John Frusciante - The Empyrean (2009)

Jullie maken mij erg nieuwsgierig, ga snel eens luisteren, qua gitaarspel hoort hij in mijn top 10 thuis van de (nog levende) gitaarhelden

Ik kreeg van een een vriend die al jaren een John Frusciante adept is de tip om The Empyrean eens te luisteren, dus dat heb ik daarnet maar eens gedaan. Mooie dromerige sfeer zoals we die van Frusciante kennen, met een aantal erg sterke nummers. Uitschieters zijn toch met name Unreachable en Central. Ik twijfel nog een beetje tussen 3.5 en 4 sterren, maar voorlopig hou ik het op 3.5. Wie weet dat dat later nog meer wordt.

Ik vond in het verleden John z'n zang trouwens ook wel eens eentonig worden, maar daar heb ik op dit album absoluut geen last van gehad. Integendeel zelfs .

Heb Hem beluisterd via 3voor12 luisterpaal. Erg mooie liedjes. Hij brengt echt met zijn stem emoties over vind ik. Rustig en goed album.

In 1994 ging de VPRO op bezoek bij John in Santa Monica LA daar trof men een paranoide en zelfdestructieve muzikant aan die een niet bijster goede plaat had gemaakt en het wel een wonder zou zijn als hijzelf 1995 zou halen. Met deze plaat is het tegendeel bewezen en toont aan dat wonderen bestaan, gelukkig.

het begin van Dark/Light: geweldig mooi zeg.

Jammer van Central :-O

De reden dat ik dit album toch maar de kans heb gegeven is omdat het momenteel bovenaan in de toplijst van 2009 staat. Daarnaast heb ik het gitaarspel van de man bij RHCP altijd wel kunnen waarderen (zonder dat ik het overigens echt geweldig vond).

The Empyrean is een wisselvallig album naar mijn smaak; er staan zeker mooie momenten op maar ik vind het grootste gedeelte ook weer helemaal niks. Allereerst is het de zang van de man die ik niet geweldig vind. Zelf zou ik het als zeurderig willen betitelen ook al zal dat bij een aantal onterecht in de oren klinken. Toch heb ik niet overal evenveel last van zijn zang; als hij wat rustiger is zoals op het nummer Heaven vind ik het uitstekend.

Wat mij betreft behoord Heaven dan ook tot een van de hoogtepunten, maar ook Dark Light vind ik meer dan goed. Het is met name het instrumentale gedeelte wat ik wel kan waarderen. En dat verbaasde me wel wat, want de intro vond ik dus helemaal niks (het gitaarspel ligt me daar niet en vond ik zelf wat aanstellerig).

Nog een fraai stukje muziek is voor mij Central, opnieuw zijn het de instrumentale die de hoofdrol stelen en die ik gewoon veel beter vind dan de nog steeds magere zang. Als dit dan ook een instrumentaal album was geweest dan had het bij ook veel beter gelegen. Een nummer als One More Of Me vind ik door toevoeging van de strijkers een zeer geslaagd nummer en kan ik dan ook aanvinken als een van mijn favoriete nummers van dit album.

Terug naar de negatieve kant van dit album, op Today vind ik deze weer duidelijk te voorschijn komen. Op het moment dat de instrumentale mij minder liggen, zoals op het desbetreffende nummer het geval is (ik vind zowel het gedrum als het gitaarspel niet mooi), vind ik het nummer meteen onvoldoende. Ik stoor me dan extra aan de stem van John.

Samengevat: als de stem van John mij wel had gelegen had ik The Empyrean veel beter kunnen waarderen. Nu waren het eigenlijk alleen de instrumentale oplevingen die het de moeite waard voor me maakte om dit product meerdere malen te beluisteren.

Wisselvalliger dan bijv. Niandra. Standaardmuziek afgewisseld met briljante muziek (before the beginning, dark light).

Echt een fantastisch album! Al vanaf de eerste luisterbeurt was het raak, en zoals ik vaker al met zijn muziek heb gedaan is wachten op de CD en echt de tijd nemen om hem te luisteren... en dat was een geweldige luisterbeurt!

Ik ben een groot fan van zijn muziek en hiermee stelt hij me absoluut niet teleur. Het album is toch weer anders dan de voorgaande albums en nog altijd typisch Frusciante.

En hoewel het jaar nog jong is is er een grote kans dat dit voor mij de plaat van 2009 is!

Ik denk er precies hetzelfde over, alleen vind ik Dark / Light verschrikkelijk en kan ik Before the Beginning wel waarderen. Al met al 3*

Genoemde documentaire is nog op Google Video te vinden.
Overigens toont die documentaire iemand die zowel verslaafd als psychotisch is, maar desondanks (of juist daarom) getuigt van een groot inzicht in de werkelijkheid achter de verschijnselen en een enorme sensitiviteit. En die is op Empyrea bij vlagen weer te horen.

