John Frusciante - The Empyrean (2009)

Voor een plaatje lang vind ik z'n stem zeker om aan te horen. Maar ik ga deze toch niet meteen aanschaffen. Ik heb al vier albums van John Frusciante die ik wel echt goed vind, maar ik voel niet meteen honger naar nog meer.

Ben zelf ook zeer benieuwd naar zijn nieuwe CD inderdaad, Ga hem zeker binnenkort in de winkel beluisteren en eventueel kopen!

http://www.musicradar.com/news/guitars/rhcp-guitarist-john-frusciante-talks-about-his-new-album-190446

Een interview met John over The Empyrean

Kun je natuurlijk ook gewoon ouder werk gaan luisteren...

Hier kun je previews van de nummers horen: http://www.invisible-movement.net/

Song to the Siren klinkt moooooooooi!

Het is nog nergens te bestellen toch?

Jawel,
je kunt hem op amazon.com bestellen, volgens mij nog niet via bol.com.

omg, unreachable,meteen in love..
ja zijn muziek is nieuw voor mij.

Hij is gelekt
Een dag voor de japanse release

edit: erg onder de indruk!!! Before the Beginning is een soort Maggot Brain en Song to Siren is een en al kippevel. Na Animal Collective het 2de album voor de top van 2009. later meer....

Klinkt goed inderdaad, ook al ben ik na 1 à 2 luisterbeurten iets minder lovend over de eerste nummers van het album

Op Ateaseweb.com in het leak-topic en in het TheEmpyrean-topic

thanks a muchooo lot!!! maar kan het nog steeds niet vinden..wacht nog wel even

Net het eerste nummer afgeluisterd... Wat verschrikkelijk mooi, als dit zo door gaat dan kan ik nu alvast verklappen dat dit mijn album voor 2009 wordt.

De releasedatum is een week verschoven. Dat heeft z'n platenmaatschappij Record Collection laten weten in een bericht op John Frusciante's MySpace:

The Empyrean Release Date Pushed -- 1/27


The Empyrean's US physical release date has been pushed to January 27th. There was an unavoidable manufacturing error at the duplication plant and as a result, everybody is going to have to wait another week to buy the physical version of John Frusciante's new album (Vinyl and CD). Digitally, you will be able to download The Empyrean on January 20th, as scheduled.

We apologize for any inconvenience.

- Record Collection

http://blogs.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendID=3981059&blogID=463632899

Had er meer van verwacht, maar het is wel een goed album. 3,5* vooralsnog.

Omdat het toch een van mijn favoriete artiesten is, ga ik hem echter nog veel draaien, want het kan zomaar een echte groeiplaat zijn. Hopelijk worden het ooit 4,5 sterren

Nu twee keer van elk nummer mogen genieten. De eerste keer dat ik van de noten van Frusciante als solo-artiest mag genieten en hoe.
4* om mee te beginnen maar dit kan/zal naar alle waarschijnlijkheid hoger worden.

Ohw en nog even dit is het nou Ah Jom of Ah Yom de laatste bonustrack? Bij deze tracklist staat het met een j maar op internet met een y.

Het is Ah Yom.

Ik heb ook geluisterd, net zoals Demolisher had ik er ook meer van verwacht. Ik vind het een nogal wisselvallig plaatje.

Before the Beginning is een leuk experiment. Het hele nummer is echter niet even sterk, en het is vreemd om deze als als opener op het album te zetten. Song To Siren is de eerste misser, Unreachable is daarentegen (ondanks een riff dat op Dani California lijkt, wat Frusciante solo ook al een keer eerder gebruikt heeft) wel een pareltje. Erg mooie solo op het eind, een beetje op z'n Hendrix', maar dan experimenteler. God begint dan wat zwakjes, maar groeit naarmate je verder luistert. Leuk dat die klassieke kenmerken met dat rockstuk afgewisseld worden.

