle opnames te zien zijn van de periode gedurende de opnames van INSURGENTES. Alleen voor het fotowerk is de aanschaf van de ltd versie al veruit te verkiezen boven de reguliere uitvoering. Wat ik overigens wel een onvergeefbaar gemis in het verders prachtige boekwerk vind is het ontbreken van de teksten!

En dan waar het allemaal om draait; de muziek. Hoewel ik niet twijfelde of dat hij wederom instaat was om een meesterwerk te maken, stemt hetgene wat ik hoor me bijzonder gelukkig. Alles maar dan ook echt werkelijk alles waar ik hem van ken, en dat zijn nogal wat projecten, (Blackfield, No-Man, Iem, Anja Garbarek, JBK, Bass Communion, Continuum enzzzz), hoor ik erin terug. Het kan niet anders of dit album groeit uit tot.......allertijden, wat een talent, wat een fenomenaal talent! En hij heeft zich dan ook nog eens weten te omringen met nog meer talenten waar bijvoorbeeld; Gavin Harrison, Theo Travis, Jordan Rudess, Dirk Serries en Tony Levin er enkelen van zijn. Eerlijkheidshalve had ik wel een beetje gehoopt dat Mick Karn, Giancarlo Erra, Anja Garbarek en Steve Janssen en niet te vergeten Tim Bowness en Steve Bingham ook nog een deuntje meegespeeld hadden, maarja je kunt niet alles hebben nietwaar!

Hoe dan ook, dit is genieto ultimo. Ik doe de lampen uit, zet nummero 9 van cd 1 aan en lees de titel: get all you deserve. Of ik het deserve weet ik niet maar ik neem het met twee oren aan. Heer Wilson: Bedankt.

Ohhhja nog even voor alle artiesten die hun beklag doen dat ze door het downloaden van muziek geen bestaansrecht meer hebben. Neem een voorbeeld aan SW. Wederom is hij vooruitstrevend bezig, is het niet met zijn muziek dan is het wel met zijn artwork. Op deze manier is een cd nog eens de moeite waard om aan te kopen. Heer Wilson: Bedankt.

Steven Wilson brengt een soloplaat uit en ik ontving dat nieuws met een instelling van 'het zal wel'. Of beter gezegd: 'zal wel niks zijn'. Hoge verwachtingen had ik niet van deze plaat, maar wat bleek dat onterecht. Zoals bovenstaande users al aangeven, hoor je zowat alle projecten waarmee Wilson zich mee bezighoudt in deze plaat terug, maar dan beter. Deze plaat blaast de laatste releases van het enigszins op een dood spoor zittende Porcupine Tree met groot gemak omver!

Vandaag de hierboven genoemde deluxe verpakking mogen ontvangen en inderdaad, wat een lust voor het oog.
De muziek staat nu op via de DVD en ik moet zeggen dat het geweldige, vertrouwde kwaliteit is. Wederom een ultiem genot voor audiofielen, alles klinkt kristalhelder en laag is ook echt laag.

Ik kan niet zeggen dat ik deze CD op dezelfde manier tegemoet trad als Cygnus hierboven, want de laatste Porcupine Tree platen bevatten toch nog echt alle ingrediënten die ik graag hoor, en de website van heer Wilson liet een aantal zeer stemmige voorproefjes zien en horen. Stemmig; sfeer; het zijn toch weer sleutelwoorden die ook op deze CD van toepassing zijn; het macabere Abandoner is misschien wel het beste voorbeeld. Onheilspellend en donker, in één woord geweldig. Het navolgende Salvaging kan er echter ook wat van, och och wat een monument is dit nummer. Niet eenvoudig te beschrijven, en dus echt iets wat je zult moeten ondergaan. Perfect ook hoe het artwork aansluit bij deze beleving.

Neem van mij aan dat dit pakketje zeer de moeite waard is. Zonder de nummers één voor één te analyseren kan ik je beloven dat dit een geschenk is voor alle muziekliefhebbers met gevoel voor avontuur die vakmanschap en passie een warm hart toedragen. Wat kunnen we ons nu nog meer wensen in de komende feestmaanden...?

Geluid is briljant, de beste dvd audio van de heer Wilson tot nu toen, gewoon een waar genot voor de oren, composities ijzersterk, afwisselend en erg dynamisch. Ik vind overigens PT niet op een dood spoor zitten, ik vind het juist zeer interessant wat ze doen en dat geldt ook voor No Man.

Even een tussenstand: Heb 1 nummer geluisterd....en de volgende 14 komen eraan. Als het zo goed is als het eerste nummer dan wordt het een prachtige 1,5 uur

Die tussenstand had ik ook na het eerste nummer, en het wordt bij vlagen nog mooier!

