menu

U2 - The Joshua Tree (1987)

mijn stem
4,10 (1948)
1948 stemmen

Ierland
Rock
Label: Island

  1. Where the Streets Have No Name (5:37)
  2. I Still Haven't Found What I'm Looking For (4:37)
  3. With or Without You (4:56)
  4. Bullet the Blue Sky (4:32)
  5. Running to Stand Still (4:18)
  6. Red Hill Mining Town (4:52)
  7. In God's Country (2:57)
  8. Trip Through Your Wires (3:32)
  9. One Tree Hill (5:23)
  10. Exit (4:13)
  11. Mothers of the Disappeared (5:14)
  12. Luminous Times (Hold on to Love) * (4:34)
  13. Walk to the Water * (4:49)
  14. Spanish Eyes * (3:16)
  15. Deep in the Heart * (4:31)
  16. Silver and Gold * (4:37)
  17. Sweetest Thing * (3:04)
  18. Race Against Time * (4:02)
  19. Where the Streets Have No Name * (4:50)
  20. Silver and Gold (Sun City) * (4:42)
  21. Beautiful Ghost / Introduction to Songs of Experience * (3:56)
  22. Wave of Sorrow (Birdland) * (4:06)
  23. Desert of Our Love * (4:58)
  24. Rise Up * (4:08)
  25. Drunk Chicken / America * (1:31)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 50:11 (1:47:15)
zoeken in:
avatar van AbleMable
4,0
Ook jij hebt een punt.. Er zijn idd zat soloartiesten die 't op een gegeven moment kwijtraken en ook veels te lang doorgaan. Op een gegeven moment is ook voor hun het punt aanbeland om met pensioen te gaan.
En wat elke artiest op een gegeven moment wel kwijt raakt is de urgentie. En dan kunnen de albums nog prima zijn hoor, maar enige vorm van urgentie hebben ze niet meer. Laatste albums van bv eerder genoemde Leonardo Cohen en Bob Dylan vind ik prima nog te behappen maar wereldschokkend is het allemaal niet meer. En Johnny Cash kreeg idd een goeie boost vd samenwerking met Rick Rubin en leverde paar goede albums op maar lang niet zo urgent als zijn beste werk uit de jaren 50 - 60.

avatar van bikkel2
5,0
Het is vaak ook een soort sentiment wat mee speelt. Urgentie inderdaad niet meer.
Cohen was feitelijk afscheid aan het nemen en dat leverde een beladen album op.
Bowie deed dat in zekere zin ook met Blackstar en dat was naast dat het een heel beladen donkere plaat is, ook nog eens interessante muziek.

Terug naar U2. Ze hadden gewoon een heel goede reeks albums. Durfde te vernieuwen na hun new wave periode.
Dan ineens worden ze ingehaald en kijkend naar het verloop van veel succesvolle bands is dat niet zo verwonderlijk.
Ouder, niet meer zo goed wetend hoe verder en dan wordt het of een herhaling van zetten of trachten met de stroom mee te zwemmen.
Dat is U2 niet echt meer gelukt.
Misschien toch te lang door gegaan.

avatar van devel-hunt
4,5
U2 heeft een reeks hele goede platen gemaakt, van Boy t/m achtung baby, dat viel niet meer te overtreffen, dat niveau is nooit meer gehaald, wat logisch is, alle grote hebben een periode waarin ze een aantal jaar achter elkaar enorm pieken en de ene na de andere klassieker produceren, op eenzame hoogte en dan ineens is dat voorbij waarmee ook de betovering verdwijnt en men steeds meer live teruggrijpt naar het oude werk waar het publiek eigenlijk voor komt, recente nummers van na de glorie tijd worden maar mondjesmaat aan de playlist toegevoegd, niemand is er eigenlijk echt in geintresseerd, het publiek wil zich weer even jong voelen met de soundtrack en de helden uit hun jeugd, wat ook een functie is van de oudere artiest of band, het verleden doen herleven, Rolling Stones, McCartney, Eric Clapton, Bob Dylan, The Cure en U2, ze doen het allemaal, het verleden even terug halen. Een dankbare taak

avatar van vielip
5,0
musician schreef:

Dus had het advies om te stoppen zijn gegeven ná The Joshua Tree, hadden we verstoken gebleven van Achtung Baby.



En nog ietsje erger wat mij betreft; dan hadden we dus ook geen Rattle & hum gehad...

avatar van Cannabooze
5,0
Vandaag maar weer eens de superdeluxe LP box erbij gepakt.
Aanvankelijk was ik van plan om het album, of de live plaat te draaien. Maar bij het openen van de box grepen de remix platen mijn aandacht. Die had ik al een tijdje niet gedraaid! En dus ging ik er weer eens voor zitten.

Bij herbeluistering van de remixen, stelde ik mijzelf direct de vraag waarom ik dit in hemelsnaam zolang links heb laten liggen. Bij het uitbrengen van de box was ik al onder de indruk. En vandaag wederom.
De remixen zijn een frisse blik van het (voornamelijk door Eno geleverde) klanktapijt dat The Joshua Tree (ook) biedt.

Waar ze op het album subtiel in de muziek schuilgaan, komen ze hier echt tot leven. Het is de zondagochtend-editie van het album. De dromerige kant. En die kon mij vanmorgen - ook al is het zaterdag - weer prachtig mee op reis nemen.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:34 uur

geplaatst: vandaag om 10:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.