Dark/Light vind ik weer een misser. Knap gecomposeerd, maar raakt bij mij kant noch wal. In Heaven overheerst de middelmaat, z'n zang is ook erg irritant in dat nummer. Enough of Me vind ik dan wel weer leuk. Central is werkelijk waar schitterend, die piano, die klassieke stukken... One More of Me is muzikaal erg mooi, maar die zang kan ik niet serieus nemen. Klinkt echt helemaal nergens naar. Gelukkig is After the Ending weer fantastisch.

De bonustracks zijn ook goed, maar zijn hier een beetje misplaatst. Ik vind ze niet goed bij het eigenlijke album passen.

Ik zat al een tijdje op The Empyrean te wachten, dit zou DE nieuwe Frusciante worden waar ik al zo lang op wacht.
Veel psychedelischer en gelaagder dan de albums van zijn zes releases uit 2004/2005. Dit zijn goede albums met mooie liedjes, maar ik hou toch meer van het psychedelische Niandra LaDes. Hier volgt een kleine review per liedje zonder rekening te houden met het achterliggende concept.

The Empyrean begint al meteen verrassend. Een negen minuten lange gitaarsolo ala Maggot Brain. Ik kon mn geluk niet op, hij soleert bijna nooit op zn soloalbums en nu gooit hij er in het eerste nummer al een solo van negen minuten tegen aan? wow... wat gaat dit worden!? Jammer dat de climax een beetje achter wegen blijft.

Daarna komt Song to the Siren, een Tim Buckley cover. Heerlijk rustig, lekker zeven op de klanken van zijn prachtige stem. Iemand die nog twijfelt aan zijn stem moet Song to the Siren luisteren! Zachtjes een soort hartslag in je linker speaker, het fluisteren aan het einde, ik smelt!

Unreachable was al eerder gelekt via zijn myspace. Klinkt op het begin als een typisch Frusciante-liedje, maar dan gelaagder. Het bouwt rustig op in het 2de deel tot een instrumentaal orgasme.

God begint met synthgolven en bouwt rustig op waarna het in het 2de een beetje op Inside Of Emptiness 2.0 gaat lijk. Lekker nummertje.

Na het rockende God is het weer tijd voor hele andere koek. Dark Light. Het heeft, zoals de titel al doet vermoeden, een dark en een light stuk. Het eerste stuk is dark met alleen piano en Johns galmende stem. Na 2minuut45 slaat het om in een RnB-achtige beat met een 6 minuten durende mantra van een koor en de stuwende bas van Flea, die het hele album prominent aanwezig is met zijn karakteristieke basspel. Op een of andere manier klinkt het 2de deel wat fout, maar ook wel erg lekker .

Heaven is een typisch The Will to Death liedje, maar dan gelaagder. Opzich niks mee want The Will to Death is mijn favoriete post-drugs album. Datzelfde heb ik met Enough of Me, alhoewel dit nummer wel beter vind als Heaven. Dit komt mede door de heerlijk chaotische solo aan het einde.

Het echte hoogtepunt van The Empyrean is Central. Ik kan het eigenlijk niet goed beschrijven, maar die muur van geluid die op je af komt icm met de strijkers geeft me de gillingen. (op een goede manier )

De zware sten op One More of Me is even wennen, maar muziekaal is het prachtig. Weer stelen de strijkers de show over de dreunende elektrische piano.

After The Ending is een echte afsluiter. Een simpele piano met de prachtige kenmerkende falset van Frusciante. Een mooie afsluiter van een mooi album. Voor mij na Niandra de mooiste. The Empyrean heeft in tegenstelling tot die van andere wel aan mijn verwachtingen voldaan
4,5*

De twee bonustracks zijn leuk, maar passen niet echt bij de rest van het album. Zie het maar een leuk extratje voor het lange wachten.

misschien waren mijn verwachtingen te hoog maar deze pakt mij nog niet zo als z'n vorige 4 albums...Eerst nog een paar keer luisteren daarna geef ik mijn cijfer maar nu kom ik uit op een magere 3

Misschien waren mijn verwachtingen ook te hoog maar ik vind dit de beroerdste plaat die ik tijden heb gehoord. De meeste nummers raken kant nog wal en dreutelen maar wat voort, overgoten met niets toevoegende, zelfs afbreuk doende filtertjes en effectjes op de stem. Het tempo van de hele plaat is lusteloos (is de man soms weer aan de smack?). Bij Dark/Light en One More Of Me (wat een belachelijk slechte zang) zat ik even te twijfelen of we niet gewoon in het ootje worden gehouden. Zijn er dan helemaal geen lichtpuntjes? Nou, er is er één en het heet Unreachable.
Potsierlijke draak van een plaat!