Ik heb album (incl. dvd) in super de luxe uitvoering net vanmiddag binnengekregen. Ik kan het weer niet geloven wat Steven Wilson nu weer heeft gemaakt. Kippenvel. Wonderschoon! Briljant! Geniaal! Waauuuw! De bonus tracks zijn ook super goed.

Klinkt niet slecht. Krijg bij Puncture wound wel een sterk The Cure met A forest gevoel.

Wat mij betreft het album van het jaar! Alleen welk jaar? Want in 2009 komt het reguliere album pas uit. Beide jaren dan maar want veel beter dan dit kan het, wat mij betreft, niet zo snel worden.
Zoals een goede vriend van me zei: het is een spannend album vol drama, psycho, duisternis en agressie.

De diversiteit spreekt me erg aan, ofschoon alle nummers wel allemaal een donkere ondertoon hebben. Maar muzikaal gezien is dit een heerlijke achtbaan: rustig, hard, opbouwend, ingetogen, piano, electronica, drones, noise, gitaar. Steven Wilson heeft echt een eigen album weten te maken zonder te veel op Porcupine Tree, Blackfield, Bass Communion etc. te lijken. Het respect voor Wilson is (alweer) groter geworden.

Welke 'andere soloplaat'?

Heb het album nu een aantal keren gehoord (heb 'm nu een week of 2 in huis) en vind het weer een aaneenschakeling van interessante nummers zoals je van Wilson kan verwachten. Dit album is erg goed opgebouwd.
Afgelopen week kreeg ik de cd/dvd-a versie binnen en die verpakking is werkelijk een verademing.

http://www.musicmeter.nl/album/48789



proudly manufactured in valkenswaard

Gelukkig zaten de cd's en dvd goed stevig in het boek dat heeft duidelijk een liefhebber gedaan

mijn vingerafdruk zwermt intussen de hele wereld over. een misdaad plegen zit er niet meer in vrees ik.

Jammer. daar gaat je imperium!

Twintig stemmen nu en virtueel (hij staat er nog niet) aan top van de rocklijst, daar gaat het gemiddelde .

[quote]charlezzz schreef:


http://www.musicmeter.nl/album/48789


Ach ja, als je die mee mag tellen ;-P
Ook niet onaardig overigens, maar ik schaar de Bass Communion albums ook onder de soloplaten van Wilson (maar die verschenen dan weer niet onder z'n eigen naam).

een niet onbelangrijk bericht voor hen die de boot gemist hebben....

http://blogs.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendID=38472624&blogID=453038404

Vandaag voor het eerst geluisterd, moest even wennen maar na een paar keer luisteren kan ik niet meer zonder.

Ik vind Puncture Wound erg veel lijken op A Forest, maar dit veranderd later in het nummer.

Port Rubicon lijkt op door Hair Apparent (Opeth).
En ik kom nog veeel meer bekende dingen tegen, een cd vol met invloeden dus

Mooi gebaar van Steven Wilson om z'n fans te vragen te willen meedenken over zijn dilemma.

Aan de ene kant is een herdruk van een aantal (duizend?) special editions niet echt "special" of "limited" meer maar aan de andere kant kunnen de duizenden andere fans (zoals ik!) alsnog in het bezit komen van dit zeer bijzonder mooie werk. Waarschijnlijk heeft hij zijn fanbase zwaar onderschat.

Maar inderdaad, de prijzen op ebay zijn absurd hoog en de mensen die het aanbieden, zijn gewoon geldwolven zonder geweten. Zag ook op Marktplaats één (gesealde!??) te koop staan.

Ik hoop in ieder geval dat een repress snel zal volgen.

Durf het bijna niet te zeggen; maar dit kan nog wel eens een album zijn geworden waar alle extreme creatieve uitschieters van Wilson op zijn gezet die niet goed genoeg of passend waren voor andere albums van zijn diverse projecten. Enkele mooie nummers afgewisseld met erg zwakke. Dat kan je dus positief als negatief opvatten, en helaas gaat mijn oordeel toch een beetje de negatieve kant op. Hoe graag ik ook wil…. Helaas, want ik ben een echte Wilson “addict”, al zal ik bij deze dan misschien moeten afhaken als “onvoorwaardelijke fan”. Waarom? Ik heb altijd al veel moeite gehad met “enorme muren van geluid”, maar dat komt op dit album veelvuldig voor, meestal in mijn beleving niet in positieve zin. Als ik de berichten voorafgaand aan de mijne lees, dan moet ik concluderen dat sommige nummers die anderen overweldigend goed en creatief vinden, ik het vaak een enorme bak herrie vind.
Een recensie vanuit mijn oogpunt;

Cd 1
Harmony Korine begint erg goed met een typisch Steven Wilson/PT geluid. Lekker rockend nummer, weinig op aan te merken.