Ik had hem weer gekeken. Dat hij aan de drugs is en wat verward, dat klopt, maar ik vond hem inderdaad ook erg beschouwend, filosofisch. (als je dat bedoelt). Nadenkend over zijn plaats in de wereld..

geweldig album,central is mijn favoriete nummer

Zijn gitaarwerk bij RHCP vind ik vaak iets teveel spierballenwerk maar een solo zoals op Unreachable is werkelijk briljant. Dit nummer vind ik tot nu toe ook boven de rest uitstijgen. Van 3.5 naar 4* alleen een definitieve stem volgt nog...

Een pak psychedelischer dan z'n vorige platen met hier en daar een knaller van een gitaarsolo. Zo heb ik hem graag ! Een plaat naar m'n hart. Central en Dark Light zijn m'n favorieten.

Central vind ik ook een erg sterk nummer !

John Frusciante solo heeft me nooit echt getrokken en heb ik dan ook aan me voorbij laten gaan.
Bij dit album was er iets in mij dat zei dat ik dat nu maar eens niet moest doen en voor ik het wist zat ik te luisteren naar de psychedelische opener Before the Beginning. Aan de ene kant ben ik niet vies van een portie psychedelica maar het nadeel ervan is toch dat ik het allemaal wat te lang vind duren. In elk geval een gewaagd begin want de kans op voortijdig afhaken kan groot zijn en dat was bij mij niet het geval.
Song to the Siren is wat mij betreft onsterfelijk gemaakt door de cover van This Mortal Coil (ik vind die versie mooier dan het origineel van Tim Buckley). Valt daar nog overheen te komen? Nee, dat is voor mij denk ik onmogelijk maar ik moet zeggen blij verrast te zijn door deze versie die ik ook ongelooflijk mooi vind. Hij weet er zijn hele ziel en zaligheid in te leggen en de sfeer van het nummer is prachtig zonder klef te worden.
Ik heb al meerdere malen opmerkingen gelezen over het stemgeluid van Frusciante en daar ben ik het mee eens: dat blijft een zwak punt. Toch vind ik het ook niet storen omdat het wel bij zijn muziek past zoals ook in Unreachable, een nummer dat wel iets pakkends heeft. Het rauwe randje wordt mooi verpakt door de instrumentatie waardoor het een mooi contrast krijgt terwijl het één geheel weet te blijven. Heerlijk gitaarspel trouwens op dit nummer met een climax die ik in de opener van dit album een beetje miste.
God opent wat mysterieus (mag ook wel met zo'n titel) en wordt dan al snel een rocknummer met een voor mijn gevoel gospelachtige ondergrond. Toch weet het me niet echt te raken ondanks het zg. even uit de band springen met zijn stem, simpelweg omdat hij nu eenmaal geen sterk zanger is.
Op Dark/Light begint de stemvervorming me voor het eerst wat te irriteren. Is dit de manier om te verdoezelen dat je eigenlijk niet goed kunt zingen? Ik heb dan liever een naturel, matig zingende zanger. Het begint verdorie best mooi met die piano maar al die vervormers verpesten de sfeer volledig voor mij; dat is jammer, en dan opeens komt er een twist en krijgen we een luchtig haast cabaretesque gedeelte. Mr. Bungle bijvoorbeeld is daar goed in, Frusciante slaagt er maar half in mij hierin te overtuigen zeker ook omdat het tweede gedeelte van de song gewoon te lang duurt.
Na God een donker en licht gedeelte om te belanden in de hemel. Maar is Heaven ook een hemels nummer? Het orgeltje geeft het wel wat schwung (en toch ook weer een beetje dat gospelgevoel). In elk geval vind ik zijn zang hier een heel stuk beter te pruimen maar dat krijg je als je er niet mee gaat zitten rotzooien. Ja, dit is best een lekker nummer.
Dan eens luisteren of Johnny Marr nog toegevoegde waarde heeft. Hij doet in elk geval mee op Enough of Me. Dit nummer sluit goed aan op Heaven. Hier hoor ik toch wel dat Frusciante in de Peppers speelt. Ook dit nummer kan ik best waarderen en hier duurt het uiteinde nu eens niet te lang (wat wel had kunnen gebeuren).
Dan het veelgenoemde Central. Als je zo alle opmerkingen leest moet dit het hoogtepunt van het album zijn................... en dat is het ook! Het weet van begin tot einde te boeien: een uitstekend muzikaal avontuur waar Frusciante je bij de hand neemt om je vervolgens mee te nemen naar een bijzonder oord (de hoes?).
Heb je Enough of Me gehad krijg je One More of Me. En wat dat inhoudt? Een zwaar zingende Frusciante. Wat ie hier nu precies mee wil weet ik niet: het is precies datgene waardoor ik nooit echt aan zijn solowerk begonnen ben. Toch is er iets dat dit nummer wel weet te redden en dat zijn de strijkers. Maar ja daar ben ik altijd al erg gevoelig voor dus dan weet je al een hoop goed te doen bij mij en neem ik de geforceerde zang op de koop toe (inclusief hees schreeuwende Terence Trent d'Arby-kreet zo tegen het einde).
Op After the Ending moet er weer een stemvervormer aan te pas komen. Nu lijkt het alsof ik daar een gruwelijke hekel aan heb maar dat is niet helemaal het geval (er is muziek waar ik het wel bij vind passen): toch krijg ik hier weer dat beklemmende gevoel dat er iets verdoezelt moet worden. Dit nummer zou in een puurdere versie vele malen meer effect op mij gehad hebben: het is dramatisch en het zwelgt zo lekker maar die vervormer weet een hoop om zeep te helpen en pakt mij totaal niet.