In tegenstelling tot enkele anderen vind ik dit album aan alle verwachtingen voldoen. Laat ik beginnen met 3 kleine minpuntjes. Opener before the beginning is prachtig maar duurt misschien inderdaad iets te lang. Hetzelfde gevoel heb ik bij dark/light, een fantastisch nummer met een verrassende overgang en een mooie bas-outro van flea, welke misschien wel iets te lang doorgaat. Tenslotte mis ik het juiste gevoel bij de solo aan het eind van enough of me, ik vind m gewoon niet bij het nummer passen.
Op deze punten na vind ik het een geweldig album. Tracks als heaven, unreachable, central en one more of me zijn een voor een pareltjes en ook de bonus track ah yom had was mij betreft het europese/amerikaanse album mogen halen. Frusciante laat op the empyrean horen dat zn stem opnieuw is vooruit gegaan en levert weer een prachtig album af met veel lagen en af en toe mooie experimentjes. 4.5*

Laat Dark/Light nu juist een van mijn favoriete nummers van 't moment zijn, en wel omdat het meteen aanslaat of anders helemaal niet, maar zo gaat dat volgens mij met goeie, vernieuwende platen: de een kan er geen weg mee, de ander neemt er maar wat graag zijn tijd voor om alles te laten rijpen. Dit album is een beetje zoals een goeie wijn; over een maand is de smaak helemaal anders en zijn het vast weer andere nummers die door mijn hoofd blijven spoken. Het mooie aan dark/light vind ik de soberheid waarmee frusciante zijn sfeertje creëert; dat droge beatje en flea's kabbelende baslijntje eroverheen. Vind het een mooie eigentijdse gospelsong die ik graag eens op zondag door een afrikaans kerkkoortje zou horen vertolken (niets op dit album zou trouwens misstaan in een schemerachtige kerk)... en het is onmiskenbaar de soul van frusciante die door het nummer waart.

ik hoor flarden van de oude frusciante's, van niandra tot ataxia, maar in weer een heel nieuwe dimensie. Een epische dimensie... Knap dus, dat hij het toch altijd weer mooi allemaal weet op te spitten; (het is dat soort compositie dat iedereen kan naspelen, maar weinigen komen erop; lees 'simpel maar geniaal') veel van deze liedjes geven me een gevoel en klinken gewoon als iets wat ik nog nooit eerder gevoeld en gehoord heb. Toch is het herkenbaar als frusciante en daarom vind ik altijd graag die herkenning terug in zijn muziek. Nummers die zo klinken duren nooit te lang (en trouwens 'dark/light' blijft tot aan het einde veranderen zoals een stromend riviertje)
ook wat betreft het intronummer: het is wel degelijk een knipoog naar maggot brain van funkadelic, en op dat album is het ook de intro. Het kan voor sommigen misschien te lang zijn, mar dan sla je het toch gewoon even over? Voor mij is het niet te lang en niet te min, just perfect (niet elke seconde moet extatisch zijn)

Van mij ook hoor! Ik vind alleen de outro aan de lange kant waardoor je na een aantal luister beurten geneigd bent door te skippen naar t volgende nummer. Ik vind het begin, de overgang en het begin van het gospel stukje met flea's baslijn fantastisch!

yeo kelmo; cool
ik had het eigenlijk vooral op je 'voorganger' die zei dat hij bij dat numer het gevoel kreeg dat hij in het ootje genomen werd
maar fijn dat je het ook kunt appreciëren; ik kan er wel inkomen dat het voor veel mensen misschien even wennen is...