Abondoner begint met een beetje zielig gezang van Wilson, hier en daar een beetje vals, verder is het niet echt inspirerend. Een nummer met veel ongeleide geluiden, weinig melodie.

Salvaging begint lekker, mooi gitaardeuntje en belooft op zichzelf veel goeds. Maar…. Het is een nummer met veel onheilspellende geluiden en gitaargeweld, wat gaande weg het nummer opgevolgd wordt door lieflijke klanken en waarbij een enorme muur van lawaai het nummer afsluit. Niet mijn ding.

Veneno para Las Hadas is daarentegen een prachtig ingetogen nummer, wat zo maar op Schoolyard Ghosts zou hebben kunnen staan. De stijl komt erg in de buurt met het laatste werk van Blackfield, een ander project van Wilson

No twilight within the courts… begint voor mij meer als een Jam… meer kan ik er ook niet van maken. Het zal voor velen allemaal wel heel creatief zijn, voor mij is het een bak met herrie die de cd alleen maar verder afbreuk doet. Veel gitaargeweld zonder enige lijn. Drama nummer.

Significant Other is voor de verandering wel een mooi nummer, één van de betere van het album. Wederom veel lawaai, veel indrukken, maar dit nummer is wel tot een mooi geheel gesneden.

“Only Child” Saai, nietszeggend nummer.

Twilight Coda; Begint als een mooi, interessant melodieus nummer, met een mooi akoestisch gitaar geluid wat gaandeweg wordt overstemd door onheilspellende klanken. Instrumentaal.

Get all you deserve; is weer een nummer met veel overweldigend geluid, zeker op het laatst, waar ik simpelweg niet van houdt. Geen lijn, weinig melodie. Drie keer niks voor mij…

Titel track insurgentes is in een woord prachtig… Een mooi einde van de eerste disc. Beetje Marillion achtig, zou goed gezongen kunnen worden door Steve Hogarth, met de muziek erbij zou iedereen zeggen dat dit een typisch Marillion nummer is, en niet dat van Steven Wilson. Dit nummer is veel te kort voor mij…

Disc 2;

Port Rubicon is weer zo’n nummer wat in mijn ogen compleet wordt verpest door een minuut absurde herrie. Totaal zinloos, en verrijkt het verder intens saaie nummer op geen enkele wijze. Creatieve nonsens, hier luister je volgens mij niet voor je plezier naar. Op het laatst van het nummer krijg je nog eens zo’n bak met herrie over je heen… Dat Wilson dit op een album durft te zetten doet mij zeer….

Puncture Wound is een nummer wat bijzonder mooi is, al komt het ook omdat het sterke overeenkomsten vertoond met “a forest” van The Cure. Zelfde contouren, zanglijnen als wat het nummer van de band uit de jaren 80 vertoont. Zelfde onheilspellende klanken, wel iets langzamer, alleen op het laatst wordt het weer krachtig omlijst met een muur van geluid, nu in mijn ogen niet vervelend, maar toch weer op het randje…..

Collecting space is een prachtig instrumentaal nummer, wat door merg en been gaat. Gaat qua stijl ook geheel tegen de lijn van de rest van het album in.

De insurgerntes versie op de bonus cd is ook briljant….

Untitled is een goed nummer, zonder pretenties.

Al met al moet ik concluderen dat dit album mij na ongeveer 4 intensieve luisterbeurten tegenvalt of simpelweg niet ligt. Ik moet soms nog wel eens wennen aan de PT albums, maar die vertonen vaak meer subtiliteit dan dit album. Er staan ongetwijfeld goede nummers op, maar ook erg slechte. Je hoort hier alle projecten in terug, en wellicht zijn er fans die dit waanzinnig creatief briljant vinden, maar ik dus niet. Ondanks alles is de geluidskwaliteit erg helder en zuiver. Erg goed gemasterd en in de gehele linie goed geproduceerd. Wat dat betreft kan je Wilson nooit betichten van kwantiteit…..

Deze moet ik dus nog hebben.
Ben benieuwd.

Moet mijn mening toch een beetje bijschaven. Dat ik niet zonder kan is overdreven. Ondertussen zijn er toch wel wat tracks die ik totaal niet bijzonder vind (helaas).

De nummer die mij liggen zijn Collecting Space, Harmony Korine, Significant Other, Only Child, Puncture Wound, Untitled en Insurgentes, daarmee is ook alles wel gezegd.
De hoogtepunten vind ik Collecting Space en Insurgentes.
De rest kan mij totaal niet boeien.

Zoals Ayreonfreak al zei, de plotselinge muren van geluid zijn voor mij ook totaal zinloos.