Al met al viel mijn eerste echte serieuze solo-ervaring nog best wel mee. Ik was er vrij neutraal in gestapt en heb er zeker geen spijt van. Het album hinkt soms te veel op twee gedachten en weet me op sommige momenten goed te pakken en op andere laat het me koud.

Had m als een van de eerste denk ik...wat een heerlijke intro! en dan gewoon een schitterend vervolg van de cd. Vind zelfs dark'light een goed nummer! Central is denk mijn favoriet

4,5*

Hmm... niet helemaal wat ik verwacht had... na 1x helemaal luisteren toch wel een beetje ooronsteking van zijn stem... maar zitten geweldige nummers bij, Before the Beginning en.. Central, geweldig! En de songwriting is wel weer gewoon helemaal goed... en oh ik heb zó veel respect voor deze man.

Dit lees ik hier wel meer, maar volgens mij zong hij op bijvoorbeeld z'n cd's uit 2004 toch ook al prima.

Ja, natuurlijk is dit weer een schitterende cd geworden. John Frusciante is een rasmusikant. Hij componeert prachtige originele nummers, speelt fantastisch gitaar en maakt zo uiterst sfeervolle albums.
Leuk ook dat Flea op 4 tracks meespeelt, maar nog leuker is het Sonus Quartet: 4 strijkers die ook op 4 tracks meedoen. Het maakt de cd gelijk wat afwisselend. Echt psychedelisch kan ik dit toch niet vinden. Als ik 'm vergelijk met voorgaande albums, dan denk ik toch ook aan Death.

De synthesizers van John samen met het koor van the New Dimension Singers in Light is echt absoluut briljant! Geweldige muziek: thanks John.

En na nog een paar keer draaien rest er niets anders dan te verhogen naar de ultieme 5,0*
Dit komt waarschijnlijk in mijn top 3 voor 2009: het is zo'n schitterend mooi album!

Central is echt bizar goed!
Dit is een potentieel top10-album.

Mannen van (in het geval Frusciante: gewezen) geniale bands die solo gaan; ik heb er een aversie tegen ontwikkeld die nergens op gebaseerd is. Meestal neem ik niet eens de moeite om de soloprojecten van deze of gene te beluisteren. Frusciantes album 'Shadows...' en deze nieuwste stonden al een tijdje op mijn mp3-speler, maar bleven toch lange tijd onbeluisterd. Tot vorige week. Waar ik de Peppers na 'Blood, Sugar etc' met groeiende frustratie heb gevolgd, blijkt de gitarist van deze band in zijn eentje nog wel puike albums af te leveren.
'The Empyrean' doet m.i. wel onder aan eerder genoemd album, maar is zeker het downloaden waard. Het ruim negen minuten, geheel instrumentale openingsnummer heeft mij geen seconde verveeld. De fabelachtige gitaarsolo in het catchy 'Unreachable' zou Hendrix niet misstaan. En 'Central' is in zijn gelaagdheid inderdaad genieten.
Wanklanken? Het begin van 'Dark/Light' vind ik vreselijk. Zwaar aangezette pianoklanken met een Frusciante die (lelijk vervormd) zingt alsof ie lijdt onder het gewicht van een te zwaar houten kruis. Om vervolgens over te gaan op een Milli Vanilli drumcomputertje en bijbehorende zoete zang. Pas halverwege wordt dat nummer gered door een koortje, waarvan het repetitieve 'ge-ah' wat ingekort had mogen worden.
Al met al een ruime voldoende.

Al bij de eerste klanken van het drumcomputertje hoor je het koor op de achtergrond. Dat duurt echt kort, dan komt het koor vol door. Vergeet ook niet de echt briljante bas die er onder zit.
Draai het album en dit nummer nog eens een paar keer: het is een echte groei cd.

Heerlijk album... de zang van One More of Me bevalt me alleen helemaal niet. Verder vind ik het van begin tot eind genieten.

Eerst dacht ik dat het Flea zou zijn die op dat nr. bas speelde... tot mijn grote verbazing was het Fru zelf! Echt geweldig!

Ben hem nu aan het luisteren, en wat ik er tot nu van hoor is veel belovend, album klopt gewoon.
denk dat het zeker een 4 gaat scoren.

Voorlopig een 3,5 maar zal nog wel stijgen.

nu voor het eerst in de oortjes

ben ik de enige die meteen aan maggot brain moet denken bij before the beginning?

(ook in 1 track opgenomen mag ik hopen)

je moet maar durven, een cd beginnen met slechts gitaar, drum en wat achtergrondgeluiden

idd een skipnummer, tenzij je het gewoon uitzit en beseft dat het een prachtig begin is van de plaat