John Frusciante - The Empyrean (2009)

Ik zat al een tijdje op The Empyrean te wachten, dit zou DE nieuwe Frusciante worden waar ik al zo lang op wacht.
Veel psychedelischer en gelaagder dan de albums van zijn zes releases uit 2004/2005. Dit zijn goede albums met mooie liedjes, maar ik hou toch meer van het psychedelische Niandra LaDes. Hier volgt een kleine review per liedje zonder rekening te houden met het achterliggende concept.

The Empyrean begint al meteen verrassend. Een negen minuten lange gitaarsolo ala Maggot Brain. Ik kon mn geluk niet op, hij soleert bijna nooit op zn soloalbums en nu gooit hij er in het eerste nummer al een solo van negen minuten tegen aan? wow... wat gaat dit worden!? Jammer dat de climax een beetje achter wegen blijft.

Daarna komt Song to the Siren, een Tim Buckley cover. Heerlijk rustig, lekker zeven op de klanken van zijn prachtige stem. Iemand die nog twijfelt aan zijn stem moet Song to the Siren luisteren! Zachtjes een soort hartslag in je linker speaker, het fluisteren aan het einde, ik smelt!

Unreachable was al eerder gelekt via zijn myspace. Klinkt op het begin als een typisch Frusciante-liedje, maar dan gelaagder. Het bouwt rustig op in het 2de deel tot een instrumentaal orgasme.

God begint met synthgolven en bouwt rustig op waarna het in het 2de een beetje op Inside Of Emptiness 2.0 gaat lijk. Lekker nummertje.

Na het rockende God is het weer tijd voor hele andere koek. Dark Light. Het heeft, zoals de titel al doet vermoeden, een dark en een light stuk. Het eerste stuk is dark met alleen piano en Johns galmende stem. Na 2minuut45 slaat het om in een RnB-achtige beat met een 6 minuten durende mantra van een koor en de stuwende bas van Flea, die het hele album prominent aanwezig is met zijn karakteristieke basspel. Op een of andere manier klinkt het 2de deel wat fout, maar ook wel erg lekker .

Heaven is een typisch The Will to Death liedje, maar dan gelaagder. Opzich niks mee want The Will to Death is mijn favoriete post-drugs album. Datzelfde heb ik met Enough of Me, alhoewel dit nummer wel beter vind als Heaven. Dit komt mede door de heerlijk chaotische solo aan het einde.

Het echte hoogtepunt van The Empyrean is Central. Ik kan het eigenlijk niet goed beschrijven, maar die muur van geluid die op je af komt icm met de strijkers geeft me de gillingen. (op een goede manier )

De zware sten op One More of Me is even wennen, maar muziekaal is het prachtig. Weer stelen de strijkers de show over de dreunende elektrische piano.

After The Ending is een echte afsluiter. Een simpele piano met de prachtige kenmerkende falset van Frusciante. Een mooie afsluiter van een mooi album. Voor mij na Niandra de mooiste. The Empyrean heeft in tegenstelling tot die van andere wel aan mijn verwachtingen voldaan
4,5*

De twee bonustracks zijn leuk, maar passen niet echt bij de rest van het album. Zie het maar een leuk extratje voor het lange wachten.

Ben deze cd nu al paar dagen aan het luisteren het is echt een geweldige plaat.In het begin mss erg wennen maar later neemt het je mee naar wat denk ik de bedoeling is een cd van rust emotie en gevoel heerlijk om even lekker tot je zelf te komen onder begeleiding van mooi gitaar geluid,,MEt nummers als Unreachable, Dark Light, en Cenral snap je mss wat ik ermee bedoel en Ah Yom het bonus nummer is tevens ook een geweldig nummer..