Ja precies, dat het misschien even wennen is kan ik ook inkomen, maar dat het album tegenvalt voor sommigen begrijp ik minder goed. Ik ben benieuwd waar die verwachtingen dan op gebaseerd waren. Als je eerdere albums van John hebt geluisterd en goed vindt dan is kan ik me lastig voorstellen dat je dit album slecht vindt. Maargoed, smaken verschillen en misschien is het voor anderen nog wel een "grower"

Weer een goed album van John, met veel Jimi Hendrix invloeden. Alleen Dark/Light trek ik eerlijk gezegd niet zo goed en ik moest bij One More of Me rond 2.20 erg denken aan John Frusciante in een te strak klein broekje en onbloot bovenlijf gezien de treffende imitatie van Axl Rose in dit nummer.

Die geweldige eindeloze plateneruptie is inmiddels alweer 5 jaar geleden! Mijne goden den tijd vliegt! Daartussen hadden we ook nog het wanstaltige Stadium Arcadium, waar John niet bepaald zijn kenmerkende stempel op drukte. Gladgestreken, inwisselbare meuk! Maar dat John nog steeds die zelfde eigenwijze knakker is bewijst The Empyrean. Deze eerste luisterbeurt kan op z'n minst verwarrend genoemd worden. Openen met een kabbelend instrumentaaltje van meer dan 9 minuten is niet iedereen gegeven. John komt er mee weg maar of dit gaat beklijven? Ik weet het niet.... De overige nummers zijn van behoorlijk rustige snit al is er op zijn tijd wel ruimte voor een gierende, ouderwetse solo. En dat woord ouderwets vind ik op deze muziek wel van toepassing. Niet ouderwets in gedateerde zin maar een transparante, niet gladgestreken, ruimtelijke productie met ruimte voor subtiele Doors-orgeltjes en afgemeten bas en drumwerk. Soms ettert John te lang door op een in essentie leuk idee en ontbreekt de urgentie een beetje. Maar John is een gepassioneerde muzikant die zijn gevoel laat spreken, ik laat me graag meevoeren. Ook de stemvervormer komt weer even tevoorschijn. Maar zonder opsmuk klinkt John toch het beste, uit duizenden herkenbaar en hartenbrekend mooi. John heeft de blues! Wat als hij nou eens het stokje van Anthony Kiedis zou overnemen? Maar goed, da's een andere discussie. Weerbarstig plaatje. Of ie geweldig is weet ik nog niet, intrigerend is het zeker!

Enige potsierlijkheid moet ik deze plaat in navolging van Itchy zeker wel toedichten.....John klinkt afwisselend als een Scissor Sister, een geforceerde Pavarotti, een bluesgod, een rauwe rocker of een door stemvervormer ingegeven 808s & Heartbreak-adaptie. Door al dit vrijblijvende geklooi ontbreekt de urgentie en krijgt het album inderdaad iets potsierlijks. Muzikaal gezien klinkt The Empyrean dus ouderwets en enigszins dof, het sprankelt niet ofzo, de boel is teveel op de achtergrond geproduceerd. Maar zo'n Scissor Sisters/Morning Jacket kopstem weet me toch ook wel te boeien, evenals het melancholische en intense meesterstukje Central......Ach ik kan wel blijven raaskallen, ik gooi het voorlopig op een veilige 3,5*, maar dit kan werkelijk nog alle kanten op veranderen.

Ben deze cd nu al paar dagen aan het luisteren het is echt een geweldige plaat.In het begin mss erg wennen maar later neemt het je mee naar wat denk ik de bedoeling is een cd van rust emotie en gevoel heerlijk om even lekker tot je zelf te komen onder begeleiding van mooi gitaar geluid,,MEt nummers als Unreachable, Dark Light, en Cenral snap je mss wat ik ermee bedoel en Ah Yom het bonus nummer is tevens ook een geweldig nummer..