John Frusciante solo heeft me nooit echt getrokken en heb ik dan ook aan me voorbij laten gaan.
Bij dit album was er iets in mij dat zei dat ik dat nu maar eens niet moest doen en voor ik het wist zat ik te luisteren naar de psychedelische opener Before the Beginning. Aan de ene kant ben ik niet vies van een portie psychedelica maar het nadeel ervan is toch dat ik het allemaal wat te lang vind duren. In elk geval een gewaagd begin want de kans op voortijdig afhaken kan groot zijn en dat was bij mij niet het geval.
Song to the Siren is wat mij betreft onsterfelijk gemaakt door de cover van This Mortal Coil (ik vind die versie mooier dan het origineel van Tim Buckley). Valt daar nog overheen te komen? Nee, dat is voor mij denk ik onmogelijk maar ik moet zeggen blij verrast te zijn door deze versie die ik ook ongelooflijk mooi vind. Hij weet er zijn hele ziel en zaligheid in te leggen en de sfeer van het nummer is prachtig zonder klef te worden.
Ik heb al meerdere malen opmerkingen gelezen over het stemgeluid van Frusciante en daar ben ik het mee eens: dat blijft een zwak punt. Toch vind ik het ook niet storen omdat het wel bij zijn muziek past zoals ook in Unreachable, een nummer dat wel iets pakkends heeft. Het rauwe randje wordt mooi verpakt door de instrumentatie waardoor het een mooi contrast krijgt terwijl het één geheel weet te blijven. Heerlijk gitaarspel trouwens op dit nummer met een climax die ik in de opener van dit album een beetje miste.
God opent wat mysterieus (mag ook wel met zo'n titel) en wordt dan al snel een rocknummer met een voor mijn gevoel gospelachtige ondergrond. Toch weet het me niet echt te raken ondanks het zg. even uit de band springen met zijn stem, simpelweg omdat hij nu eenmaal geen sterk zanger is.
Op Dark/Light begint de stemvervorming me voor het eerst wat te irriteren. Is dit de manier om te verdoezelen dat je eigenlijk niet goed kunt zingen? Ik heb dan liever een naturel, matig zingende zanger. Het begint verdorie best mooi met die piano maar al die vervormers verpesten de sfeer volledig voor mij; dat is jammer, en dan opeens komt er een twist en krijgen we een luchtig haast cabaretesque gedeelte. Mr. Bungle bijvoorbeeld is daar goed in, Frusciante slaagt er maar half in mij hierin te overtuigen zeker ook omdat het tweede gedeelte van de song gewoon te lang duurt.
Na God een donker en licht gedeelte om te belanden in de hemel. Maar is Heaven ook een hemels nummer? Het orgeltje geeft het wel wat schwung (en toch ook weer een beetje dat gospelgevoel). In elk geval vind ik zijn zang hier een heel stuk beter te pruimen maar dat krijg je als je er niet mee gaat zitten rotzooien. Ja, dit is best een lekker nummer.
Dan eens luisteren of Johnny Marr nog toegevoegde waarde heeft. Hij doet in elk geval mee op Enough of Me. Dit nummer sluit goed aan op Heaven. Hier hoor ik toch wel dat Frusciante in de Peppers speelt. Ook dit nummer kan ik best waarderen en hier duurt het uiteinde nu eens niet te lang (wat wel had kunnen gebeuren).
Dan het veelgenoemde Central. Als je zo alle opmerkingen leest moet dit het hoogtepunt van het album zijn................... en dat is het ook! Het weet van begin tot einde te boeien: een uitstekend muzikaal avontuur waar Frusciante je bij de hand neemt om je vervolgens mee te nemen naar een bijzonder oord (de hoes?).
Heb je Enough of Me gehad krijg je One More of Me. En wat dat inhoudt? Een zwaar zingende Frusciante. Wat ie hier nu precies mee wil weet ik niet: het is precies datgene waardoor ik nooit echt aan zijn solowerk begonnen ben. Toch is er iets dat dit nummer wel weet te redden en dat zijn de strijkers. Maar ja daar ben ik altijd al erg gevoelig voor dus dan weet je al een hoop goed te doen bij mij en neem ik de geforceerde zang op de koop toe (inclusief hees schreeuwende Terence Trent d'Arby-kreet zo tegen het einde).
Op After the Ending moet er weer een stemvervormer aan te pas komen. Nu lijkt het alsof ik daar een gruwelijke hekel aan heb maar dat is niet helemaal het geval (er is muziek waar ik het wel bij vind passen): toch krijg ik hier weer dat beklemmende gevoel dat er iets verdoezelt moet worden. Dit nummer zou in een puurdere versie vele malen meer effect op mij gehad hebben: het is dramatisch en het zwelgt zo lekker maar die vervormer weet een hoop om zeep te helpen en pakt mij totaal niet.

Al met al viel mijn eerste echte serieuze solo-ervaring nog best wel mee. Ik was er vrij neutraal in gestapt en heb er zeker geen spijt van. Het album hinkt soms te veel op twee gedachten en weet me op sommige momenten goed te pakken en op andere laat het me koud.

John Frusciante is een indrukwekkend artiest. Hij is vooral bekend omdat hij als gitarist in Red Hot Chili Peppers heeft gespeeld, en heeft als solo-artiest ook een fenomenaal repertoire. Deze plaat is echt van ongekende schoonheid. Geweldige gitaarsolo’s, sfeervolle passages, rustige momenten, momenten met veel energie. Dit album kent het allemaal, en alles is tot in de puntjes afgewerkt. De plaat blijft groeien, per luisterbeurt ontdek je iets nieuws, en ook de zanglijnen zijn erg schitterend gedaan. Een plaat die iedere muziekliefhebber moet toevoegen aan zijn collectie, want dit is echt prachtig!

John Frusciante maakt intrigerende muziek. zo ook weer op "The Empyrean". Frusciante gebruikt elementen uit verschillende genres. Dit zou kunnen leiden tot kwalificaties als wisselvallig. Ik zou het zelf gevarieerd willen noemen. Voor Frusciante's doen komt er best veel elektrisch gitaarwerk voorbij, waar hij op zijn solowerk best vaak de akoestische gitaar hanteert. Het pakt mijn inziens goed uit, waarbij de instrumentale opener direct een hoogtepunt is. De stem van Frusciante is niet de beste, maar het sluit naadloos aan op zijn muziek, al hadden die effecten op zijn stem niet gehoeven. Tot nu toe vind ik "Curtains" Frusciante's beste soloplaat, al moet ik wel bekennen dat ik nog niet alles heb gehoord. "The Empyrean" is een spannende luisterervaring, niet altijd in mijn straatje passend, maar wel met gevoel en emotie gemaakt. Frusciante leeft voor de muziek, en dat is aan te horen.